جُرم بهار

سبزی بهار بر من حرام است
وقتی که در سرزمینم سبز بودن جرم محسوب می شود .
تبریکی ندارد بهاری که باید با وحشت از زیر زمین، وارد خانه ام شود

خرسی که کدبانو نمیشود

از قرار معلوم زمستان در سرزمین مادریمان به اتمام می رسد و سال نوی شمسی شروع می شود. راستش من هیچوقت این سال نوی شمسی را درک نکردم . همۀ کشورها سال نو را بر مبنای میلادی محاسبه می کنند، ولی سرزمین مادری ما  کلا" با هیچی آبش توی یک جوب نمیرود. حتا با تقویم میلادی. حاضر است پای همه سنتهای دیرینه اش بی کَلَک ایستادگی کند . بهرحال به مناسبت تعطیلات سال نو ، همین شنبه ، مادر و پدرم می آیند اینجا. خب به صراحت می توانم بگویم مادرم روز اول از دیدن نوه عزیز دردانه اش خوشحال است و سعی می کند دلتنگی هایش را با چلاندن او جبران کند. از روز دوم شروع می کند به گیر دادن . به نا مرتبی اتاق گیر می دهد ، به اینکه چرا ادویه را در فلان کابینت گذاشته ام گیر می دهد. به سبزه های کپک زده ای که آنقدر دخترم آبشان داد تا گند گرفتند ، گیر می دهد ، به لباسهای جدیدی که در کمد می بیند گیر می دهد ، به اینکه چرا پولهایم را اینجوری خرج عطینا می کنم گیر می دهد ،به روشهای تربیتی ام گیر می دهد . برای همین  احساس یک خرس را دارم که قرار است به غار و بند و بساطش شبیخون زده شود. خب راستش نه اینکه من رابطه بدی با مادرم داشته باشم ها ! اینطور نیست. ولی رابطه خوب و صمیمی ای هم هیچوقت نداشته ام. مادرم همیشه مرا سرزنش کرده و همیشه حسرت خورده که چرا دختری مثل دختر خاله ام،  نداشته  است. البته من هم دلم برایش می سوزد. چون بین من و دختر خاله ام زمین تا آسمان تفاوت است و دلم برای اینکه مادرم  همیشه حسرت خورد می سوزد. کاش دختری داشت همانطور که دوست داشت .  دختری که مهارت قابل توجهی در خوب بعمل آوردن باقالی پلو دارد و همیشه پنجاه تا ساک از سرو کول خود آویزان می کند که مبادا کسی در بیرون از خانه احساس کمبود کند. یک کدبانوی به تمام معناست. با یک زندگی خانوادگی موفق و شوهر و دو فرزند. از همه مهمتر اینکه دختر وفاداری بوده و مادر و پدرش را سر پیری تنها نگذاشته مهاجرت کند به بلاد دیگر. 

من از نظر مادرم یک بی عرضۀ صرف هستم. یک آنارشیست یاغی به درد نخور که مدام باید زیر نظر باشد، سیگارهایش شمارش شود که زیاده روی نکرده باشد ، و همش سرکوفت بخورد که چرا اینقدر به فکر هیکل خودش است و یاد آوری شود که مادر خوب مادری است که اینقدر به فکر بزک دوزک خودش نباشد.  مدام به من گوشزد کند که این شورتهای نخی که شش تایش می شود دو هزار تومان چه ایرادی دارد که من میروم و شورتهای جی استرینگ می خرم که کشش از فاق شلوار جینم بیرون میزند و آبروی خانوادگی ما را که به کش شورت من بند است ،  میبرد.  مدام باید به او تذکر داده شود که ننویسد. بجای نوشتن بیاید و یاد بگیرد چطور کوفته را باید درست کرد که وا نرود. 

قارچهای لنگ درهوا

بیدار شدن با صدای زنگ تلفن می تواند به تنهایی یک روز را برای من تبدیل به یک کابوس ژلوفنی بکند. تصور می کنم میشد امروز تا ساعت 9 بخوابم بعد بلند شوم زیر کتری را روشن کنم تا وقتی مسواک میزنم چایی آماده شده باشد، بعد بنشینم مثل یک جغد پیر که از خلوت خودش حال می کند در حالیکه روزنامه ام را میخوانم ، صبحانه ام را ببلعم . البته شاید بلعیدن رفتار مناسبی برای یک جغد جنتل من نباشد، خب عوضش می کنم. در حالیکه وبلاگ می خوانم، صبحانه ام را دولُپی ببلعم .  همیشه می آیم یک جای کار را درست کنم ، از قضا میزنم یک جای دیگر را درست می کنم. بعد با اینکه میدانم درست نشده است ، یک لبخند حاکی از رضایت می زنم و سعی می کنم به آن قسمت خراب دیگر فکر نکنم. من هم الان سعی می کنم جریان آقا جغده را اصلا" فراموش کنم. اینجوری بهتر است. خلاصه می گفتم تلفن زنگ زد و من همانطور که مثل آن کارتون پلنگ صورتی، آنچنان از جا پریده بودم که عنقریب کله ام به سقف اصابت می نمود، دویدم گوشی را برداشتم ، و دیدم مادرم پشت خط است و میخواهد دستور یک غذای جدید را که همانموقع در برنامه آشپزی یاد گرفته بود برایم قرائت کند. همانطور که گوش میدادم رفتم توی تخت ، پتو را کشیدم رویم ،چشمانم را بستم. یک صداهایی می شنیدم که می گفت : قارچ رو ورقه ورقه میکنی ولی اول باید آبلیمو بش بزنی که سیاه نشه ! فمیدی؟ 

