از عشق تا نفرت فقط یه جمله اس

یه روز بارونی بود. یکی از روزای مه آلود پاییزی. اینجا همیشه صبح ها مه آلوده و بارونی. آقای ف شب قبلش بعد از اینکه به یه بهانه ای دعوا راه انداخت گذاشت رفت بیرون رفت سراغ معشوقه جدیدش  و وقتی که برگشت خونه اتفاقی دیدم معشوقه اش بهش تکست داده «حالا بعد از دوشب میتونم راحت بخوابم.»
از دوست داشتن تا نفرت فقط یه جمله اس. مهم این نیست که کی اونو میگه. فقط کافیه بهت ثابت کنه چقدر آدم کوچیک و حقیری رو برای خودت بزرگ کرده بودی. اون جمله بارها و بارها میاد توی مغزت و هر دفعه که یاد اون جمله می افتی انگار یه زخمه با چاقو به قلبت میزنن و اون آدم کوچیک و کوچیک تر میشه تا تمام وجودت رو نفرت میگیره. بعد به خودت میگی اشکالی نداره. تو چند بار از بهم خوردن رابطه های جدی جون سالم به در بردی از اینم می بری. بعد تصمیم میگیری دیگه حتی یه ثانیه هم این آدمی که با تمام وجودت ازش متنفری رو نمیخای ببینی. تصمیم میگیری صبح که اون سرکار بود و تو بچه ات رو گذاشتی مدرسه تمام لباس های خودت و بچه رو بندازی توی ماشینت و برای همیشه از اون خونه خراب شده بری بیرون. بری یه خونه برای خودت بگیری و همه چیو دوباره از صفر شروع کنی. بذاری نفرتت کم کم از بین بره و بتونی آدم کوچیکی که حالا برات تبدیل به یه تپه تاپاله شده بذاری توی یه قوطی کبریت بندازیش دور. دیگه حتی از بوی تاپاله ای که شب ها کنارت میخابه خوابت هم نمی بره. فقط میخای هرجوری که شده از اون بوی گندی که همه جا پیچیده خودتو خلاص کنی.
صبح میشه همه لباساتونو میریزی رو صندلی عقب ماشین . دو تا چمدون هست با چند تا اسباب بازی بچه. همه رو با یه بدبختی توی ماشین جا میدی . توله سگت رو بغل میکنی و میری سمت ماشینت. موقع رفتن برمیگردی یه نگاه به خونه ای که چند سال توش زندگی کردی میکنی و میشینی روی زمین. ناگهان تمام شب ها و روزهایی که توی اون خونه سپری کردی مثل یه فیلم سینمایی جلوی چشمت میاد.  بارون روی سر و صورتت میریزه و تو حتی نمیدونی که چرا این دایره معیوب تموم نمیشه و تو چرا هیچوقت نتونستی یه جا آروم زندگی کنی بدون اینکه کسی زخمیت کنه .
باز اون جمله کذایی اون زن میاد جلوی چشمت .«حالا بعد از دوشب میتونم راحت بخوابم.» هم اون زن و هم مردی که چند سال توی آغوشش خوابیدی در نظرت حقیر و حقیر تر میشن. سعی میکنی ازشون متنفر نباشی ولی به خودت میگی اشکال نداره. به امید اینکه زمان نفرتت رو از بین ببره میشینی پشت فرمون در حالیکه تمام وجودت از بارون و اشک خیس شده ماشین رو روشن میکنی و برای همیشه از خونه ای که برای همه چیش با عشق و لذت زحمت کشیدی خداحافظی میکنی و یه نگاه به پرده هایی میکنی که یک هفته وقت صرف کردی تا رنگ مورد علاقه ات رو پیدا کنی. دوباره اون جمله میاد توی مغزت: «حالا بعد از دوشب میتونم راحت بخوابم.» پاتو روی گاز فشار میدی و میری. 

پاییز را دوست داشتم

با صدای سخت نفس کشیدن خودم از خواب بیدار می شوم. یادم می آید مُرده بودم و تمام نگرانی ام این بود که مرا بسوزانند. من از سوختن متنفرم. دوست داشتم من را به خاک بسپارند و همیشه یک قبر داشته باشم که آدمها بتوانند بروند آنجا برایم گل بگذارند که خیالم راحت شود کسی توی این دنیا وجود داشت که دوستم داشت.توی مُردنم حواسم به این است که الان حساب بانکی ام بلاک می شود و حتی کسی هم نیست پول کفن و دفنم را بدهد. با خودم فکر می کنم یک مقدار پس انداز توی کیفم هست کاش آن را خرج کفن و دفنم کنند. اما نمی کنند. 

