کون وارو

هر وقت دیدید من تند تند  وبلاگم را آپ می کنم ، بدانید فشار عصبی دارد تند تند اضافه وزن پیدا می کند، برای همین غُر غُر های من فوران کرده اند. 

از یک طرف می گویم من ازانال سکس خوشم نمی آید ، اینجا ! هزار نفر مدعی پیدا می شوند که چرا از کون دادن بد گفتی ، اتفاقن کون دادن خیلی هم خاصیت دارد . احتمالن  یکی از خواصش هم دفع این کرمِ کون کردن است. من فقط برای کون خودم تصمیم میگیرم. فکر کنید چه میشود اگر یک کون از این هفت میلیارد کون ، ویرجین بماند . خیلی دلم میخاست بدانم چند نفر از این اینهایی که طرفدار سکس مقعدی هستند حاضرند قمبل کنند یک نفر فرو کند در کون خودشان  !  

از یک طرف این آی تیونز عوضی شماره کردیت کارت را برای خرید یک بازی یک دلاری گرفته و دارد گُر و گُر از حساب ، پول می دزد و کار و زندگی من هم شده هی زنگ بزنم اینور آنور و به هزار جا ایمیل بدهم که دست خرشان را از این کردیت کارت کوتاه کنند.

ماجرا به اینجا ختم نمی شود، چک صد و شش دلاری که برای اینترنت داده بودم را نقد کرده اند و یک ماه است دارم دوندگی می کنم که در حسابم لحاظ شود، اما نمی کنند، کپی چک و لیست بانکی ای که نشان میدهد این چک نقد شده را برایشان فکس کرده ام ولی هیچ کس هیچ غلطی نمی کند.

حالا هی بگوئید امریکا سرزمین فرصتهاست! اتفاقن امریکا سرزمین کون وارو دادن به فرصتهاست !! 

بغل لازم

امروز صبح که از خواب بیدار شدم، مثل بچه های سه ساله ، عَر عَر زدم زیر گریه . آنقدر بلند گریه می کردم که با خودم فکر کردم عنقریب است که همسایه بغلی بیاید بقول خودشان یک هاگ به من بدهد که کمی آرام شوم. درست است که نزدیک پریودم است و من اینجور مواقع برای سوراخ کون ناصرالدین شاه هم دلم می سوزد و می زنم زیر گریه، اما دلیل موجهی دارم . دلم برای همسر سابقم سوخته است. بدجوری هم تاول تاول شده. دیروز که با دخترم خوشحال و خندان از استخر آمدیم خانه، همسر سابقم خواست که بیایم در اووو تا دخترش را ببیند. وقتی دخترم و شیرین زبانی هایش را دید ، زد زیر گریه. اولش همینجور اشکش سرازیر می شد ، بعد از چند دقیقه صورتش را با دستانش گرفت و بلند بلند زد زیر گریه.  طی نه سال زندگی مشترکی که با او داشته ام فقط یک بار ، آنهم سرِ فیلم "میم مثل مادر" دیده بودم که اشک بریزد، دیگر چه برسد که بخواهد اینجوری رودروایسی را بگذارد کنار و زجه بزند. دلم بدجوری برایش سوخت.

دیروز صبح ، یک نفر یک عکس دونفره از مادر و پدرم برایم فرستاد . روی لبهایشان لبخند بود ولی چشمهایشان خیلی غمگین و تنها بود. اشک توی چشمهایم جمع شد. اولین کاری که کردم عکس را برای خواهرم تکست کردم و هر دویمان زدیم زیر گریه. خواهرم ده سال از من کوچکتر است . و در یک ایالت دیگر زندگی می کند. او گریه می کرد و می گفت من مامانمو می خوام . با همان مرغ های آب پز بی مزه و زردچوبه ای اش که برای زخم معده ام درست می کرد. ولی من فقط نمی خواهم آنها دیگر تنها باشند. نمی خواهم همسر سابقم اینقدر دلش برای بچه اش تنگ بشود که آنطوری گریه کند و به من بگوید بغلش کنم و بگوید سالهاست حسرت بغل کردنش را دارد. دوست دارم برود زن بگیرد و بچه دار بشود و اینقدر تنهایی و عذاب نکشد. 

امروز صبح آنقدر گریه کردم که چشمهایم قُلُپی زد بیرون و قرمزِ قرمز شد و دیگر رویم نمی شد بروم سر کار. مشکلات خودم را فراموش کردم . فقط دلم برای تنهایی آدمها می گیرد ، آنهم تنهایی ای که من باعث و بانی اش باشم !

