عکس خانوادگی

عکس ها نامردند. گاهی خوشبختی آدمها را به رخت می کشند. آدمهایی که با همۀ اعضای خانواده شان کنار هم هستند و دارند می خندند. عکسها بیشرفند . با ترفندی زیرکانه ، همۀ عقده ها و اندوه هایتان را رو میکنند. و می نشینند قبطه خوردنتان را نگاه می کنند و به ریشتان می خندند. عکسها را تحویل نگیرید . عکسها بدجوری با آدم تا می کنند. یاد آدم می آورند که هر کدام از اعضای خانواده اش یک گوشه پرتاب شده و خودش هم با یک خانواده نصف و نیمه یک گوشۀ دیگر ! عکسها وقیحند. می نشینند روی صفحۀ فیس بوک یکی از دوستانتان ، صاف در صورتتان نگاه می کنند و با وقاحت می گویند : تو تنهایی ! تو بدبختی ! تو هیچکسو نداری، برو بمیر !

انگیزه ای برای نوشتن

آمار وبلاگ تنها چیزی است که من اصلا" به سراغش نمی روم . به جرأت می توانم بگویم از وقتی این وبلاگ را ساخته ام ، به تعداد انگشتان دست ، به آن سر زده ام. صادقانه بگویم ، یک دلیلش این است  که وبلاگ من فیلتر است و بیشتر از طریق گوگل ریدر دنبال می شود. بنابراین آماری که در بلاگر می دهد صحت ندارد .  اما این فقط یک دلیلش است. دلیل دومش هم این است که من از اینکه چشمم به دنبال این باشد که ببینم چند نفر وبلاگ مرا میخوانند ، احساس خوبی ندارم. احساس می کنم مخاطبین را معذب می کنم . 

دوستی بود که میگفت برای اینکه آمار وبلاگش در همین حد بماند ، هر شب مجبور است حتی اگر شده یک خط در وبلاگش بنویسد. گاهی فکر میکنم ، نوشتن زوری چه آش شله قلمکاری از آب در خواهد آمد. بهرحال آشی که این دوست عزیزبلاگر، هر شب میپزند ، ظاهرا" باب طبع است و امید بر این است که آمار بلاگشان روزافزون گردد. 

علی الحال ،  زندگی که یکنواخت و کسل کننده می شود ، دست آدم به نوشتن نمی رود. شاید هم یک دلیلش پلاس نویسی باشد. که همه نوشته های آدم را در نطفه می بلعد ، و چیزی برای اینطرف نمی گذارد.

با وجود این ، این روزها ، دلم حال و هوای نوشتن دارد، غلط نکنم بخاطر تمام شدن سرمای دلگیر زمستان است ، شایدهم از گرده افشانی گلها باشد ، نمی دانم . بهار لامصب عجب کششی دارد . دست آدم را می گیرد می کشد روی کیبورد و دلربایی می کند تا بنویسی اش. ذره ذره وجودش را ، حرف به حرفِ لبهایش را ، و نفس به نفسِ نسیم هایش را در آغوشت بگیری و با همۀ لطافت و زیبائیش عشقبازی کنی. 

چارقدهای سفید مادربزرگ

مادر بزرگ من ، همیشه عادت داشت چارقد سرش می کرد. بزرگترین لذت زندگی اش این بود که چارقد کادو بگیرد ، همه همشکل. همه سفید. همیشه، هر وقت برایش یک چارقدِ نو می خریدم،  یک بقچه باز می کرد، آن را هم تا می کرد کنار بقیه چارقدهایش با نظم خاصی می پیچید. یک جوری به این چارقدهای شبیه هم نگاه می کرد ، که انگار دقیقا" می دانست کدامیک را کجا و از چه کسی هدیه گرفته است. آن را هم می گذاشت در بقچه اش ، و همان چارقد قدیمی خود را دوباره سرش می کرد. 

