سرزمین غریب

اینجا سرزمین بزرگ و بی در و پیکری است. سرزمینهای بزرگ آزادی های بزرگ دارند. اما در سرزمین های بزرگ ضربه زدن به آدمها خیلی آسانتر است. چون یک مشت آدم تنها هستند که همه رقمه میتوان خارشان را گایید. فقط کافیست انسان کوچک و ضعیفی باشی تا بتوانی خنجر را برداری به ریشه زمین و زمان بزنی. نصفه شب بروی زنگ  خاله جان شمسی را بزنی و بگویی گلناز جنده است. خاله جان شمسی هم که با آن لباس خواب صورتی اش در حالی که کون خود را میخاراند خوشحال و خندان نقشه نابود کردن گلناز بدبخت را به جرم جندگی بکشد. بعد دو روز نشده یک نفر دیگر بیاید دست برقضا خودت را از پشت پنجره خانه همسایه در حال ساک زدن دودول اصغر آقا ببیند و کل دنیا را خبر کند که خودت هم جنده از آب در آمده ای. بعد تو برای اینکه رد گم کنی بروی سر در خانه عمه بلقیس و بگویی شهلا عملی است. یا سوسن دزد است. اینجا ملت دنبال صحت و سقم چرندیاتی که از دهان گشاد تو درمیاید نیستند. فقط کافیست یک نفر پیدا شود و شایعه را شروع کند. همه دنبالش را میگیرند  چون در این مملکت بزرگ و غریب تنها کاری که یاد گرفته اند قدرت نمایی است.
اینجا در این سرزمین ضربه زدن به آدمها خیلی آسان است. چون آدمها تنها هستند و کسی را ندارند برود ازشان دفاع کند. اینجا حتی کسی که چندین سال عاشقت بوده هم برای ضربه زدن به تو نقشه میکشد تا تو را با خاک یکسان کند. اینجا آزادی هست و همه با هم شاد و خوشبخت زندگی میکنند و هر وقت هم دلشان بخواهد فقط بیست و چهار ساعت میکشد که تیشه به ریشه هم بزنند و احساس غرور و افتخار کنند. بعد دفتر تلفنشان را دستشان بگیرند و از الف تا ی به همه زنگ بزنند و با لذت خبر به خاک نشاندن یک آدم دیگر را بدهند. اینجا خیلی ها نیامده اند درس بخوانند و پیشرفت کنند. دست و پای پولدار شدن هم ندارند. یک مشت شکست خورده درب و داغان هستند که تنها کاری که باعث میشود یادشان برود بازنده هستند بازنده کردن همدیگر است. تابستان به تابستان هم تیکت میگیرند میروند ایران که به همه آنهایی که ایران زندگی میکنند فخر سکونتشان در امریکا را بفروشند. اینها برایشان ارگاسم واقعی است. این آدمها به دیلدو و وایبرتور و حتی سکس بسیار خفن نیازی ندارند . فقط یک تیشه میخواهند و یک تیکت مستقیم به ایران!



پ ن :این روزها تلخ مینویسم ولی این نیز بگذرد!  فقط کمی با من مدارا کن ...