اینجا در خیابان رِینیر در سیاتل یک مرکزی هست که مُرده های بی صاحب را میفرستند آنجا و می سوزانند.  همه دغدغه های آدمها از اینکه مادر و پدرشان درکشان نمیکنند یا اینکه دوست پسرشان جواب تکست هایشان را با تاخیر میدهد یا حتی شوهر یا زنشان سرش جایی گرم است بنظرم لوس بازی می آيد. بال بال می زنم من را نسوزانند . میگویم من مُردهُ بی صاحب نیستم. نمی شنوند. التماس می کنم من را نسوزانند. آنها نمی شنوند. من را می گذارند توی کوره ای که درش از جنس فولاد است و درش را محکم می بندند. آنجا توی تنور هم نا امید نیستم. منتظرم کسی پیدا شود و ادعا کند من را می شناسد. آتش را روشن می کنند.هیچکس پیدا نمی شود من را بکشد بیرون. تنور شروع به گرم شدن می کند.  گرمایش برای منی که از سردخانه بیرون آورده انم لذتبخش است. میفهمم آنها درست فهمیده بودند. من یک مُرده بی صاحب هستم. دیگر دست و پا نمی زنم. با خود میگویم زندگی ام بر وفق مرادم نبود حالا مُردنم هم نباشد. فقط کاش کسی بود که می دانست من پاییز را دوست داشتم و برگهای رنگارنگی که روی زمینهایش می ریختند را، و خوابیدن با صدای باران هایش را و تنهایی را. گرما زیاد و زیادتر می شود. پاهایم می سوزند یک قطره اشک روی گونه ام میلغزد. اما بی کسی دردش آنقدر زیاد است که سوزش را حس نمی کنم. همانطور که خاکستر می شوم از دنیا خداحافظی می کنم و میگویم فقط ای کاش یک نفر می دانست من پاییز را دوست داشتم. 

لخت واقعی

تجسم کنین یه ایراد خاص توی بدنتون دارین که همیشه بخاطرش ناراحتین و از همه قایمش میکنین. وقتی دارین لباسی میخرین همش مواظبین لباسی رو انتخاب کنین که اون ایراد اساسی بدنتون رو نشون نده. وقتی میخاین با کسی بخابین سعی میکنین توی نور کم یا تاریکی کامل لخت بشین . حالا این ایراد میتونه ممه های شل و وارفته باشه یا شکم آویزون ، یه لکه خیلی زشت روی ساق پا ، یا حتی دودول کوچیک. وقتی هم میخاین با کسی بخابین همش اضطراب دارین مبادا وقتی لخت شدین طرف مامله کوچیکتونو ببینه و یه عکس العملی نشون بده یا اینکه بعدش به روتون بیاره.  در آوردن لباسا و لخت و عریان جلوی یه نفر ایستادن پیش نیازش یا کامل بودنه یا شهامت داشتن یا اعتماد صد در صد به طرف مقابل داشتن. تصور کنین کامل نیستین ، مثلن یه مامله کوچولو دارین که همش میترسین بعد از اینکه جلوی طرفتون لخت شدین و باهاش خوابیدین دیگه نخاد باشما باشه. تصور کنین طرف اونقدر بیشعوره که حتی بعدش بهتون بگه بخاطر اینکه با سایز مامله شما مشکل داره دیگه نمیخاد باشما بخابه، یا از شکم آویزون شما ترن آف میشه. بعد یکی پیدا میشه که بهش اعتماد دارین میدونین عاشقتونه و هرجوری که هستین دوستتون داره. میدونین میتونین بدون ترس از هیج قضاوتی تمام لباساتونو جلوش دربیارین بندازین کنار و اون هنوز هم دوستتون داشته باشه. بعدش اون ، اونی که اینهمه بهش اعتماد داشتین بیاد همون کار اون آدم بیشعوری رو بکنه که همیشه ازش میترسیدین.
اعتماد کردن به آدما بدترین گناهیه که ما آدما در حق خودمون مرتکب میشیم. خب این نظریه در عین حال که صحت داره میتونه برای آدم یه زندگی سیاه و تیره به ارمغان بیاره. چون هر چقدر هم نتونی به کسی اعتماد کنی بلخره مجبوری یه بار اینکارو بکنی. و وقتی اعتماد کنی ممکنه بخای لباسهایی که همیشه ایرادهای روح و روان و شخصیتت رو پوشوندن رو جلوش دربیاری. ممکنه بخای گذشته تاریکت رو براش تعریف کنی چون بهش اعتماد کردی و میدونی که بهرحال دوستت داره و همیشه دوست واقعی تو می مونه. ممکنه همه ترس هات، افکارت ، امیدهات و آرزوهات و حتی عقده هات رو براش تعریف کنی! این لخت شدن واقعیه. لخت شدن واقعی ای که شما رو  به اینجا کشونده که بدون کوچکترین ترسی مثل یک استریپر حرفه ای که دونه دونه همه لباساشو در میاره و میاد جلوی مشتریش می ایسته و میذاره طرفش سیر نگاهش کنه و گاهی با رقص میچرخه تا تمام ابعاد وجودش رو ببینه  تمام ترس ها و خطاها و عقده ها و خشم ها تون رو برای آدمی که بیشترین اعتماد رو بهش داشتین تعریف کنین. تصور کنین همون آدم، آدمی که بخاطر اعتماد کردن بهش همه لباس ها رو از تنتون کَنده بودین یه نگاهی به شما بندازه و روی شما استفراغ کنه و بره!!
اعتماد کردن به آدما بدترین گناهیه که آدما در حق خودشون مرتکب میشن، و من هنوز نمیدونم چرا ما هرچی از این کار ضربه میخوریم باز ازش سیر نمیشیم. حتی اگر کامل ترین آدم دنیا باشی، یا خایه ات به گنده گی فیل باشه یا حتی آدم مقابلت مطمئن ترین و عاشقترین آدم دنیا باشه ، یادت باشه یه لباسایی هست که هیچوقت نباید درشون آورد. هیچوقت!

