بی تخم

 هر مادر و پدری برای به کرسی نشاندن قدرت دیکتاتوریشان  یک روشی دارند ، بعضی به تشویق متوسل می شوند ، برخی با تهدید. اما مهم این است که همۀ این روشها نتیجتا" می خواهند آدم را به اطاعت از یک سری اصولی که برای یک موجودی غیر از خودِ آدم پذیرفته شده ، مجبور کنند. پدر و مادر من هم برای وادار کردنِ ما به اطاعت از اصول تخمی ای که فقط برای خودشان ارزشمند بوده از یک دیکتاتوری زیرپوستیِ استفاده کردند که به آن میشود گفت روش "هندوانه زیر بغل گذاشتن". همیشه تا یک رفتار غیر قابل قبولی از هر کداممان سر میزد، شروع می کردند  به تعریف کردن . مثل " من به تو اعتماد دارم و همۀ دوستها و فامیل روی اسم تو قسم میخورند. و نجابت تو آوازه خاص و عام است" ، و از همین کسشر ها. یک اتمسفری ایجاد می کنند که دیگر تخم نکنی قصر کاغذی آرزوهایشان را خراب کنی. و آنها را با آوارِ حقیقت روبرو نمایی. راستش را بخواهید این روش اتفاقا" از نظر من خیلی ظالمانه عمل می کند. مجبور می شوی مثل من ، بجای اینکه با دوست پسرت همخانه شوی تا اقلن مخارجتان نصف شود، از ترس ویران شدن کاخ آمال و آرزوهای مادرو پدرت مثل خر کار کنی و از صبح تا شب نان استاپ کون وارو بدهی که فقط اجاره خانه و مایحتاج زندگی ات را تامین کنی بخاطر خانه ای که از صبح تا شب خالی افتاده. 

من ترسو ام ، تخمش را ندارم . چوب همین ترسو بودنم را هم مثل سگ خورده ام. نتیجه اش این است که دوست پسرم می رود با یک نفر دیگر آپارتمان اجاره می کند و این وسط سر همه از دم ، بی کلاه می ماند. ازآن مادروپدری که فکر میکنند که  دخترشان هیچوقت از این کارهای بی ناموسی مرتکب نمی شود گرفته ، تا خودم که باید تک و تنها اینهمه پول بی زبان را برای اجاره خانه بدهم ، و دوست پسرم که باید برود با یک سیبیل ، همخانه شود و بابت خانه ای که درش ساکن نیست ، اجاره خانه بدهد فقط بخاطر اینکه هر کسی از او پرسید کجا زندگی می کنی ، بگوید فلان جا، و دهن ایرانی های این دورو بر که اتفاقن به طرز وحشتناکی خبر بِیَر ایران هستند، بسته شود . فقط بخاطر اینکه یک دوست دختر ترسو دارد که تخمش را  ندارد بزند کعبۀ آمال و آرزوهای مادر و پدرش در آن سر دنیا را خراب کند و بنشیند روی خرابه هایش بقیۀ حالش را بکند. 

بی رنگ

پدرم پلیس شهربانی بود. از آن پلیس خوب ها که همیشه  بخاطر صداقت و رشوه نگرفتن لوح افتخار می گرفتند . لباس پلیسی اش را دوست داشتم . هر روز صبح دست من را می گرفت وبه  مدرسه می برد. ظهر که می شد، خودش می آمد دنبالم. همیشه وقتی می آمد دنبالم یک دنیا لبخند روی لبش بود. هیچوقت نفهمیدم برای چه لبخند می زد . شاید پیش خودش خوشحال بود از اینکه بچه اش آنقدر بزرگ شده که مدرسه می رود. یک روزی از این هم بزرگتر می شود ، درست زمانی که او پیر تر شد. مدرسه اش تمام می شود ، دانشگاه می رود ، فارغ التحصیل می شود. موفق می شود، مایه افتخارش می شود. هنوز هم وقتی در اسکایپ می بینمش ، همان لبخند هست. گاهی آرزو می کنم توان این را داشتم که از او بخواهم دیگر به روی من لبخند نزند. از داشتن فرزندی مثل من به خود نبالد. قسمش بدهم به هر چیزی که برایش عزیز است ؛ حالا که تنها آن گوشه دنیا افتاده  لطفا" لبخند نزند. لبخندش قلب مرا به درد می آورد. از زندگی سیرم می کند.  