گفتم هوم . تو بگو. و او هم ادامه داد : 50 گرم کره میریزی تو ماهیتابه تا آب بشه ، بعد قارچا رو توش تفت میدی... چشمانم بسته شد، دیگر صدایی نمیشنیدم. خواب خواب بودم که با فریاد مادرم از خواب پریدم که با عصبانیت میگفت :"چیکار داری میکنی؟ داری باکی چت میکنی که اصن حواست به من نیس؟؟ "  گفتم حواسم هس . الان تموم شد دیگه؟ گفت پس امروز ناهار همینو درست کن. یادگرفتی؟

خب من الان واقعن تمرکز ندارم ، یک چیزی در مایه های یک توپ پینگ پنگ گویا زیر کلیدهای کیبردم جا بجا می شود و هر دفعه یکی از کلید ها را از کار می اندازد و کلا" در چنین شرایطی اعصاب نوشتن ندارم مخصوصا" اگر صبحش هم با زنگ تلفن بیدار شده باشم .

تجربه مشترک من و خاکستر سیگار

پنجره را باز می کنم . از طبقه پنجم با نگاهم  دنبالش می کنم که چطور می چرخد در باد و این پنج طبقه را طی می کند و همینطور ارتفاعش را کمتر و کمتر می کند. 

به سبکی اش حسرت می خورم ... به اینکه دیگر به هیچ چیزی بند نیست . به اینکه به همین راحتی کَند و رفت . بی هیچ وحشتی ... درد ندارد . می دانم . می دانم این سوختنها ، نهایتش همین خاکستر شدنها و رها شدنها و رفتنهاست ... 

یک دنیا حرف بود در همان دو اسکناس

هوا گرم است . برجستگی رانهایم از زیر شلوار جین تنگم و پائین مانتوی کوتاه سفیدم بیرون زده اند. می رسم جلوی دادگاه ، جای پارک پیدا می کنم و می روم داخل. صدای تق تق کفشم در راهرو می پیچد. نشسته است روی نیمکت و منتظرم است. شناسنامه اش در دستش است. مثل همیشه خوش پوش. مثل همیشه اتو کشیده. جلوی پایم می ایستد. دستش را دراز می کند. دست میدهم . شناسنامه اش را می گیرم میبرم برای کارهای اداری دادگاه . از کنار چشمم نگاهش می کنم که خودش را روی نیمکت می اندازد. سرش را می گیرد. کیفش را باز می کند ، یک قرص در می آورد می اندازد در دهانش. می پرسد ، چطوری رات دادن توو ، با این مانتوی تنگ ؟ میگویم : داش تلفن حرف میزد ، متوجه نشد من رد شدم از جلوش. فقط گوشیمو گرفت. پرونده مان ثبت می شود . باید برویم بالا ، پشت در بنشینیم تا نوبتمان شود. اشکش روی صورتش سُر می خورد. رویش را برمیگرداند که متوجه نشوم . ولی دیر شده است . آقای جوان خوش تیپی دستبند به دست همراه با یک سرباز ، روی صندلی کناری نشسته . به ما نگاهی می کند و می گوید همسرم بخاطر مهریه حکم جلبم رو گرفته ! منم مهریه اشو میدم ولی طلاقش نمیدم میرم 100 تا زن میگیرم که دق کنه. هر دوی ما میزنیم زیر خنده . نوبتمان می شود. صدایمان می کنند. می رویم داخل :

+ نوع طلاق؟

- توافقی 

+ برگه عدم بارداری ؟

- بفرمائین حاج آقا

+ مطالبه حق و حقوقی دارین شما خانم؟

- نخیر

+ مهریه چی؟

- نمیخام

+ حضانت فرزند

با صدای لرزان می گوید : با مادرشه حاج آقا ، فقط  تا زمانیکه مادرش ازدواج نکرده باشه

قاضی شروع به نوشتن می کند. صدایمان می کند. یک امضا از من ، یک امضا از او...

و تمام ...

حکم را که می گیرم ، دو تا اسکناس ده هزار تومانی روی میز منشی می گذارم و می گویم شیرینی شما. منشی با تعجب نگاهم می کند. انگار روح دیده است . اهمیت نمی دهم . حکم را می گیرم دستم و جلو جلو راه می افتم . می اندازمش روی صندلی شاگرد ، می گویم : فردا تو محضر با یه شاهد بیا ! میگوید : باشه . دو تا بوق کوتاه به نشانه خداحافظی می زنم و می روم . 