برای تمام کسانی که این وبلاگ را می خوانند

من به اینجا کوچ کردم :
https://nakedwritings.wordpress.com

خداحافظ آشیانه من

گاهی آدم جوری سفت و سخت به یه چیز یا یه آدم می چسبه که انگارهیچوقت قصد نداره رهاش کنه. اما گاهی یه اتفاق خیلی کوچیک می افته و یه حسی بهت میگه الان وقت رها کردنه و تو یهو متوجه میشی باید دستتو ول کنی بذاری بره. همیشه اولاش سخته. چون آدما به چیزایی سفت میچسبن که فکر میکنن ول کردنش باعث میشه سقوط کنن.

تو زندگی من این اتفاق زیاد افتاده. همیشه وقتی به چیزی سفت چسبیدم به حسی که میگفت وقت رها کردنه، اعتماد کردم و رها کردم. 

چند سال پیش وقتی وبلاگ ته سیگار و شخصیت مادیان وحشی رو ساختم هرگز نمیدونستم چه مسیری رو طی میکنه و به کجا میرسه. امروز وقتی از سرکار اومدم خونه ، با وجود اینکه خسته بودم به آقای ف و دخترم پیشنهاد دادم بریم سینما. بعد از فیلم برگشتیم خونه ، آقای ف خوابید، من یه فنجون چای واسه خودم ریختم، نشستم پشت لپ تابم ، هدفون رو گذاشتم توی گوشم، موزیک   مورد علاقه ام رو بلند کردم، و شروع به نوشتن این پیام خداحافظی کردم تا از همه کسایی که وبلاگ منو میخوندن  تشکر کنم. تا بعد از چند روز که همه پیام رو خوندن، وبلاگ رو واسه همیشه ببندم.

این آهنگیه که هر وقت تنها و غمگینم گوش میدم. این آهنگ تقدیم به همه کسایی که پا به پای من زندگی کردن. همه کسایی که وقتی بی حوصله مینوشتم بهم انرژی میدادن . همه کسایی که همیشه بودن . همه کسایی که باعث شدن به واژه رفاقت ایمان بیارم. همه کسایی که این نوشته رو میخونین بدونین شما جزو کسایی هستین که من بخاطر رفاقتتون ممنونم.  

شاد باشید ...

یک اپیزود تلخ

امید را اولین بار توی یک میهمانی دیدم. من با علیرضا رفته بودم . علیرضا تنها دوست پسر خوشگل و خوشتیپ زندگی من  بود، چون من همیشه فتیش مردهای زشت خوشتیپ را داشتم. مثلن امیرمسعود ، دوست پسر قبلی ام یک چیزی تومایه های رضا کیانیان بود. اما علیرضا خوشگل بود و پرفکت. من پیرهن سبز کله غازی پوشیده بودم. دخترهای میهمانی بدجوری به امید نخ می دادند. دو روز بعد از میهمانی آنیتا آمد پیش من. گفت به امید زنگ زده و گفته یکی از دخترهای آن میهمانی است. امید پرسیده بود کدامشان؟ آنیتا گفته بود دوست داری کدامشان باشم، و امید جواب داده بود: پیرهن سبزه!!! 