از عشق تا نفرت فقط یه جمله اس

یه روز بارونی بود. یکی از روزای مه آلود پاییزی. اینجا همیشه صبح ها مه آلوده و بارونی. آقای ف شب قبلش بعد از اینکه به یه بهانه ای دعوا راه انداخت گذاشت رفت بیرون رفت سراغ معشوقه جدیدش  و وقتی که برگشت خونه اتفاقی دیدم معشوقه اش بهش تکست داده «حالا بعد از دوشب میتونم راحت بخوابم.»
از دوست داشتن تا نفرت فقط یه جمله اس. مهم این نیست که کی اونو میگه. فقط کافیه بهت ثابت کنه چقدر آدم کوچیک و حقیری رو برای خودت بزرگ کرده بودی. اون جمله بارها و بارها میاد توی مغزت و هر دفعه که یاد اون جمله می افتی انگار یه زخمه با چاقو به قلبت میزنن و اون آدم کوچیک و کوچیک تر میشه تا تمام وجودت رو نفرت میگیره. بعد به خودت میگی اشکالی نداره. تو چند بار از بهم خوردن رابطه های جدی جون سالم به در بردی از اینم می بری. بعد تصمیم میگیری دیگه حتی یه ثانیه هم این آدمی که با تمام وجودت ازش متنفری رو نمیخای ببینی. تصمیم میگیری صبح که اون سرکار بود و تو بچه ات رو گذاشتی مدرسه تمام لباس های خودت و بچه رو بندازی توی ماشینت و برای همیشه از اون خونه خراب شده بری بیرون. بری یه خونه برای خودت بگیری و همه چیو دوباره از صفر شروع کنی. بذاری نفرتت کم کم از بین بره و بتونی آدم کوچیکی که حالا برات تبدیل به یه تپه تاپاله شده بذاری توی یه قوطی کبریت بندازیش دور. دیگه حتی از بوی تاپاله ای که شب ها کنارت میخابه خوابت هم نمی بره. فقط میخای هرجوری که شده از اون بوی گندی که همه جا پیچیده خودتو خلاص کنی.
صبح میشه همه لباساتونو میریزی رو صندلی عقب ماشین . دو تا چمدون هست با چند تا اسباب بازی بچه. همه رو با یه بدبختی توی ماشین جا میدی . توله سگت رو بغل میکنی و میری سمت ماشینت. موقع رفتن برمیگردی یه نگاه به خونه ای که چند سال توش زندگی کردی میکنی و میشینی روی زمین. ناگهان تمام شب ها و روزهایی که توی اون خونه سپری کردی مثل یه فیلم سینمایی جلوی چشمت میاد.  بارون روی سر و صورتت میریزه و تو حتی نمیدونی که چرا این دایره معیوب تموم نمیشه و تو چرا هیچوقت نتونستی یه جا آروم زندگی کنی بدون اینکه کسی زخمیت کنه .
باز اون جمله کذایی اون زن میاد جلوی چشمت .«حالا بعد از دوشب میتونم راحت بخوابم.» هم اون زن و هم مردی که چند سال توی آغوشش خوابیدی در نظرت حقیر و حقیر تر میشن. سعی میکنی ازشون متنفر نباشی ولی به خودت میگی اشکال نداره. به امید اینکه زمان نفرتت رو از بین ببره میشینی پشت فرمون در حالیکه تمام وجودت از بارون و اشک خیس شده ماشین رو روشن میکنی و برای همیشه از خونه ای که برای همه چیش با عشق و لذت زحمت کشیدی خداحافظی میکنی و یه نگاه به پرده هایی میکنی که یک هفته وقت صرف کردی تا رنگ مورد علاقه ات رو پیدا کنی. دوباره اون جمله میاد توی مغزت: «حالا بعد از دوشب میتونم راحت بخوابم.» پاتو روی گاز فشار میدی و میری. 

پاییز را دوست داشتم

با صدای سخت نفس کشیدن خودم از خواب بیدار می شوم. یادم می آید مُرده بودم و تمام نگرانی ام این بود که مرا بسوزانند. من از سوختن متنفرم. دوست داشتم من را به خاک بسپارند و همیشه یک قبر داشته باشم که آدمها بتوانند بروند آنجا برایم گل بگذارند که خیالم راحت شود کسی توی این دنیا وجود داشت که دوستم داشت.توی مُردنم حواسم به این است که الان حساب بانکی ام بلاک می شود و حتی کسی هم نیست پول کفن و دفنم را بدهد. با خودم فکر می کنم یک مقدار پس انداز توی کیفم هست کاش آن را خرج کفن و دفنم کنند. اما نمی کنند. 