وقتی از این دنیا رفت،  رفتم سراغ بقچه اش ، دیدم همۀ آن چارقدها همانطور نو مانده اند، گویا رسالتشان فقط این بوده که دل مادر بزرگ را شاد کنند. مادر بزرگ رفت ، در حالی که همان چارقد کهنه بر سرش بود. این روزها فهمیده ام ، من هم شبیه او شده ام. من هم یک بقچه برای خودم درست کرده ام که فقط برای دلم یک چیزهایی را آنجا نگاه می دارم. دلم نمی آید ازشان استفاده کنم.

وبلاگ کوچک و تنهای من این گوشه موشه ها خاک می خورد. چرا؟ چون من با خودم درگیر شده ام. دوست دارم ، همۀ درد ها عقده ها، نگرانی ها و فشارهایم را همانطور دست نخورده ، تا کنم و بچینم در بقچه ام ، درش را ببندم ، هر از گاهی بازش کنم، دانه دانه نگاهشان کنم و باز ببندم.  نگذارم کسی هم به بقچه ام سر بزند. شاید وقتی من هم رفتم پیش مادر بزرگ ، یک نفر بیاید ، بقچه را باز کند ، و همان حسی را پیدا کند، که من هم وقتی چارقدهای مادر بزرگ را نگاه می کردم پیدا کردم....

کسی چه می داند!

از یاد رفته

تعطیلات عید که می شود هر کسی برای خودش یک برنامه می ریزد. از جمله سفر تفریحی به سرزمینی است که دیگر برای ما آینه دق شده . خلاصه این روزها ، از سر و کول ما آدم بالا می رود. بچه ها دارند رُسِ خرگوشها را می کِشند . یک عده دارند با اینترنت پر سرعتِ اینجا دلی از عزا در می آورند و تند تند فیلم دانلود می کنند. یک عده هم توی آشپزخانه بر سر محتویاتی که باید روی پیتزا ریخته شود با هم بحث می کنند و آشپزی میکنند. تعدادی هم دور هم جمع شده اند و خرید های امروزشان را به هم نشان می دهند . وقتی به خریدهایشان نگاه می کنم اتاق دور سرم می چرخد . احساس می کنم کُل مرکز خرید را بار گیری کرده اند و دارند اینجا خالی می کنند.  یکی موقع عبور کردن از کنارم انگشتش را سیخ می کند و به بهانۀ قلقلک در پهلوی من فرو می کند و من نیم متر از جایم می پرم . خیلی خودم را کنترل می کنم که نگاه خشمگینی به او نکنم. می روم جلوی در آشپزخانه ، میبینم با سس کچاب روی پیتزا چرت و پرت نوشته اند و دارند با آن عکس می گیرند.

با خودم فکر می کنم خوشحالی چقدر  خوب است . همه آنقدر خوشحالند که اصلا" متوجه رفتن و آمدن من از کار نمی شوند. و من هم خوشحالم که کسی نمی فهمد من چقدر ساکت و تو دار شده ام و دیگر آن آدمِ سرحال و بذله گو نیستم ! همه آنقدر ذوق زده اند که کلا" ما را به تخمشان دایورت کرده اند. البته همین روزها سفر آنها به آخر می رسد و زندگی کسالت بار ما هم ، می رود سر خط ! 

ابروهای پاچه بزی

امروز هم طبق معمول همیشه که در آینه آسانسور خودم را برانداز می کردم ، بدون توجه به آقایی که از طبقه چهارم به آسانسور ملحق شد، چند عدد موی سفید توی سرم پیدا کردم. خب این کلکسیون زیبایی ما روز به روز بر میزانش افزوده می شود و ما دست روی دست گذاشته ایم و پروسۀ بی قواره شدن خودمان را با اشتیاق تمام فقط پیگیری میکنیم . کاری هم در خصوص توقفش از دستمان بر نمی آید شکر خدا.