این روزها که دخترم را به مدرسه می برم ، به خودم در آینه ماشین نگاه می کنم. هیچ لبخندی روی لبم نیست . با خودم فکر می کنم  پدرم چقدر راهش دور می شد که مرا پیاده برساند به مدرسه و برود اداره ولی باز لبخند می زد. خوشحال بود. تمام راه را با من صحبت می کرد . آن موقع ها خوشحال بود و لبخند می زد. الان می دانم غمگین و تنهاست ، ولی باز وقتی من آنلاین می شوم ، لبخند می زند. کاش می توانستم سرم را بگذارم روی پایش ، روی همان پیژامۀ راه راهی سورمه ای اش اشک بریزم که چقدر از زندگی خسته ام ... واقعا" خسته ام! بگویم چقدر شانه هایش را کم دارم . بگویم دیگر نایی برای زنده ماندن ندارم. 

دلم می خواست این نوشته را با یکی از عکسهایش بگذارم در فیس بوک، که بخواند. دیدم بهتر است من هم تا  روزی که این زندگی لعنتی تمام شود  ، به همان لبخند بیرنگِ اسکایپی بسنده کنم . بگذارم شادی من دلیل شادی اش شود. بگذارم دردم در دل خودم بماند. این روزها از زندگی کردن واقعا" خسته ام ! شاید با اولین بلیط برگردم ... می خواهم کنار همان پلیسِ بازنشستۀ پیر بمیرم .

تیز

لپ تاب را از روی پایش برداشت ، خندۀ تلخی کرد، و همانطور که سیگارش را روشن می کرد ، سرش را تکان داد . پرسیدم : "به چی خندیدی؟" گفت : "از اینکه اینقدر ناامیدی تعجب می کنم، از اینکه به تمام چیزهایی که داری بی توجهی و فقط عادت کردی نیمۀ خالی لیوان را ببینی تعجب می کنم." ساکت شدم. نه اینکه جوابی نداشته باشم ها، ولی از این جواب دادنهای آشفته برای توجیه کردنهایی که آدمها با اصرار خاصی انجام می دهند ، خوشم نمی آید . دوست دارم وقتی کسی نقدم می کند، زبان به دهان بگیرم و اینقدر شتابزده خودم را توضیح ندهم. 

قالبا" مشکل شدیدی با کلمات دارم، چون هیچ ... و هیچ کلمه ای قابلیت این را ندارد که بتواند دلیل اندوهی که در اعماق وجودم بال بال می زند را ( حداقل برای خودم) توضیح دهد که وقتی همه چیز برای داشتن یک روز کامل مهیاست ، چرا من باید بنشینم و از تخمی بودن زندگی بنالم . 

بعد گفت "نمی خواهم نصیحتت کنم" ، ولی کرد. درست از همان ها که خاله ها و عمو ها می کنند... که " تو بچه داری و باید بخاطر او امیدوار باشی و شادی را به او منتقل کنی و به مشکلات فکر نکنی و به همین چیزهایی که داری دل خود را خوش کنی و از همین حرفها.

 و بعد من باز ساکت ماندم. فکر کردم هر جای زندگی را بگیری ، یک گوشه اش کم و کسری دارد ، شاید هم کم و کسری ها شکلشان عوض می شود و هر کدام را که هندل کنی بشکل یک هیولای دیگر خودشان را در سوراخ سُمبه های زندگی ات فرو می کنند، یا شاید هم آرزو ها عوض می شوند، و یا آدمها تغییر می کنند.  اینکه من یک روز آرزوی داشتن یکی مثل او را داشته باشم ، همانطور مهربان و باهوش ، همانطور عاشق ، و یک روز داشته باشی اش و باز  !

و بعد باز تاکید کرد که " قصد نصیحت کردن ندارد" و باز به نصیحت کردن ادامه داد و ادامه داد ، ولی من از همان سوزش تیزی کلماتش ، دریافتم که تیزی او از شکستگی دلی است که گواهی داده ، شاید من در کنار او هم خوشبخت نیستم ...

در حسرت حلوای نسیه

پشت میزم در اداره نشسته ام و دارم یک قهوه با طعم زهرمار می خورم و یک سری دیتا وارد کامپیوتر می کنم . خب برای شغل اول در کشوری که مدرک تحصیلی و سوابق کاری ات را گوز هم حساب نکرده است ، شغل پدر و مادر داری محسوب می شود. همینکه مجبور نیستم بروم در یک انبار ، و جعبه های ده پوندی را آنلود کنم باید کلاهم را بیاندازم هوا. 