زندگی زیر لحاف

من در سرما آدم زمخت و بی ملاحظه و تنبلی می شوم. وقتی هوا سرد می شود تمایلم را به عیاشی و تفریح و گردش و حتی شاپینگ از دست می دهم . دوست دارم تمام روز بروم زیر لحاف ، لپ تابم را بگذارم روی پایم و وبلاگ بخوانم یا فیلم نگاه کنم. هر از گاهی که پایم خسته شد، لپ تاب را بگذارم کنار و یک کتاب بگیرم دستم و یک لیوان چای بگذارم کنارم و مشغول کتاب خواندن بشوم. تمام هیجانِ زندگی در سه ماه زمستان برای من در همین چند جمله خلاصه می شود. دوست پسرم که می آید آپارتمانم و با ذوق و شوق می خواهد برویم پیاده روی ، می زنم در حالش و می گویم هوا سرده بیا بشینیم فیلم نگاه کنیم. آنوقت یک فیلم کسشر می گذارم ، وسط هایش هم خوابم می گیرد سرم را می گذارم روی پایش و می خوابم. فیلم که تمام می شود، بیدارم می کند و می گوید برویم بخوابیم دیگر، و من با همان پلور و شلوار گرمکن راه می افتم می روم زیر لحاف مثل خرس که به خواب زمستانی فرو رفته باشد ، بیهوش می شوم. نصفه شب احساس می کنم یکی مرا می بوسد و بغل می کند. به روی خودم نمی آورم و خودم را می زنم به خواب . خواهرم به من می گوید حرکاتم در فصل سرما او را به یاد خرس می اندازد. تنبل و خوابالو . او می گوید ، ای کاش در زمان داروین بدنیا آمده بودم ، آنوقت داروین می توانست یک مورد زنده در اثبات نظریه اش ارائه بدهد و با دمش گردو بشکند و من با او بحث می کنم که داروین می گفت  انسان از نسل میمون است ، نه خرس ، آی کیو !!

دوست پسر بدبختم هم توی دلش افسوس آن شب هایی را می خورد که لباس خواب های سکسی می پوشیدم و یک میز به پهنای عرض خانه ، مزه و مشروب رویش می چیدم و تا صبح با او عشق و حال می کردم. صبح ها هم بعد از صبحانه راه می افتادم  با او می رفتم پیاده روی ، همانطور که او دوست دارد.  طفلکی باورش نمی شود که این خانوم شلختۀ تنبل که با گرمکن جلویش قدم می زند، همان دختر سکسی ای است که چند ماه پیش دل او را برده بود. بعضی وقتها از او می پرسم چه حسی داری من اینقدر موهایم بهم ریخته است ، و او تازه ممنون و خوشحال است که من جلویش اینقدر احساس راحتی دارم و با موی بهم ریخته و گرمکن راه می روم. از نظر من دوست پسرم بلوغ عاطفی شدیدی دارد و من به همین خاطر کنارش احساس آرامش می کنم. اصلن ای کاش همۀ آدمها مثل او اینهمه بلوغ عاطفی داشتند و آدم را همینجوری دوست داشتند. 

دختر عمه ام هم به هوای باحال بودنِ من، راه به راه برنامه های تفریحی می گذارد که من دودره اش می کنم و به یک بهانۀ تخمی، نمی روم. می گوید برویم کنار اقیانوس ، و من از تصور بادی که کنار اقیانوس می آید ، پشتم می لرزد.  سرما به من اصلا" فاز نمی دهد. کلن من آدم لوسی هستم و گرما هم به من زیاد فاز نمی دهد ، مگر اینکه کنار دریا باشم و یک یخچال آبجو کنارم باشد. 

علی الحساب که دوست پسرمان رفته سفر و من در اتاق خوابم تا صبح سردم می شود و همش می گویم کاش او بود و به او می چسبیدم تا کمی گرم بشوم. دلم برای داغیِ تنش تنگ شده است . گاهی حس می کردم داخل وجودش یک ژنراتور بایولوژیکی دارد نان استاپ کار می کند، و او را مثل بخاری کرده است. 

من زمستان را اصلن دوست ندارم . زمستان ، سرد است...