دستی برای من

 حتم دارم از آخرین باری که خودم را با دقت در آینه نگاه کردم ، یک ماه بیشتر نمی گذرد. حتم دارم این موهای سفیدی که روی گوشم چون گوشواره نقره ای میدرخشند، آنموقع نبودند.  زندگی همان زندگیست . همان تنهایی ، همان دردها ، فقط نمی دانم چرا ورژنش عوض شده. کمی عشق چاشنی اش شده است، گویا . همین برای اینکه دودمانت را به باد دهد کافیست.

همین که کسی باشد ، که شبها بیاید کنار تنهائیت دراز بکشد،صدای نفسهایش بنشیند در قلبت ،  دست بیندازد میان دکمه های پیراهنت ، با جسارت مردانه اش، هرچه پیله بدور خودت تنیده بودی تا بحال را بدَرَد ، و تو را در آغوش خود خلع سلاح کند.سرش را روی سینه تنهائیت بگذارد و تو انگشتانت را فرو کنی در حجم موهایش، و با آنها بازی کنی تا هر دویتان خوابتان ببرد.

همین که کسی باشد که لبهایش را بیاورد کنار گوشت ، و آرام در گوشَت زیبا ترین دوستت دارمِ دنیا را بگوید. وقتی اشک می ریزی دستی باشد که خیسی اشک را از روی گونه ات پاک کند. دستی که تورا تنگ بفشارد به خود ، سرت را بگذاری روی سینه اش ، همه غمهایت را همانجا خالی کنی و دم برنیاورد. همانطور آرام ، همانطور مهربان ، فقط دوستت داشته باشد ، فقط همین ....

به همان میزان احمقانه

مدرسه دخترم از این مجتمع های آموزشیه که از اول دبستان تا پایان مقطع دبیرستان دانش آموز می پذیره و میتونم بگم مدرسه فوق العاده بزرگیه ،شایدم به چشم من بزرگ میاد که تو مدرسه ای درس خوندم که تو یه کلاس بیست متری پنجاه تا دانش آموزو مثه گوسفند میچپوندن و تو هر نیمکت چهار نفر نشسته بودن. وسط کلاس هم پُر بود از صندلیای تک نفره ای که کنار هم چیده شده بود. وقتی زنگ میخورد تنها راه خارج شدن از کلاس برای ما که میز آخر میشستیم ، از روی میزا بود. معلم هیچوقت تا آخر سال نفهمید اون ته کلاس ما چه گهی داریم میخوریم . همونجا جلوی در ، که بازش کرده بودن و جلوش دو ردیف دیگه نیمکت گذاشته بودن ، می ایستاد و درسشو میداد و خدافظ شما ! 

داشتم میگفتم ، تو این مدرسه دخترای دبستانی بلوز دامن بنفش میپوشن ، و دخترای دبیرستانی ، دامن یشمی با بلوز نارنجی! پسرا هم بجای دامن فقط شلوار ولی به همین رنگ میپوشن. پسرای از من بلند قد تر رو میبینم تو حیاط مدرسه که دختر جوجۀ من با دوستاش از وسطشون میدون و بازی میکنن ، و اونا هم ملاحظۀ این جوجه ها رو میکنن . زمین فوتبال و بسکتبال جداس ، توپ تو وسط حیاط نیس که بخوره تو سر بچه های دیگه .دختر ها و پسر ها کنار هم درس می خونن و ورزش می کنن تا یاد بگیرن به هم نگاه جنسیتی نداشته باشن.  وقتی صبح ها سرود ملی پخش میکنن ، همه بچه ها کلاه هاشونو برمیدارن ! حتی دختر من. کاری که هیچوقت برای سرود ملی کشور خودش انجام نداد. اینجا جَو اینطوریه. جَو ناسیونالیستی شدید. ناسیونالیستایی که وقتی پارلمان فرانسه ، ترکیه رو بخاطر قتل عام دست جمعی ارامنه محکوم کرد، دانشجوا همه فیلمای فرانسوی رو کوبیدن وسط حیاط . 

یه بار نشستم سر کلاس باهاشون حرف زدم . گفتم یه بابایی هم میگه هولوکاست وجود نداشته. همه خندیدن. گفتم این تعصب شما هم برای من احمقانه اس ، به همون اندازه نظریه رد هلوکاست ... من عکس های گورهای دسته جمعی ارمنیا رو توی کلیسایی در اصفهان ، که متاسفانه اسمشو یادم نیست ، دیدم. و این ربطی به شما و الان کشورتون نداره. یک واقعه اس که اصلن نمیفهمم چرا شما انقد خودتونو محق میدونین ازش دفاع کنین. عِرق ملی ، گاهی با تعصب اشتباه گرفته میشه، و تعصب ، همیشه کله آدما رو میکنه توی برف . حالا اگه دوس دارین اون تو نگهش دارین ، مشکل خودتونه.