قهوه حتی اگر با طعم زهرمار هم باشد برای من اهمیتی ندارد اگر در سرزمینی مصرف کنم که می توانم در تراس آپارتمانم باربکیو کنم و چند مدل مشروب بگذارم روی میز ، و یک تکه کباب بخورم و یک شات ویسکی بزنم توی رگ و دوست پسرم را در تراس ببوسم و آدمهایی که عبور می کنند به چشم جندۀ محل نگاهم نکنند، و مرا متهم به کسی که اعمال خلاف عُرف و شرع و  قانون و مذهب مرتکب می شود نخوانند. البته اساسا" من با مذهب مشکلی ندارم ، اتفاقا" از نظر من اگر زیادی پایش را از گلیمش درازتر نکند وجودش خیلی هم شیک و قانونمند است ، اما مشکل اینجاست که مذهب با هر چیزی که باعث می شود آدم از زندگیش لذت ببرد ، مشکل دارد. دستور کاری که مذهب برای زندگی می دهد خیلی کلیشه ای و تیپیکال است . اینکه اگر آدمها با عشقشان مشروب بخورند با گوشت خوک گریل شده و هی لبهای هم را بخورند و وقتی پاتیل پاتیل شدند بیفتند در تخت خواب و تا طلوع آفتاب عشقبازی کنند و بجای یک خودارضایی مسخره پنج دقیقه ای که منجر به ضعف حافظه و بینایی و افسردگی می شود از نهایت لذتی که هستی در اختیارشان گذاشته استفاده کنند، پس فردا مجبورند بقیه عمرشان را تا ابد در آتش جهنم جلز ولز کنند ، بیشتر خدا را یک موجود عقده ای به نمایش می گذارد. از نظر من خدا مشکلی با حال کردن بندگانش ، تا زمانی که به یکدیگر آسیب نرسانند ندارد . من هم حاضر نیستم بخاطر کسشری مثل جهنم دوست پسرم را دعوت کنم در آپارتمانم و با یک چای و بیسکوییت خشک خشک راهی اش کنم برود خانه اش و هرکدام یواشکی در خلوت مشغول جق زدن بشویم ( البته بگذریم از اینکه جق زدن هم از نظر مذهب عملی مردود شمرده می شود) و وقتی مذهب اینقدر انگشت در هر سوراخی می کند ، همان بهتر که از آن فاصله گرفت و از زندگی لذت برد. گور بابای جهنم و بهشت  . سیلی نقد به از حلوای نسیه !!

علفی گنده تر از دهان بُزی ها

پایم که به جامعه ایرانی ها باز شد، هرچه مذکر از کنارمان عبور فرمود ، ادعا نمود که ما را زمین زده است  ، و یک دور شمسی و قمری ترتیب ما را از بیخ و بن داده است . مثلا" همین یک ماه پیش ، طبق شوخی همیشگی و تکیه کلامی که همیشه بکار می برم ، در یک میهمانی از یکی پرسیدم مال ما خار داشت که تلفن ما رو جواب ندادی؟ و خندیدم !! غافل از اینکه همین جمله من چه معانی عارفانه ای را در ذهن پر بار ایشان ساخته و پرداخته نموده است و آقا توهم گرفته اند که من دارم به ایشان نخ می دهم که مثلا" بیا منو بکن !

بعضی سئوالها را هرچه کوچکتر باشی راحت تر می توانی جواب بدهی. هرچه بزرگتر می شوی ، هرچه بیشتر اطرافت را می شناسی ، هرچه با آدمهای بیشتری مراوده می کنی از پاسخ دادن به آن سئوالها عاجز تر می شوی . مثلا" همین سئوال " فرق حیوان با انسان چیه !" یا مثلا" فرق بُز با آدم چیه ! خب راستش این روزها ، گاهی احساس می کنم اصلا" نمی دانم فرق بُز با آدم چیست . اما تا دلتان بخواهد شباهت به مغزم خطور می کند، که الان قصد ندارم اینجا ردیف کنم. بهرحال این روزها همه جور علفی به دهان بُزی ها شیرین است ، مبنی بر اینکه هنوز لقمۀ دهان بُزی دیگری قرار نگرفته باشد . کافیست چشمشان به یک علف بیفتد ،  همه حمله می کنند که اولین نفری باشند که علف را دهنی می کند. البته فقط می خواهند علف را دهنی کنند و تُف کنند  آنرا بیندازند روی زمین ، که بُزی بعدی که خواست بخورد ، به ریشش بخندند و با افتخار بگویند : تو داری دهنی ما را می خوری . 