سکس مقعدی

از بچگی تا بحال همیشه مدفوع کردن یکی از لذتبخش ترین کارهای یومیه زندگی من محسوب می شده، اما این دلیل نمی شود که از سکس مقعدی هم خوشم بیاید. اصلا" مقعد برای تحریک جنسی طراحی نشده است ، کارش یک چیز دیگر است حرکات دودی روده در راستای دفع کردن شیئ اضافی به سمت خارج است ، از نظر من اگر بخواهیم از مقعد برای سکس استفاده کنیم درست مثل این می ماند که بخواهیم در توالت آشپزی کنیم. توالت اصلا" مکان مناسبی برای آشپزی نیست چون امکانات لازم برای آن را در خود ندارد. اتفاقا" برخلاف فیلمهای پورنو ، هیچ فیلم رومانتیکی را نمی بینیم که درآن آقای عاشق ، خانم معشوق را برگرداند و یه راه مفصل از کون بکند ، و بعد از چند سال خانم معشوق در ازای حالِ اضافه دادن به آقای عاشق، دچار التهاب و عفونت مقعد و هموروئید و گشاد شدن اسفنکترهای اطراف مقعد و عدم کنترل مدفوع و حتی باد روده بشود ! 

اینکه یکی بخواهد برای حفظ پرده بکارتش از کانال دیگری سکس داشته باشد ، تصمیم شخصی خودش است ، اینکه بعضی ها می گویند با سکس مقعدی به ارگاسم می رسند ، از نظر من غیر قابل درک ولی محترم است. چون هیچکدام از مناطق لذت زن در مقعد و روده ها وجود ندارد، اعصابی هم که اطراف مقعد را گرفته اند اعصاب جنسی نیستند بیشتر اعصاب حسی و درد هستند.   ولی چیزی که من اخیرا" شنیده ام و واقعا" خنده ام گرفت ، چیز دیگری است : فقط یک احمق می تواند از دوست پسرش خواهش کند که آبش را در کونش خالی کند که بخاطر پروتئین های آن، باسنش بزرگتر شود. اصلا" این مایع بهشتی آیا اینقدر خاصیت دارد که باسن کسی را بزرگ کند ؟ یا مگر داخل عضلات باسن تزریق شده است که عضلات باسن را بزرگ کند؟ می رود داخل روده و یک مقدار با باکتری های روده قاطی می شود که عفونت جدیدی درست کند. اما این را الان نمی فهمد ، چند سال بعد خوب می فهمد که فرق گشاد شدگی کون با بزرگ شدن باسن چیست !

زندگی ، شوق رسیدن به همان فرداییست که نخواهد آمد...

بچه که بودم ، تمام عشق زندگیمان این بود که تابستان شروع شود و بزرگترها ما را ببرند شهربازی . وقتِ رفتن به شهربازی که می شد، درست یادم هست که مامان و خاله ام شروع می کردند به  کتلت سرخ کردن و ساندویچ درست کردن برای شام ، مادربزرگم فلاسک چای را آماده می کرد با یک شیشه که تویش قند می ریخت ، برای خودشان. جلوی درِ شهربازی که می رسیدیم  یک گوشه می نشستند ، بساط چای خودشان را پهن می کردند و ما را وِل می کردند به امان خدا. می گفتند بروید بازیتان را بکنید و ساعت 10 برای شام همتون برگردید همینجا.

هیچوقت یادم نمی رود. همیشه اول از تونل وحشت شروع می کردیم . شاید برایمان جذاب بوده ،آنموقع ها تونل وحشت ، تمامِ هیجانش در این بود که نمی دانستیم در تاریکی ای که قطار دارد می رود چند ثانیه بعد چه گوریلی قرار است دستش را سمت مان دراز کند و ما را زهره تَرَک نماید. 

این روزها زندگی برایم مثل همان تونل وحشتی است که فقط یک فرق با تونل وحشتِ شهربازی دارد، هیجانی در کار نیست. فقط ترس است و ترس. آنقدر ترس از یک وجب جلوتر جلوی چشمهای آدم را می گیرد که آدم فقط می خواهد قطار در آن لحظه همانجا بایستد و دیگر حرکت نکند. آنقدر همینجا بایستد که همۀ چرخ هایش زنگ بزند. فقط جلوتر نرود. دیگر حسرتی از آینده نیست. دیگر امید و آرزویی که تو را مشتاق رسیدن فرداها کند ، نیست ، دیگر این شعرِ سهراب که می گوید : " شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری ... شعله گرمی امید تو را خواهد کشت " صدق نمی کند. فقط ترس است و ترس و ترس ...

دوست دارم همۀ درها را ببندم ، سرم را بکنم زیر لحاف ، که وقتی آینده از راه می رسد ، با او روبرو نشوم . آینده از آن گوریلی که در تونل وحشت دستش را توی صورتم می آورد هم ترسناک تر است . چون واقعیست. فیک نیست. روز به روز نزدیک تر می شود، امروز قبض اینترنتت را نمی توانی پرداخت کنی ، فردا پول بنزین و پس فردا اجاره خانه ...