ازقضا شنیده ایم دختردائیمان، اخیرا" بینی اش را عمل کرده است . از آنموقع دارم فکر میکنم بینی اش مگر چه ایرادی داشت ، شاید غوز داشته یا کج بوده ، یادم نمی آید ایرادی در بینی اش وجود داشته باشد. اما مغز من یک ایراد اساسی دارد، به یک موضوعی که گیر بدهد دست بر نمی دارد . آنقدر انگشت در اینور و آنور آن موضوع می کند تا بالاخره دل و روده اش را در بیاورد بریزد روی دایره . این دختر دایی ما یک داستان مفصل دارد . راستش از وقتی که نوجوان بودیم همه میگفتند او شباهت شدیدی به جوانی های گوگوش دارد. یعنی اینقدر خوشگل است . اما هر چند وقت یک بار یک عمل زیبایی می کند. از برداشتن شکم و برامدگی روی معده گرفته تا تزریق بوتاکس و ژل و هزار کوفت و زهر مار دیگر. تازه با شوهرش شرط کرده بود که در صورتی بچه دار می شود که بعد از بچه دار شدن برود و سینه اش را پروتز بگذارد. و کمی هم آن را بالا بکشد و باصطلاح پزشکی لیفتینک سینه انجام دهد. البته از شما چه پنهان من بزرگترین رفتار زیبا کننده ای که در زندگی ام مرتکب شده ام سوراخ کردن گوش و برداشتن ابروهای پاچه بزی ام بوده که آنهم اخیرا" بدلیل اینکه این آرایشگرهای زبان نفهم برخلاف آنچه میگویم باریکش نکنند ، باز هم ابروهایم راهشتی و باریک بر میدارند، دیگر از خیر همان هم گذشته ام . خودم هم الحمدالله عرضۀ ابرو برداشتن ندارم . این است که یک تیغ دستم میگیرم و فله ای زیر ابرو را تمیز می کنم . چشمم به دختر دایی خوشگلم که می افتد احساس می کنم چقدر از قافله عقب مانده ام . من هم میتوانستم الان لبهای برجستۀ قلوه ای داشته باشم با سینه های درشت ورقلمبیده ای که آب دهان همۀ پسرها را راه می اندازد و باسن پروتز شده ای که وقتی راه می روم همه نگاه کنند و بگویند عجب باسنی . و موهای خوشرنگ و خوش مدلی که هر چه باشد از موهای فرفری نامرتب من که سالی یکبار هم نمیشود شانه به آنها زد و همسر سابقم برایم اتوی مو بعنوان هدیه بخرد و بگوید بیا موهایت را صاف کن بلکه هم یک شوهری چیزی گیرت بیاید بهتر باشند.

خب البته اینجور مواقع تیریپ روشن فکری خیلی به درد آدمها می خورد. اصلا" آن را گذاشته ام در قفسه عقایدم و فقط همینجور وقتها بیرونش می آورم . اصلا" مورد استفاده اش همین وقت هاست که  به خودم دلداری  بدهم ، کسی که تو را بخاطر سینه های خوش فُرم بخواهد ، همان بهتر که نخواهد ، هر کسی تورا می خواهد باید همینجوری با همین هیکل و قیافه ، فله ای ، بخواهد . اما طرز فکر روشنفکرانه هم فقط یک طرز فکر روشنفکرانه است ، کار بیشتری ازش بر نمی آید . مثلن نمی تواند سینه های آدم را یک جوری درست کند که هم خدا خوشش بیاید هم بنده خدا. گذشته از آن نمی تواند دل آدم را راضی کند که صد در صد درست است ، در ضمن آدمها در مواقع لزوم به همین خوشگل ها تمایل نشان می دهند و طرزفکر روشنفکرانه شان هم سرتاسر سال دارد توی ویترینشان خاک می خورد. البته قابل درک است که آدمها هم باید مثل غذاها اشتها تحریک کن باشند، در غیر اینصورت هر چقدر هم از خواص و فوایدشان بگویی کسی رغبت نمی کند لب به آنها بزند، یا حتی نیم نگاهی به سرتاپایشان بیاندازد.