اینجا در خیابان رِینیر در سیاتل یک مرکزی هست که مُرده های بی صاحب را میفرستند آنجا و می سوزانند.  همه دغدغه های آدمها از اینکه مادر و پدرشان درکشان نمیکنند یا اینکه دوست پسرشان جواب تکست هایشان را با تاخیر میدهد یا حتی شوهر یا زنشان سرش جایی گرم است بنظرم لوس بازی می آيد. بال بال می زنم من را نسوزانند . میگویم من مُردهُ بی صاحب نیستم. نمی شنوند. التماس می کنم من را نسوزانند. آنها نمی شنوند. من را می گذارند توی کوره ای که درش از جنس فولاد است و درش را محکم می بندند. آنجا توی تنور هم نا امید نیستم. منتظرم کسی پیدا شود و ادعا کند من را می شناسد. آتش را روشن می کنند.هیچکس پیدا نمی شود من را بکشد بیرون. تنور شروع به گرم شدن می کند.  گرمایش برای منی که از سردخانه بیرون آورده انم لذتبخش است. میفهمم آنها درست فهمیده بودند. من یک مُرده بی صاحب هستم. دیگر دست و پا نمی زنم. با خود میگویم زندگی ام بر وفق مرادم نبود حالا مُردنم هم نباشد. فقط کاش کسی بود که می دانست من پاییز را دوست داشتم و برگهای رنگارنگی که روی زمینهایش می ریختند را، و خوابیدن با صدای باران هایش را و تنهایی را. گرما زیاد و زیادتر می شود. پاهایم می سوزند یک قطره اشک روی گونه ام میلغزد. اما بی کسی دردش آنقدر زیاد است که سوزش را حس نمی کنم. همانطور که خاکستر می شوم از دنیا خداحافظی می کنم و میگویم فقط ای کاش یک نفر می دانست من پاییز را دوست داشتم. 

لخت واقعی

تجسم کنین یه ایراد خاص توی بدنتون دارین که همیشه بخاطرش ناراحتین و از همه قایمش میکنین. وقتی دارین لباسی میخرین همش مواظبین لباسی رو انتخاب کنین که اون ایراد اساسی بدنتون رو نشون نده. وقتی میخاین با کسی بخابین سعی میکنین توی نور کم یا تاریکی کامل لخت بشین . حالا این ایراد میتونه ممه های شل و وارفته باشه یا شکم آویزون ، یه لکه خیلی زشت روی ساق پا ، یا حتی دودول کوچیک. وقتی هم میخاین با کسی بخابین همش اضطراب دارین مبادا وقتی لخت شدین طرف مامله کوچیکتونو ببینه و یه عکس العملی نشون بده یا اینکه بعدش به روتون بیاره.  در آوردن لباسا و لخت و عریان جلوی یه نفر ایستادن پیش نیازش یا کامل بودنه یا شهامت داشتن یا اعتماد صد در صد به طرف مقابل داشتن. تصور کنین کامل نیستین ، مثلن یه مامله کوچولو دارین که همش میترسین بعد از اینکه جلوی طرفتون لخت شدین و باهاش خوابیدین دیگه نخاد باشما باشه. تصور کنین طرف اونقدر بیشعوره که حتی بعدش بهتون بگه بخاطر اینکه با سایز مامله شما مشکل داره دیگه نمیخاد باشما بخابه، یا از شکم آویزون شما ترن آف میشه. بعد یکی پیدا میشه که بهش اعتماد دارین میدونین عاشقتونه و هرجوری که هستین دوستتون داره. میدونین میتونین بدون ترس از هیج قضاوتی تمام لباساتونو جلوش دربیارین بندازین کنار و اون هنوز هم دوستتون داشته باشه. بعدش اون ، اونی که اینهمه بهش اعتماد داشتین بیاد همون کار اون آدم بیشعوری رو بکنه که همیشه ازش میترسیدین.
اعتماد کردن به آدما بدترین گناهیه که ما آدما در حق خودمون مرتکب میشیم. خب این نظریه در عین حال که صحت داره میتونه برای آدم یه زندگی سیاه و تیره به ارمغان بیاره. چون هر چقدر هم نتونی به کسی اعتماد کنی بلخره مجبوری یه بار اینکارو بکنی. و وقتی اعتماد کنی ممکنه بخای لباسهایی که همیشه ایرادهای روح و روان و شخصیتت رو پوشوندن رو جلوش دربیاری. ممکنه بخای گذشته تاریکت رو براش تعریف کنی چون بهش اعتماد کردی و میدونی که بهرحال دوستت داره و همیشه دوست واقعی تو می مونه. ممکنه همه ترس هات، افکارت ، امیدهات و آرزوهات و حتی عقده هات رو براش تعریف کنی! این لخت شدن واقعیه. لخت شدن واقعی ای که شما رو  به اینجا کشونده که بدون کوچکترین ترسی مثل یک استریپر حرفه ای که دونه دونه همه لباساشو در میاره و میاد جلوی مشتریش می ایسته و میذاره طرفش سیر نگاهش کنه و گاهی با رقص میچرخه تا تمام ابعاد وجودش رو ببینه  تمام ترس ها و خطاها و عقده ها و خشم ها تون رو برای آدمی که بیشترین اعتماد رو بهش داشتین تعریف کنین. تصور کنین همون آدم، آدمی که بخاطر اعتماد کردن بهش همه لباس ها رو از تنتون کَنده بودین یه نگاهی به شما بندازه و روی شما استفراغ کنه و بره!!
اعتماد کردن به آدما بدترین گناهیه که آدما در حق خودشون مرتکب میشن، و من هنوز نمیدونم چرا ما هرچی از این کار ضربه میخوریم باز ازش سیر نمیشیم. حتی اگر کامل ترین آدم دنیا باشی، یا خایه ات به گنده گی فیل باشه یا حتی آدم مقابلت مطمئن ترین و عاشقترین آدم دنیا باشه ، یادت باشه یه لباسایی هست که هیچوقت نباید درشون آورد. هیچوقت!

