آب عشق

دیروز من به یک ایالت دیگر اسباب کشی کردم. اسباب کشی که چه عرض کنم کل زندگی ام در چند چمدان قرمز رنگ خلاصه می شود که روی هم بچینمشان و هر وقت که سر دلم سنگینی کرد دستم بگیرم راه بیفتم بروم یک جای دیگر. آنقدر هم پول ندارم که بخواهم حتی یک جلبک به این محموله اضافه کنم و  مجبور نشوم همۀ اضافه بارم را بخاطر دویست دلار ، بریزم توی کیف دستی ام و شب از شدت کتف درد و گردن درد خوابم نبرد. خوابم نبرد و  بلند شوم یک مُسکن بخورم و لپ تابم را بگذارم روی پایم، بنشینم به وبلاگ خوانی. بنشینم به وبلاگ خوانی و ناگهان یک نوشتۀ قشنگ عاشقانه مرا آچمز کند. یادم بیفتد اصلا" بلد نیستم از عشق بنویسم. حتی بلد نیستم در موردش صحبت کنم. در رختخواب هم همیشه، لفظِ  "جندۀ من" ،  بیشتر از "دوستت دارم" ، من را میبرد هوا .  دوست ندارم یک آدم ، که قرار نیست فرق چندانی با بقیۀ آدمهای دنیا داشته باشد، بشود همۀ دغدغۀ زندگی و دلیل آبغوره گرفتن هایم . رابطۀ ملو ، برایم جذابتر از هیاهوی عاشقیت است . البته عشق همیشه همان برگ آسی است که به دست من نمی افتد و همیشه مجبوربوده ام به دنبال راهی باشم تا آن را ببُرم. عشق در برابر سکس ، مثل یک آسِ دل است در برابر دوی گیشنیز ! فقط کافیست حُکم ، گیشنیز باشد.  اما مشکل اینجاست که سکس بعد از یک مدت ، در نظرت مثل آشغال جوراب می شود. از همان جوراب ها  که کِش هایشان شُل و ول شده و یا نازک شده اند ولی نمیندازیمشان دور. فقط برای اینکه اگر یک روز که دیدیم جوراب تمیز نداریم بپوشیمشان،  ولی کلن به درد دیگری نمیخورند. سکس هم لوث می شود . بدرد نخور میشود. دیگر دوست نداری بروی در ریلیشن شیپی که میدانی دوماه دیگر قرار است تمام شود و نتیجه اش فقط یک مشت بمال بمال و نفس نفس خواهد بود. دیگر دوست نداری مثل آب خوردن، پارتنر عوض کنی و هنوز جای آب این یکی روی سینه هایت خشک نشده ، آب یک نفر دیگر رویش ریخته شود. سکس بدجوری توی آفساید می رود. مجبوری همیشه باربی بمانی ، همیشه خوشگل باشی ، هیچوقت نفطه ضعفهایت را رو نکنی ، که کسی کنارت بماند . مسئله این است که عشق اصلا"  قالی کرمان است و سکس،  فقط یک جوراب زیبا. 