و به همین راحتی ، در کشوری که هیچکس را نداری ، هوم لِس می شوی !!! 

آینده ترسناک است . هرچقدر هم که سهراب بگوید:" شاید این خنده که امروز دریغش کردی ....آخرین فرصت همراهی با امید است " من باور نمی کنم. تونل وحشت ، تونل وحشت است ! قرار نیست یک ناجی ، یا یک پری مهربان از داخلش سر و کله اش سبز شود. چیزی به جز پلیدی و سیاهی پیش رو نیست... کاش زندگی ، فرصت مُردن بدهد.  کاش فردا هیچوقت  از راه نرسد.

تنهاترین نوع تنهایی

 آدما از نظر من دو گروهن : آدمایی که فقط وقتی باهات کار دارن سراغت میان ، وقتی شماره شون میفته روی گوشیت ، با خودت میگی یحتمل یه جای کارش گیره ، و گروه دوم آدمایی هستن که واقعن دوستت دارن ، و چون نسلِ مورد دوم در دنیای واقعیات منقرض شده ، پس همون یک گروه باقی می مونن: آدمایی که فقط وقتی کاری باهات دارن سراغتو میگیرن !!! و چون از این جور آدما خسته شدم ، همون بهتر که وقتی ساعت اداری تموم میشه گوشی رو خاموش کنم و خلاص ...

تنهایی لعنتی ، تنها کثافتی که به زندگی آدم میزنه ، همینه ! اینکه حاضر میشی بخاطر فرار ازش ؛ جواب تلفن آدمایی که فقط کارشون پیشت گیره رو بدی ! تنها تر از اون وقتیه  که هیچکس دیگه کارش هم پیشت گیر نباشه. مثل من !

میتونم شیشه آبجو رو بگیرم دستم ، یه سیگار روشن کنم و تو تاریکی بشینم و وبلاگمو آپ کنم ، خیالمم راحت باشه حالا حالاها کسی حتی نمی پرسه من زنده ام یا مُرده ! زندگی همیشه همینقدر تخمی بوده ، فقط آدم گاهی یادش میره ، ولی زود یه اتفاقایی می افته که به آدم ثابت کنه ، هنوز زندگی همونقدر تخمیه ، فقط ورژنش عوض شده ! 

طغیان

کریسمس هم گذشت. از تعطیلات و چراغانی و حراج و شاپینگ و خرید کادو و تزئین درخت و آویزان کردن جوراب و ادای سانتا را در آوردن گرفته ، تا مهمانی کریسمس ایو و گیلاس شراب کوبیدن و استیک خوردن و کادو ها را زیر درخت کریسمس گذاشتن و با جیغ و داد باز کردن، همه و همه باعث می شدند  مدام از خودم سئوال کنم "من وسط این ماجراها چه غلطی می کنم!"

 اما هرچه باشد بهتر از ایرانِ همیشه سیاه پوش است که سیاهپوشی اش، آن اواخر دیگر یقۀ ماشینها را هم گرفته بود. زندگی کردن میان آن آدمها همیشه این سئوال را برایم بوجود می آورد که آیا این آدمها دارند دنبال غم و رنج می دوند یا درحال فرار از آنها هستند. 

فکر می کنم این مردم، دینداری را بدجوری با عزاداری اشتباه گرفته اند. چون از نظر من مسلما" لذتی که خداوند از آرامش و شادی بنده هایش می برد از غم و نا آرامی و توی سر کوبیدن آنها نمی برد، اگر اینطور است یا عشقش به بنده هایش واقعی نیست یا باید مازوخیسمی چیزی داشته باشد. 

گاهی پیش خود می گویم اگر این خدای کول و مهربانی که من میشناسم فِیک باشد و خدای بداخلاقِ آنها واقعن وجود داشته باشد و یک آتش گنده درست کرده باشد آن ور دنیا که هر کسی به دستوراتش عمل نکرد بیندازتش در آن آتش و قاه قاه بخندد ، چقدر به فاک رفته ام. بهرحال طغیان ، گناهِ آب نیست ، نشانۀ زنده بودنِ آن است.  وقتی راه به روی رودی زلال بسته شود، رود نمی میرد، بلکه تغییر مسیر می دهد و می افتد میان مزارع، باغ ها و خانه ها و هرچه سد راهش باشد ویران می کند. و این حال و روز واقعیِ الانِ من است !!!