برای تمام کسانی که این وبلاگ را می خوانند

من به اینجا کوچ کردم :
https://nakedwritings.wordpress.com

خداحافظ آشیانه من

گاهی آدم جوری سفت و سخت به یه چیز یا یه آدم می چسبه که انگارهیچوقت قصد نداره رهاش کنه. اما گاهی یه اتفاق خیلی کوچیک می افته و یه حسی بهت میگه الان وقت رها کردنه و تو یهو متوجه میشی باید دستتو ول کنی بذاری بره. همیشه اولاش سخته. چون آدما به چیزایی سفت میچسبن که فکر میکنن ول کردنش باعث میشه سقوط کنن.

تو زندگی من این اتفاق زیاد افتاده. همیشه وقتی به چیزی سفت چسبیدم به حسی که میگفت وقت رها کردنه، اعتماد کردم و رها کردم. 

چند سال پیش وقتی وبلاگ ته سیگار و شخصیت مادیان وحشی رو ساختم هرگز نمیدونستم چه مسیری رو طی میکنه و به کجا میرسه. امروز وقتی از سرکار اومدم خونه ، با وجود اینکه خسته بودم به آقای ف و دخترم پیشنهاد دادم بریم سینما. بعد از فیلم برگشتیم خونه ، آقای ف خوابید، من یه فنجون چای واسه خودم ریختم، نشستم پشت لپ تابم ، هدفون رو گذاشتم توی گوشم، موزیک   مورد علاقه ام رو بلند کردم، و شروع به نوشتن این پیام خداحافظی کردم تا از همه کسایی که وبلاگ منو میخوندن  تشکر کنم. تا بعد از چند روز که همه پیام رو خوندن، وبلاگ رو واسه همیشه ببندم.

این آهنگیه که هر وقت تنها و غمگینم گوش میدم. این آهنگ تقدیم به همه کسایی که پا به پای من زندگی کردن. همه کسایی که وقتی بی حوصله مینوشتم بهم انرژی میدادن . همه کسایی که همیشه بودن . همه کسایی که باعث شدن به واژه رفاقت ایمان بیارم. همه کسایی که این نوشته رو میخونین بدونین شما جزو کسایی هستین که من بخاطر رفاقتتون ممنونم.  

شاد باشید ...