پ ن : سکس در کنار عشق، مثل 2 دل است که از آس دل ، سر بزنگاه حمایت می کند

نیاز

من از ایگنور کردن احساس نیاز به سَری که کنار سَرَم روی بالش گذاشته شود خسته شده ام. از ایگنور کردن نیاز به شنیدن صدای نفس یک مرد در کنار گوشم خسته شده ام . نیاز ، نیاز است . با ایگنور کردن هم نمی رود گورش را گم کند، فقط بیشتر وحشی می شود مشت می کوبد به رانهایی که هوس نوازش شدن کرده اند. لگد می کوبد به سینه هایی که زیر لباس خواب ابریشمی ارغوانی میلغزند. به گوشی که می خواهد زمزمۀ عاشقیت بشنود جفتک می اندازند و هر جوری هم که بخواهی فرو کنی اش زیر پتو ، گّر می گیرد ، آتشت می زند. پتو را میزنی کنار، به این سمت غلت میزنی ، شاید خوابت ببرد !  از بچگی تنها چیزی که مادر و پدر و جامعه  در آموزشش نهایت تلاششان را کرده اند ، همین ایگنور کردن نیازهای طبیعی بوده است. مادرم آنقدر که وسواس داشت من با هیچ پسری قرار نگذارم و دست هیچ پسری به دستم نخورد، پیگیر نمره های دبیرستان و قبولی کنکورم نبود. در مدرسه آنقدر که معلم تربیتی کیف ما را برای پیدا کردن عکس و فیلم می گشت  و برای این قبیل چیزها وقت میگذاشت ، معلم فیزیک برای رفع اشکالاتمان وقت نمی گذاشت. آنقدر که من آی کیو ام را برای پنهان کردن خراشیدگی ته ریش دوس پسرم روی صورتم بکار میبردم ، برای حل مسئله دیفرانسیل بکار نبردم. آنقدر که خانواده ام مواظب حفظ و صیانت پرده بکارت من بودند ، به آرامش روح و روانم توجه نکردند. حالا نتیجه چه شد؟ سالهاست که پرده بکارت توسط یک عوضی تر از خودم، زایل شده رفته پی کارش ، ولی روح و روان مخدوش شده ام تا آخر عمر مثل بُز کور دنبالم می آید . سالهاست که من بدون پرده بکارت می توانم هر گهی که دلم بخواهد را بخورم و کسی هم نفهمد که من لنگهایم را برای کدام نره خری باز کرده ام ! تمام آن فشارهایی که خانواده آورده اند فقط تاریخ مصرفشان مربوط به قبل از زن شدنم بوده و بعداز آن به اندازه جلبک هم ارزش نداشتند. البته این اصطلاح زن شدن هر چند که از نظر آنها یک جور تنزل محسوب می شود ولی برای من ارزشش بیشتر است از دختر بودن . بهرحال آنها نمی دانند که من تمام مدت منتظر بودم این شستشوهای مغزی ای که به درد عمه شان می خورد را بریزم سطل آشغال و یک شب یک نفر را در بار ببینم و ببرمش در اتاقم ، آزاد و رها ، مثل یک موجود افسارگسیخته تا خود صبح با او عشقبازی کنم و باکی هم نداشته باشم که دست یک غریبه نامحرم به من خورده است. این وسط، من قربانی نشدم . درست است که مثل حیوانها به همه نگاه جنسیتی دارم و نمی توانم آدمها را بدون در نظرگرفتن جنسیت دوست داشته باشم ولی باز هم احساس قربانی شدن به من دست نمی دهد . قربانی از نظر من همان احمقهایی هستند که نصف عمرشان را گذاشتند تا به من و امثال من،  تمام این کسشر ها را القا کنند و به نتیجه نرسیدند.

مهم نیست . یک احمق،  همیشه قربانی است ! 

اونی که به ما نریده بود ، کلاغ کون دریده بود

یک زن از ایالت جورجیا در امریکا در حال خرید محصولات اَپل با عمویش فارسی صحبت کرده و کمپانی فخیمۀ اَپل از فروش محصولاتش به یک ایرانی ، دقیقن به همین جرم ایرانی بودن، امتناع کرده . البته دلیلشان تحریم دولت ایران توسط امریکا بوده که بیشتر به درد گول مالیدن و توجیه کردن می خورد تا در محکمه مطرح شدن، مشکل اینجاست که خانم ایکس ( اوه ببخشید بهتر است حالا که شاخ در شاخ شده ایم ، ما هم ایکس استفاده نکنیم و بگوییم خانم میم مثلا") به دلیل اقدامات هسته ای دولت ایران در سرزمینی که مایلها با محل سکونت فعلی اش فاصله دارد از حقوق یک مشتری برخوردار نمی شود و کمپانی اَپل هم ماشاءالله دستش به دهانش می رسد و گشنۀ یک مشتری نمی باشد و می تواند با کمال گردن کلفتی بگوید: "آقا جون ! نمی فروشیم . چون تو ایرانی هستی" . بعد بیایند جشن های میلیونی بگیرند برای انتخاب شدن اولین رئیس جمهور سیاه پوست در امریکا که یعنی امریکا دیگر نژادپرستی را کنارگذاشته و حالا بی عیب و نقص ترین مملکت دنیا می باشد و هر کسی که با کشورش حال نمی کند ، اگر برود آنجا یعنی جفت شش آورده است . این حرفها بیشتر شباهت به حرف مفت پیدا کرده اند، و هرچه بیشتر باورشان کنیم ، بیشتر در پاچه مان فرو میکنند. امریکا بیشتر شبیه یک جوجه الاغ است که سعی می کند خودش را الاغ بالغ و کاملی وسط این دنیایی که هیچ چیزش سرجای خودش نیست نشان بدهد ، در حالیکه خودش هم قاطی همۀ جوجه هاست. فقط نمی خواهد باور کند. یعنی تخمِ جوریدنِ خودش را ندارد. البته نمیدانم دقیقا" این رفتار، بیشتر از چلقوز بودنش نشآت میگیرد، یا واقعا" چِت زده است. بهرحال کمپانی اَپل با این کارش ثابت کرد ، تکنولوژی ، وقتی نتیجه اش شد ترور شخصیت و نژاد،  چه آیفون و آی پَد ، چه انرژی هسته ای ، دیگر فرقی نمی کند. 

وای بحال وقتی که شور هر چیزی در بیاید ، می خواهد در امریکا باشد یا شابدول عظیم !

