دیوانه خانه

دیروز یکی از دوستانم به دلایلی به من پیشنهاد کرد آکادمی گوگوش را ببینم، و ای کاش هیچوقت نمی دیدم که اینقدر حرص بخورم که یک دختر محجبه را آورده اند کرده اند آن وسط ، مَنتر خودشان ! دختره نه می رقصد نه حرکات آرتیستی از خودش نشان می دهد نه لباس شیک می پوشد، وقتی که همه دارند تمرین رقص می کنند ، ایستاده یک گوشه مثل بُز ، بقیه را نگاه می کند. وقتی که همه قرار شده پیرهن قرمز بپوشند لباس خودش را عوض نکرده و وصلۀ ناجور بودنش به هر گروهی که در آن قرار می گیرد بیشتر مثل این می ماند که کنار استیک با سس قارچ ، یک بشقاب یونجه سرو شده باشد. مگر خواننده گی فقط صداست؟ مگر کار گروهی مستلزم هماهنگی اعضا با یکدیگر نیست؟ مگر آرتیست بودن فقط این است که بروی یک گوشه مثل بچه یتیم ها بایستی و شعرت را بخوانی و از استیج خارج شوی؟ خب من در اول با خودم گفتم داورها با این انتخابشان ریدند. ولی وقتی دیدم که مردم هم  عِرقِ مذهبی شان گل کرده و به آن دختر رای داده اند که حذف نشود و مثل یک عنتر تا آخر کار دنبال اینها راه بیفتد و خودش را مسخره خاص و عام کند ، واقعن افسوس خوردم. جالب اینجاس که چقدر هم در شبکه های اجتماعی از این کار احمقانه تمجید و تقدیر کرده اند و اصلن فکر نکرده اند شاید این کارشان به همان اندازه ماجرای "امام مقوایی" مضحک باشد.  گاهی از خودم می پرسم خانواده من چطور بین این همه احمق زندگی می کنند و کَکِشان هم نمیگزد؟ تصمیم گرفتم به هر قیمتی شده مادر و پدرم را از آن دیوانه خانه بکشم بیرون ، و نگذارم باقی عمرشان را آن وسط حرام کنند!!