یک اپیزود تلخ

امید را اولین بار توی یک میهمانی دیدم. من با علیرضا رفته بودم . علیرضا تنها دوست پسر خوشگل و خوشتیپ زندگی من  بود، چون من همیشه فتیش مردهای زشت خوشتیپ را داشتم. مثلن امیرمسعود ، دوست پسر قبلی ام یک چیزی تومایه های رضا کیانیان بود. اما علیرضا خوشگل بود و پرفکت. من پیرهن سبز کله غازی پوشیده بودم. دخترهای میهمانی بدجوری به امید نخ می دادند. دو روز بعد از میهمانی آنیتا آمد پیش من. گفت به امید زنگ زده و گفته یکی از دخترهای آن میهمانی است. امید پرسیده بود کدامشان؟ آنیتا گفته بود دوست داری کدامشان باشم، و امید جواب داده بود: پیرهن سبزه!!! 

میهمانی بعدی با آن گروه، چند ماه بعدش اتفاق افتاد. قبل از اینکه برویم میهمانی آمار گرفتم چه کسانی می آیند، می خواستم مطمئن بشوم امید هم می آید، و البته او هم بود. با فاصله خیلی نزدیکی از جلویش رد شدم ، پیراهن سیلک نازکم روی باسنم می لغزید . نگاهی به سرتا پایم کرد و گفت عجب باسنی! رفتم دستشویی. یک نفر داخل دستشویی بود. پشت در منتظر بودم که یک صدای کلفت توی گوشم زمزمه کرد : اسمت چیه؟ جوابش را دادم . شماره اش را داد و رفت. 

چند روز بعدش علیرضا را برای همیشه دودره کردم و به امید زنگ زدم. امید برعکس شرایطش که همه دخترها دنبالش بودند، اصلن اهل دختربازی نبود. دنبال یک رابطه خاص بود. یک رابطه خیلی خاص. من و امید همه چیز بودیم. رفیق ، پارتنر، همصحبت و همدل. ساعتها توی اتاقش کیبورد میزد و دوتایی میخواندیم. ساعتها با هم در مورد آهنگهایی که می ساخت صحبت می کردیم. هر کاری می کردیم چیزی نبود که یک نفرمان بخاطر آن یکی فداکاری کند و با وجود اینکه نمیخواهد انجام دهد. هر دویمان آن کار را میخواستیم. هر دویمان مناظر خاص خارج شهر را کشف می کردیم و همدیگر را به آنجا می بردیم. هردویمان به یک همبرگر فروشی چرک می رفتیم و همبرگر چرک می خوردیم. هر دویمان کوهنوردی می کردیم و ساعتها با هم حرف می زدیم. 

الان از آن زمان خیلی گذشته. دیشب آهنگ جدیدش را توی رادیو جوان شنیدم: باران ! یکهو یک اپیزود از خاطراتمان آمد جلوی چشمم. یاد آن روز بارانی افتادم که هر دویمان شلوار سفید پوشیده بودیم و توی باران با هم می دویدیم  و  اهمیتی نمیدادیم که شلوارهایمان گِلی شده اند... دلم برای دیوانه بازی هایم تنگ شد. 

اتفاقهای زندگی ما خودشان اتفاق نمی افتند، ما میسازیمشان. وقتی هم می گوییم که خاطرات جوانی دیگر تکرار نمی شوند بخاطر این است که ما دیگر نمی توانیم بسازیمشان. دیگر نمی توانیم از لمس یک مرد هیجان زده بشویم ، نمی توانیم دیوانه بازی در بیاوریم و ساعتها زیر باران، شلوار سفیدمان را بگا بدهیم. نمیتوانیم دوست پسری که خوشتیپ و پولدار است را ول کنیم برویم سراغ دیوانه بازی. نمیتوانیم توی راه پله ها هیجان انگیز ترین و دلهره آور ترین سکس زندگیمان را داشته باشیم. نمیتوانیم انقدر دل به دل یک نفر بدهیم.

 ولی حتی وقتی به جایی رسیدیم که عاجز از تکرار همه هیجانات جوانی هایمان هستیم ، شنیدن صدای کسی  که آن موقع ها، وقتی لخت و کرخت توی بغلش ولو شده بودی برایت آواز می خواند، می تواند یادت بیاندازد که چقدر تلخ است دیگر نمیتوانی خاطرات گذشته را تجربه کنی.