سیندرلا

هوا که رو به گرمی میرفت ، بابا آچار پیچ گوشتیشو میگرفت دستش و میرفت تو پشت بوم تا پوشالای کولرو عوض کنه و کولر رو راه بندازه. هیچوقت یادم نمی ره . تمام خوشحالی من به اون بوی دوست داشتنیِ خاک خیس خورده ای بود که همون اول از توی کولر، اومدنِ تابستونو داد میزد. تابستون بود و آب بازی و دوچرخه سواری و یخمک خریدن از محسن آقای سرکوچه. تابستون بود و نمایش اجراکردنهای توی حیاط !  یادمه ، توی حیاط رو پر میکردیم از صندلی و بچه های کوچه رو دعوت میکردیم به دیدن نمایش ، و بعد ، خودمون توی تراس براشون نمایش اجرا میکردیم . من و چند تا از دوستا و بچه های فامیلمون. بعضیامونم کار خدمات پشت صحنه رو بعهده میگرفتن. مثلا" داداشم مسئول انتظامات بود، تا تماشاچیا نظم سالن رو به هم نریزن. دخترخاله ام هم مسئول موزیک ! مامانم کاری به کارمون نداشت . طفلکی هیچی نمی گفت از اینکه هفته ای دو تا سس کچاب، بعنوان خون روی سر و صورتمون میمالیدیم. یادمه یه بار میخواستیم نمایش سیندرلا رو اجرا کنیم . دوست داشتم خودم نقش سیندرلا رو بازی کنم و کیوان، یکی از پسرای محل  که ازش خوشم میومد،  هم نقش پسر شاهزاده . رفتم ازش خواهش کردم بیاد نقش پسر شاهزاده رو بازی کنه ، اما اون قبول نکرد. خجالتی بود ، دوست نداشت جلوی همه نقش بازی کنه. از اجرای نقش سیندرلا منصرف شدم . مجبور شدم نقش پسر شاهزاده رو هم بدم به پسرداییم ، بابک !

سیندرلاها همیشه ، به پسرشاهزاده نمی رسن . یعنی تو دنیای واقعی ، پری مهربونی وجود نداره که چوب جادوییشو بچرخونه و با یه "بیبیدی بابیدی بو" شرایط رو برای رسیدن به مرد رویاهات بهت بده و مرد رویاهات هم ازت خوشش بیاد و بخواد تا آخر عمر به پات بمونه . واقعیت هیچیش شبیه کارتونایی که میدیدیم و نمایش هایی که اجرا میکردیم نبود. واقعیت اینه که الان من در خونه ای زندگی می کنم که کولری نداره که با نسیم خنکش تابستونای کودکیم رو مزه مزه کنم، و بابک ، که نقش پسر شاهزاده رو اجرا کرد، عمل سکس چنج کرده والان به شوهرداری مشغوله . واقعیت اینه که  کیوان ، همونی که دوست داشتم پسر شاهزاده ام باشه  دیگه هیچ اثری از اون پسر باشخصیت و آروم و خجالتی و خوش تیپ  نداره.

 به هر حال ، درون هر مردی ، یک پسر شاهزاده نهفته اس که زمان نوجوونیش ، یک سیندرلا رو شیفتۀ خودش کرده بوده. حتی اگر الان با یک دخترِ چاق و چلۀ فیلیپینی زندگی کنه !

درس عبرتی برای همه

درست چند سال پیش همینموقع بود که من برای کاری به یک سفر چند روزه رفته بودم و روی پیشخوان رزروشن هتل روزنامه ای  گذاشته شده بود که عکس یک دختر در حال جان دادن توجهم را جلب کرد. عکسی که احتمالا" همۀ شما دیده اید. دقت کردم دیدم اسمش ایرانی است : ندا آقاسلطان . حالم بد شد ، و چون در بهبهۀ شلوغیهای پس از انتخابات بود، فهمیدم کار دارد به جاهای باریک میرسد. همسفرهای من گفتند : تمام شد . دیگر ملت دست از سر کچل اینها بر نمی دارند ولی هرچه کشته شده ها بیشترشد و قتلهای بیشتری توسط دولت در سرکوبی معترضین به تقلب دیکتاتورگونۀ جمهوری اسلامی صورت گرفت، هرچه با ماشین حمله کردند و مردم را زیر گرفتند ، و بلاهایی که بر سر زندانیان در کهریزک آوردند بیشتر شد، مردم ساکت تر شدند. حالا دیگر چه با تقلب ، چه بی تقلب ، دورۀ ریاست جمهوری رو به اتمام است . ولی مرگ ندا و امثال او فقط به جهانیان ثابت کرد، یک مملکت اسلامی هیچوقت نمی تواند بنیان جمهوری را تشکیل دهد. اصلا" ریپابلیک و ایسلامیک با هم جور در نمی آیند. همین باعث شد سایر کشورهای اسلامی گول همچین کسشرهایی را نخورند و مملکت را به هوای جمهوریخواهی به دست آقایان علما که تنها سوادشان در حد نحوۀ وضو گرفتن و غسل کردن پس از مجامعت می باشد ، نسپرند. تاریخ بشریت به وضوح دید که ملتی که هم خر را بخواهد هم خرما ، به هیچکدام نمی رسد . 