میهمانی بعدی با آن گروه، چند ماه بعدش اتفاق افتاد. قبل از اینکه برویم میهمانی آمار گرفتم چه کسانی می آیند، می خواستم مطمئن بشوم امید هم می آید، و البته او هم بود. با فاصله خیلی نزدیکی از جلویش رد شدم ، پیراهن سیلک نازکم روی باسنم می لغزید . نگاهی به سرتا پایم کرد و گفت عجب باسنی! رفتم دستشویی. یک نفر داخل دستشویی بود. پشت در منتظر بودم که یک صدای کلفت توی گوشم زمزمه کرد : اسمت چیه؟ جوابش را دادم . شماره اش را داد و رفت. 

چند روز بعدش علیرضا را برای همیشه دودره کردم و به امید زنگ زدم. امید برعکس شرایطش که همه دخترها دنبالش بودند، اصلن اهل دختربازی نبود. دنبال یک رابطه خاص بود. یک رابطه خیلی خاص. من و امید همه چیز بودیم. رفیق ، پارتنر، همصحبت و همدل. ساعتها توی اتاقش کیبورد میزد و دوتایی میخواندیم. ساعتها با هم در مورد آهنگهایی که می ساخت صحبت می کردیم. هر کاری می کردیم چیزی نبود که یک نفرمان بخاطر آن یکی فداکاری کند و با وجود اینکه نمیخواهد انجام دهد. هر دویمان آن کار را میخواستیم. هر دویمان مناظر خاص خارج شهر را کشف می کردیم و همدیگر را به آنجا می بردیم. هردویمان به یک همبرگر فروشی چرک می رفتیم و همبرگر چرک می خوردیم. هر دویمان کوهنوردی می کردیم و ساعتها با هم حرف می زدیم. 

الان از آن زمان خیلی گذشته. دیشب آهنگ جدیدش را توی رادیو جوان شنیدم: باران ! یکهو یک اپیزود از خاطراتمان آمد جلوی چشمم. یاد آن روز بارانی افتادم که هر دویمان شلوار سفید پوشیده بودیم و توی باران با هم می دویدیم  و  اهمیتی نمیدادیم که شلوارهایمان گِلی شده اند... دلم برای دیوانه بازی هایم تنگ شد. 

اتفاقهای زندگی ما خودشان اتفاق نمی افتند، ما میسازیمشان. وقتی هم می گوییم که خاطرات جوانی دیگر تکرار نمی شوند بخاطر این است که ما دیگر نمی توانیم بسازیمشان. دیگر نمی توانیم از لمس یک مرد هیجان زده بشویم ، نمی توانیم دیوانه بازی در بیاوریم و ساعتها زیر باران، شلوار سفیدمان را بگا بدهیم. نمیتوانیم دوست پسری که خوشتیپ و پولدار است را ول کنیم برویم سراغ دیوانه بازی. نمیتوانیم توی راه پله ها هیجان انگیز ترین و دلهره آور ترین سکس زندگیمان را داشته باشیم. نمیتوانیم انقدر دل به دل یک نفر بدهیم.

 ولی حتی وقتی به جایی رسیدیم که عاجز از تکرار همه هیجانات جوانی هایمان هستیم ، شنیدن صدای کسی  که آن موقع ها، وقتی لخت و کرخت توی بغلش ولو شده بودی برایت آواز می خواند، می تواند یادت بیاندازد که چقدر تلخ است دیگر نمیتوانی خاطرات گذشته را تجربه کنی. 