خب دیگر، همین می شود که اسم یک سری می شود داف ، و می شوند مرکز توجه در خیابان و میهمانی ، و اسم یک سری هم می شود ته دیگ عدس پلو ! همیشه ته دیس غذا میمانند  و کسی لب به آنها نمی زند و آخر با کلی التماس باید بریزیم حیوانات ولگرد تغذیه کنند، تازه اگر آنها دل و دماغ خوردنش را پیدا کنند.

باز هم او - باز هم همان حرفها

پشت میز رستوران می نشیند، زنجیر طلایی که در گردنش است را بصورت غیرماهرانه ای بیرون می اندازد که دیده شود. اضطراب دارم . می خواهم این چند روزی که او هست به خوبی و خوشی تمام شود و برود. بعد از سپری کردن یک زمستان فوق العاده سخت ، کشش یک بحران را ندارم . شروع می کند از مسائل کاری اش صحبت کردن . با وجود اینکه برایم جالب نیست ، گوش می دهم . از اینکه آقای فلانی خانۀ ده میلیارد تومانی خریده و پورشۀ فلان دوستش که سیصد و ده میلیون خریده بوده ، الان شده چهارصد و بیست میلیون و لکسوس خودش شده است صد و بیست میلیون  و حرفهای صد من یک غازی که همیشه از آنها فراری بوده ام. شروع می کند با تمسخر از فلاکت آقای ف صحبت کردن و بازهم طبق معمول آدمهای فقیر را تحقیر کردن و متهم به بی عرضگی و کم هوشی نمودن. نگاه عصبی ام را به ساعتم می اندازم . زمان عجب دیر می گذرد. بی طاقت می شوم. ناگهان کیفم را باز می کنم. قبضهای آب و برق و تلفن و گاز را که در کیفم گذاشته بودم تا در اولین فرصت پرداختشان کنم ، میریزم روی میز. با انگیزه شروع می کنم به یکی یکی توضیح دادن مبالغی که در صورتحسابها آمده و جمعش می شود فلان لیر. با پوزخندی می گوید : اینهم پولیه ؟  ادامه می دهم : برای من پولیه چون من هم جزو همین بدبخت بیچاره هایی که می گویی ام. من هم باید برای یک بار تاکسی سوار شدن، ده بار حساب کتاب کنم که آخر ماه پول کم نیاورم. همۀ چیزهایی که در مورد آن آدمهای مفلوک و آقای ف گفتی ، در مورد من هم صدق می کند. 

معذرت خواهی می کنم که حرفش را قطع کرده ام، از او میخواهم ادامه دهد . ولی دیگر ادامه نمی دهد. 

دیدن و جان دادن

یک مدتی باید بگذرد تا دوزاریت بیفتد که تو در این زندگی بیشتر نقش پاگردهای ساختمان را برای خسته هایی که دنبال جایی برای استراحت می گردند ، ایفا میکنی... 

یک مدتی باید بگذرد تا بفهمی تنهایی خیلی بهتر است از شنیدن دوستت دارم هایی که میدانی فقط بخاطر پاگرد بودنت است .  ولی بالاخره می فهمی. دیر و زود دارد اما سوخت و سوز ندارد. فقط وقتی فهمیدی بهتر است بجای ننه من غریبم بازی  و آه کشیدن پشت سر ملت ، فقط بنشینی و ببینی در کدامیک اشتباه کرده ای : رفتارت ، یا انتخابت .کاش یک جوشانده ای ، دم کرده ای چیزی وجود داشت برای دوست نداشتن . این قلب لعنتی زود عریان شده ، زود وا داده ، کار از کار که می گذرد ، باید فقط نشست و دید ...