این از بُزهای نر ! بُز های ماده هم که تکلیفشان معلوم است ، تا نروند و روی علف بیچاره چند بار نشاشند و نرینند و به ریش بُزهای نری که دارند علفی که آغشته با شاش آنهاست را می خورند نخندند ، دست بردار نیستند.  این وسط علف بیچاره قربانی عقده های حقارت انواع و اقسام بُزی ها می شود. 

پایم که به جامعه ایرانی ها باز شد ، پاسخ دادن به خیلی از سئوالهایی که تا قبل ، جوابشان را می دانستم برایم دشوار شد. یکی از آنها هم ، همین مسئلۀ  معروف  " فرق انسان با حیوان" است ...

در آغوش یک غریبه

تقریبا" از خواب بیدار شده بودم اما ، چشمم را هنوز باز نکرده بودم . سرم شدیدا" درد می کرد و کمرم خشک شده بود. وزنِ یک دست را روی تنم حس می کردم که بیحال افتاده بود، و حرارت نفس هایی که پشت گردنم را قلقلک می داد. جرات نداشتم چشم هایم را باز کنم و ببینم اطرافم ، یا حداقل پشت سرم چه خبر است . سعی کردم همانطور با چشمهای بسته ، به یاد بیاورم چه اتفاقی دیشب افتاده است . آخرین اتفاقی که به خاطرم می آمد، این بود که شب گذشته ، با یک سری از دوستانم به بار در خیابان "برادوی" گه خیابانن گی ها است ، رفته بودیم و بخاطر اینکه یکی از گی ها به یکی از دوستانمان پیله کرده بود خیلی خندیده بودیم. و بعد سوار ماشین شده بودیم تا برگردیم. وحشت کردم. چقدر به خودم قول داده بودم که دیگر تا این حد در مصرف الکل زیاده روی نکنم که صبح سر از بالین یک غریبه دیگر دربیاورم ، اما اوضاع پیچیده تر از این ها به نظر می آمد. جرات نداشتم با یک واقعیت تلخ دیگر روبرو شوم و باز یک عمر جوابگوی مستی یک شب باشم. اول از همه سعی کردم با گوشه چشمم نگاهی بیندازم ببینم در خانۀ چه کسی شب را مانده ام. چشمم را کمی باز کردم ، چند عدد جعبه و وسیله هایی که هنوز باز نشده بودند گوشه اتاق ، روی یکدیگر ، چیده شده بودند. هنوز صدای نفسهایی که به پشت گردنم می خورد ، با همان ریتم منظم به گوش می رسید . به دستی که روی تنم افتاده بود نگاه کردم . درست بود ، دست یک مرد بود و از ظاهرش پیدا بود که اینبار دیگر با یک پسر کم سن و سال همبستر نشده ام. دست یک مرد پخته و میانسال به نظر می آمد. سعی کردم در ذهنم مرور کنم چه کسانی دیشب با ما به برادوی   Broadway آمده بودند، ناگهان یاد همسر دخترعمه ام افتادم . ضربان قلبم با شدت زیادی بالا رفت. نکند او ... !!! نه امکان ندارد. او قرار بود رانندگی کند و به همین خاطر هم زیاد الکل مصرف نکرد. نفسی که به پشت گردنم می خورد عمیق تر شد و دست ، پتو را کمی بالاتر کشید و دوباره روی تنم ، اینبار کمی بالاتر، روی سینه ام ؛ فرود آمد. کمی روی سینه ام وول خورد و صدایی تقریبا" کلفت  نزدیک گوشم گفت : جوووون ! شوهرت خیلی کسخل بوده که تو رو ول کرده جیگر ! از شنیدن کلمه جیگر، چندشم شد. بسختی می توانستم صاحب صدا را شناسایی کنم. احتمال دادم طرف آنقدر غریبه بوده که من حتی بیش از چند کلمه هم با او صحبت نکرده ام. صدا و عمق نفسهایی که به گردنم می خورد و حرکتهای دستی که حالا دیگر روی سینه ام بود ، نشان می داد که همبستر دیشب من در حال بیدار شدن است . پتو را آرام کنار زدم دست را از روی سینه ام بلند کردم و نشستم . نگاهی به همبستر دیشبم انداختم . تازه چهره اش را بخاطر آوردم .او هم دیشب همراه ما بود و البته  بار اولی بود که من می دیدمش و حتی دو جمله هم بین ما رد و بدل نشده بود. فقط یادم آمد که از بار آمدیم بیرون و او کمکم کرد که من بتوانم تا جایی که ماشین پارک شده بود،  راه بروم. همین !