چمدان

چمدانهایم را بسته ام . چیزی نمانده است به سرزمین فرصتها وارد شوم و دیگر از همین ته ماندۀ کَس و کار هم خبری نباشد. شاید تجربه کرده باشید تعلل ها و تردیدهای وحشتناکی که اینجور مواقع مثل بختک به جان آدم می افتد.  گاهی فکر می کنم بسیار غیر قابل پیش بینی شده ام. هر لحظه است که یک بلیط بگیرم و برگردم به کشور خودم . دوست ندارم بروم امریکا .  خیالتان راحت باشد این مسئله هرگز مربوط به همان تفکر احمقانۀ آسیایی که شرقی ها را معصوم و خونگرم و با محبت می داند و غربی ها هم اگر جنازه ات وسط پیاده رو بیفتد ، از رویت  رد میشوند، نیست. یعنی اصلا" برایم فرقی هم نمی کند کسی پایش را روی جنازه ام بگذارد یا نه . با این نظریه که به مُرده ها باید بیشتر از زنده ها احترام گذاشت هم از بیخ و بُن مخالفم. یعنی اصلا" درکش نمی کنم. مهم این است که وقتی آدم زنده است چقدر حق و حقوقش رعایت می شود و تا چه حد دوست داشته می شود. وقتی قرار است تنها زندگی کند و تنها بمیرد ، چه فرقی می کند در چاه فاضلاب باشد یا در منطقۀ اعیان نشین قبرستان ؟ تنها فرقش در نوع مصرف کننده اش است که موشهای فاضلاب قرار است دل سیری از عزا در بیاورند یا کرمها و مورچه ها. مهم این است که بعد از اینهمه آوارگی ، بالاخره موقعیتی پیدا میشود که در آن استیبل بشود . حالا می خواهد آن موقعیت شکم موشها باشد یا مورچه ها ، فرقی نمی کند.
مهم این است که دیگر چمدان بستن و راه افتادن و از صفر شروع کردن ندارد .

بی بُته تر از من

برای من مهم نیست از زیر بته به عمل آمده باشم یا از وسط یک خانوادۀ اصیل و اسم و رسم دار. هر کدام هم که باشم باز همین گُه هستم . زیر و رو کردنِ شجره نامۀ خانوادگی هم از میزان گُه بودنم نمی کاهد . کلا" کلمۀ اصالت خانوادگی از نظر من پوچ ترین و عامیانه ترین صفتی است که در گویش فارسی استفاده می شود. گفتم فارسی ، نگفتم پارسی ، چون از این افراط گریهای کسمغزگونه برای فارسی را پاس داشتن حالم بهم می خورد. دوست دارم همانطور که از بچگی یاد گرفته ام بگویم فارسی وخیالتان هم راحت باشد هیچ کدام از طرفین اجدادم به عربها نمی خورند . من فقط یک آدم معمولی هستم که دوست دارم قبل از تعصب نسبت به هر چیزی کمی فکر کنم ببینم واقعا" تا چه حد ارزش فسفر سوزاندن دارد. بماند که اصلا" با ماهیتِ تعصب هم مشکل دارم از هر نوعش هم که می خواهد باشد ، باشد. حتی از نوع وطنی اش که این روزها خیلی مُد شده است . غیرتی که فقط در حرف باشد یک پاپاسی هم ارزش ندارد . حالا ما بجای فارسی بگوئیم پارسی ، و بجای خلیج فارس بگوییم اقیانوس آتلانتیک ! دریا همان دریاست و انحصارش هم با یک اسم عوض شدن عوض نمی شود. هیچوقت هم به التماسهای این ایمیل هایی که برایم می فرستند نمی روم در فلان سایت ، به خلیج فارس رای بدهم که گوگل دلش به رحم بیاید و اسم خلیج فارس را به ما صدقه بدهد. اصلا" می خواهم ندهد. بگذار هر گهی که می خواهد بخورد. مملکتی که اینقدر ارزش و اعتبار نداشته باشد که اسم خلیجش روی نقشه به اسم دیرینه و تاریخی اش ثبت شود ، همان بهتر که اصلا" از روی نقشۀ کره زمین حذف شود. بگذار ملتش هم درگیر این باشند که اصالت خانوادگی چه کسی از دیگری بالاتر است و ماشین زیرپای فلانی چقدر به ابهت و احترامش می افزاید . به جهنم !