بی رنگ

پدرم پلیس شهربانی بود. از آن پلیس خوب ها که همیشه  بخاطر صداقت و رشوه نگرفتن لوح افتخار می گرفتند . لباس پلیسی اش را دوست داشتم . هر روز صبح دست من را می گرفت وبه  مدرسه می برد. ظهر که می شد، خودش می آمد دنبالم. همیشه وقتی می آمد دنبالم یک دنیا لبخند روی لبش بود. هیچوقت نفهمیدم برای چه لبخند می زد . شاید پیش خودش خوشحال بود از اینکه بچه اش آنقدر بزرگ شده که مدرسه می رود. یک روزی از این هم بزرگتر می شود ، درست زمانی که او پیر تر شد. مدرسه اش تمام می شود ، دانشگاه می رود ، فارغ التحصیل می شود. موفق می شود، مایه افتخارش می شود. هنوز هم وقتی در اسکایپ می بینمش ، همان لبخند هست. گاهی آرزو می کنم توان این را داشتم که از او بخواهم دیگر به روی من لبخند نزند. از داشتن فرزندی مثل من به خود نبالد. قسمش بدهم به هر چیزی که برایش عزیز است ؛ حالا که تنها آن گوشه دنیا افتاده  لطفا" لبخند نزند. لبخندش قلب مرا به درد می آورد. از زندگی سیرم می کند.  

این روزها که دخترم را به مدرسه می برم ، به خودم در آینه ماشین نگاه می کنم. هیچ لبخندی روی لبم نیست . با خودم فکر می کنم  پدرم چقدر راهش دور می شد که مرا پیاده برساند به مدرسه و برود اداره ولی باز لبخند می زد. خوشحال بود. تمام راه را با من صحبت می کرد . آن موقع ها خوشحال بود و لبخند می زد. الان می دانم غمگین و تنهاست ، ولی باز وقتی من آنلاین می شوم ، لبخند می زند. کاش می توانستم سرم را بگذارم روی پایش ، روی همان پیژامۀ راه راهی سورمه ای اش اشک بریزم که چقدر از زندگی خسته ام ... واقعا" خسته ام! بگویم چقدر شانه هایش را کم دارم . بگویم دیگر نایی برای زنده ماندن ندارم. 

دلم می خواست این نوشته را با یکی از عکسهایش بگذارم در فیس بوک، که بخواند. دیدم بهتر است من هم تا  روزی که این زندگی لعنتی تمام شود  ، به همان لبخند بیرنگِ اسکایپی بسنده کنم . بگذارم شادی من دلیل شادی اش شود. بگذارم دردم در دل خودم بماند. این روزها از زندگی کردن واقعا" خسته ام ! شاید با اولین بلیط برگردم ... می خواهم کنار همان پلیسِ بازنشستۀ پیر بمیرم .