لباسهایم همانجا روی زمین ریخته شده بودند. پاهایم را به سختی از زیر پتو بیرون کشیدم و از تخت پایین آمدم. مشغول بستن قفل سینه بندم بودم که چشمانش را باز کرد و گفت : "بیدار شدی؟ چقدر تو آرامش داری ! چقدر با تو بودن به آدم آرامش میده دختر ! "

لبخند تلخی زدم و در حالیکه شلوارم را بالا می کشیدم گفتم : " هیچوقت رو آرامشی که توی مستی دیدی ، حساب  نکن"

و رفتم ...

بیسکویت زنجبیلی

نشسته ام توی تراس ، دارم بیسکوییت زنجبیلی می خورم . نه از گرسنگی ، بخاطر اینکه بیسکوییت زنجبیلی ، مرا یاد پدرم می اندازد که زنجبیل را دوست داشت و هر وقت چای دم می کرد ، توی چای ، کمی زنجبیل می ریخت. نشسته ام در تراس ، بیسکوییت زنجبیلی می خورم و اشکم همینجور سرازیر می شود. اینکه هر وقت به یک آغوش نیاز داشتم ، بود ، و حالا که به آغوش احتیاج دارد، نیستم ! اینکه صدایش روز به روز پیر تر می شود و من نیستم همانطور که روی دوشش مرا راه میبرد، اقلن دستش را بگیرم. همانطور که با حوصله یادم داد چطور بند کفشهایم را گره بزنم ، بند کفشهایش را برایش گره بزنم.

این بیسکوییت زنجبیلی لعنتی مرا یاد خیلی چیزها می اندازد. یاد خواهرم. آری ! یاد خواهرم . چون وقتی برای آخرین بار در یکی از خیابانهای پرت نیویورک در آغوشش گرفتم و از او خداحافظی کردم تا به سمت فرودگاه بروم ، این بیسکوییت را گذاشت در کیفم. از آنموقع تا بحال ، بیسکوییت خرد شده است ولی هنوز قابلیت این را دارد که نشانم بدهد قلبم چطور زیر پایم لگدمال شده است. حالا که دیگر نه از خواهر خبریست ، نه پدر و نه مادر و برادر ، حالا که من تنها ترین لحظه های زندگی ام را سپری می کنم ، این بیسکوییت زنجبیلی خیلی می چسبد. بیشتر از تکنولوژی هایی که امکان ویدیو کال را فراهم می کنند ، مثل اسکایپ و اووو.

آخر اسکایپ نمی تواند بوی عطر پدر را ، نرمی نوازشهایش را منتقل کند، درست مثل همان وقتها که دستش را روی سرم میکشید و می گفت "ناامید نباش، خدا هست، من هستم، از همه مهمتر ، خودت ! خودت هنوز هستی " و سرم را میکشید روی سینه اش و من را در آغوشش فشار می داد.  حالا باید در تنهایی بنشیند و فقط خودش باشد ، از همه مهمترش که من بودم، نباشد ! تنهایی بنشیند و چای زنجبیلی اش را بخورد و به خاطرات سپرده شدنش را نظاره کند. 

همیشه می گفت زندگی میدان مبارزه است و همیشه باید هوشیار باشم که بازنده نشوم ، کاش می توانستم داد بزنم بگویم من بازنده ام. از بازنده بودن اینقدر عذاب نمی کشم که از تلاشی که برای فرار از آن ، یا بهتر است بگویم برای ایگنور کردنِ آن می کشم. خاطرات مثل شیشه اند، میشود نشست یک گوشه از خلالشان گذشته ها را نگاه کرد ، ولی وای بحال وقتی که یک سنگ بزرگ مثل  مهاجرت ، بزند شیشه را خرد کند، دیگر هر تکه شان یک جا پخش می شود و آنقدر تیز و بُرنده است که حتی نمی توان تکه تکه جمعشان کرد و دوباره کنار هم گذاشت. آنقدر زخمت می کنند که یک جایی تصمیم میگیری جاروبرقی را روشن کنی و همه را بریزی دور . چیزی که با بودنش زخم میزند ، شاید اگر نباشد ، بهتر است.