لایف ابیوز

ظهر که رفتم سرکار دیدم اوضاع خراب است و هیچکس نتوانسته مشکلی که در کار بوجود آمده بود را درست کند. پایم را که گذاشتم داخل ، رئیسم گفت من میدانم تو میتوانی درستش کنی. عصر که داشتم میرفتم خانه رئیسم به من گفت : تو شگفت انگیزی! و من فقط لبخند زدم و در دلم گفتم کس خارت ! توی حرامزاده من را خر می کنی چون به نفعت است.  وقتی رفتم خانه دخترم خواست با هم بشینیم و فیلم نگاه کنیم. یک پاپ کورن برداشتیم و نشستیم فیلم بی سر و تهی که دخترم انتخاب کرده بود را دیدیم. ظرفها را گذاشتم توی ماشین ظرفشویی ، رفتم سراغ لپتابم که برای تحقیقم مطلب پیدا کنم. موضوع تحقیقم تفاوت مغز و نوروبیولوژی یک مرد معمولی با یک مرد ترانس سکچوال است یعنی مردی که تغییر جنسیت میدهد. آقای ف از وقتی آمدم خواب بود. وسط تحقیق، رفتم توی سایت نمره یک تحقیق دیگرم را چک کردم دیدم مادرقحبه پنج نمره بخاطر دلایل کسشر کم کرده است. به استادم ایمیل دادم که زبان انگلیسی زبان چهارم من است و او حق ندارد من را با کسانی که همینجا بدنیا آمده اند و همین یک زبان را فقط می دانند مقایسه کند، و بخاطر یک اشتباه کوچک گرامری که ربطی به کار تحقیقی من نداشته پنج نمره کم کند. لپ تاب را بستم و سعی کردم به نمره ام فکر نکنم آقای ف از خواب بیدار شد که حاضر بشود برود سر کار. پرسید چرا قیافه ام عصبی است ، موضوع نمره را بهش گفتم و او گفت نگران نباش من مطمئنم این درس را هم نمره کامل میگیری. از اینکه یک نفر اینقدر الکی به من دلخوشی بدهد عصبی تر می شوم ولی به او گیر نمیدهم چون شرایط او از خودم بد تر است، چون از ساعت ۱۰ امشب می رود سر کار و تا ساعت ۲ بعد از ظهر فردا قرار است روی پایش بایستد . میروم توی اتاق خوابم. به سگم نگاه می کنم توی صورتش زل می زنم و به او میگویم چقدر ازش متنفرم چون انگار نه انگار من صاحبش هستم او دیگر مرا کیر خودش هم حساب نمیکند و از در کون آقای ف دیگر تکان نمی خورد و همش فقط دنبال او راه می رود. توی چشمهایش نگاه می کنم انگار او هم با نگاهش میگوید دل به دل راه دارد. دلم می خواهد یک لگد محکم به او بزنم که از جلوی چشمم گورش را گم کند ولی او دندانش را به من نشان می دهد و من منصرف می شوم چون لگد زدن انیمال ابیوز محسوب می شود. وبلاگم را باز می کنم و حالم از نوشتن بهم می خورد. احساس می کنم نوشتن بیفایده ترین کاری بوده که در زندگی ام انجام داده ام . نه تنها هیچوقت نفعی برای من نداشته، بلکه ضرر هم داشته . آقای ف من را سرزنش می کند که چرا به تن سگ کرم موبر زدم و توی این سرما کچلش کردم . جوابش این است که جانورها از توی موهایش نمی رفتند و به داروهایی که من به آنها میزدم واکسینه شده بودند، ولی من جوابش را نمی دهم . فقط می گویم بهترکه از سرما بمیرد سگی که اینقدر نمک نشناس و مادرقحبه است. با تمام وجودم از آن سگ متنفرم ولی وقتی میگویم آقای ف می زند زیر خنده، نمی فهمد که من چه ضربه ای از این سگ خورده ام. انگار که با کسی که بهت خیانت کند زندگی کنی و عشقبازی هایش را با پررویی جلوی چشم تو بکند و تو را عن خودش هم حساب نکند و تو هم باید هی شاهد کثافتکاری هایش باشی و چون سگ است چیزی بهش نگویی. چرا من اینها را اینجا می نویسم؟ هیچکس امکان ندارد بفهمد چه حسی دارد سگ آدم ، یک نفر دیگر را صاحب خودش بداند و آدم را عن خودش هم حساب نکند و نهایت بی مهری را به آدم بکند بدون هیچ دلیلی یکهو یکی دیگر را جایگزین شما کند. دوست دارم آدم خوبی باشم، ولی امکانش نیست. همسایه دیوار به دیوارمان دارد با دوست دخترش سکس می کند و دوست دخترش هی جیغ می کشد و وقتی ارگاسم می شود صدایش می لرزد. بعد همسایه مان چهل و پنج دقیقه آنچنان می کوبد که خانه ما می لرزد و من عصبی می شوم که چرا مرتیکه بلخره نمی آید ، چون گومب گومبشان توی کله من می پیچد. وسط آه و اوه دوست دخترش یکهو یک جیغ وحشتناک می کشد و می زند زیر گریه. آقای ف می آید توی اتاق می پرسد صدای چی بود؟ می گویم دراورد کرد تو کونش ! آقای ف کاپشنش را می پوشد می آید گونه من را می بوسد می گوید خداحافظ. من هنوز عصبی هستم. آقای همسایه ساکت می شود. دوست دخترش هم خفقان می گیرد. چند دقیقه بعد صدای خر و پف آقای همسایه در می آيد. دو تا دستم را میگیرم جلوی صورتم ، سعی می کنم آرام باشم ولی صدای خرو پفش عصبی ترم می کند. گریه ام می گیرد. من خسته ام.