از زمین تا آسمان

امروز تعطیل بود. من سبزی پلو با ماهی درست کردم. من ده سال است که آخر هفته ها سبزی پلو با ماهی درست می کنم. امید سبزی پلو ماهی را با سیرماست می خورد. شهرام با سالاد می خورد . مهران با دست می خورد. شروین با نان می خورد. سیاوش دوست داشت یک تکه کوکو سبزی تنگش باشد. سینا با سیرترشی می خورد. شهاب با زیتون پرورده می خورد . علی با سبزیجات بخارپز شده می خورد. فرامرز ، هر جوری من درست کنم می خورَد ، آخرش دستم را میبوسد و می گوید "دستت درد نکنه فرشتۀ من".

هر کس خر شد ، ما پالانیم

وقتی کلاس سوم دبستان بودم، مبصر کلاس به اکثریت آراء انتخاب می شد. مریم، یکی از بچه های کلاس، که پدرش دکۀ سیگار فروشی داشت، باکس های روزنامه پیچ، برای خانم بهاری سیگار می آورد. همیشه بعد از اینکه آرا شمارش می شد، خانم بهاری کاری نداشت که چه کسی رای می آورد، آخرکار مریم را مبصر می کرد. تا اینکه یک روز با بچه ها قرار گذاشتیم برای اینکه نشان دهیم این خیمه شب بازی دیگر برایمان مسخره شده است و تمایلی به شرکت در آن نداریم، رأی ها را سفید داخل صندوق بیندازیم. خانم بهاری شروع کرد به باز کردنِ رأی اول ، و بعد دوم و بعد سوم ... همه سفید بودند. عصبانی شد از کلاس رفت بیرون و بعد از یک سیاه بازی با پادرمیانی خانم ناظم برگشت سر کلاس. از آن به بعد دیگر رای گیری نکرد، و مریم تا آخر سال مبصر ماند. ما هم خیالمان راحت شد که کسی به هوای رای گیری ، ما را مسخره خودش نمی کند. 

حالا یک سری احمق پیدا شده اند یک گوشۀ دنیا، به یک نفر مقام "رئیس تشخیص مصلحت نظام" میدهند، و بعد برای ریاست جمهوری صلاحیتش را رد می کنند. اگر این فرد صلاحیت نداشته ، پس چرا رئیس تشخیص مصلحت نظام شده است؟  جدا از اختلافاتی که بین همه شان افتاده ، تمام این بازی ها فقط برای بازارگرمی است تا آمار کیری شرکت در انتخاباتشان را بالا ببرند چون از نظر خودشان آمار انتخابات ، تنها چیزی است که به اعتبار حکومتشان صحه میگذارد .

 بهرحال،  حالا که همه فهمیده اند قرارا نیست آراء شمارش شود، من دیگر بعید میدانم کسی گول این سیاه بازی ها را بخورد. هرچه باشد انتظار می رود عقلشان از یک مشت بچه سوم دبستانی کمتر نباشد و گول انتخابات نمایشی آنها را که فقط نشان می دهد جمهوری اسلامی ای که ساخته اند ، ماهیت جمهوری خود را حتی بطور فرمالیته حفظ می کند و تبدیل به دیکتاتوری در نمی آید را نخورند. اصلن مگر یک حمام خرابه ، چند تا جامه دار می خواهد؟ بگذار آنها هم هر گهی دلشان می خواهد بخورند که تا ابله در جهان هست ، مفلس در نمی ماند. 

من

من در یکی از همین روزهای آفتابی بهار ، ساعت یک بعد از ظهر ، در بیمارستان شهریار، به دنیا آمدم. پدرم می گوید از همان لحظه که من را لای پتو در بغل پرستاری که برای مُشتُلُق سراغ او آمده بود دیده است، چشمهایم با تمام قوا باز بوده و داشتم از لای پتو ، با تعجب اینور و آنور را نگاه می کردم. بعد پدرم یک صد تومانی گذاشته کف دست پرستار، و عکاس را خبر کرده که یک عکس از من بگیرد که به همه ثابت شود پدرم راست می گوید. آن عکس هنوز هم هست . من لای یک پتو روی پای پدرم و مادر بزرگم هستم و به پدرم زُل زده ام. بعد پدرم می رود سراغ مادرم که مثل فرشته ها زیبا بود و به جرأت می توانم بگویم از مونیکا بلوچی هم خوشگل تر بود.  یک سبد گل می گذارد بالای سرش ویک دستبند طلا هم دستش می کند.  بعد از پاکسازی شدن، پدرم دیگر سر کار نرفت. یعنی ابهتِ افسری اش اجازه نداد که تن به هر کاری بدهد. مادرم  که حسابدار کارخانۀ جنرال الکتریک بود رفت سر کار و من با پدرم سرم گرم شد. پدرم به من گره زدن یاد داد. با دقت می نشست و صد بار ازمن امتحان میگرفت و وقتی که خیالش راحت می شد که گره زدن را یاد گرفته ام، می رفت سراغ پروژۀ بعدی. پروژۀ بعدی جدول ضرب بود، و بعد از آن کتاب می داد به دستم و مجبورم می کرد بخوانمش. مادرم با وجود تمام مشغله ای که داشت، هر سال تولدم را برایم جشن می گرفت، حتی اگر مجبور می شد خودش کیک بپزد و یک لباس برای من بدوزد و بچه های کوچه را دعوت کند دور من جمع شوند تا شمعها را فوت کنم. 

سی و چند سال قبل یک همچین روزی من به دنیا آمدم. با این تفاوت که امروز هوا آفتابی نبود. ابری بود. تنها هدیه تولدی که دریافت کردم قبض جریمۀ 124 دلاری ای بود که از دادگاه برای سرعت غیر مجاز برایم آمده بود و مجبور شدم از روی پول کرایه خانه بردارم و تا ماجرا بیخ پیدا نکرده چکش را بنویسم. پدرم نبود. مادرم ، خواهر یا برادرم هیچکدام نبودند و این اولین تولدی است که من از آنها دور هستم. دوست داشتم برای اینکه کنار خودم حسشان کنم ، فقط صدایشان را بشنوم. به همه شان زنگ زدم . هیچکدام یادشان نبود. حتی پدرم که برای به دنیا آمدنم عکاس آورده بود بیمارستان و دستبند طلا برای مادر خریده بود. 

صبح که داشتم می رفتم کالج ، همینطور پشت فرمان زدم زیر گریه. آنقدر اشکم بدجوری سرازیر شد که ترسیدم همۀ پنکیک هایم بماسد روی صورتم. سریع یک سیگار روشن کردم و اشکم را پاک کردم. دلم برای خودم تنگ شده است. برای همان بچه ای که از لای پتو، چشمهای سیاه درشتش را باز کرده بود و داشت با تعجب دنیا را تماشا می کرد. 

بی انتها

همه چیز از یه خیانت شروع شد.
خیال نکنی اومدم تو ینگه دنیا واسه خودم خوشال و خندونما!! نه ! دارم چوبشو میخورم.
حالا اول تو خیانت کردی یا من ، مهم نیست.
مهم اینه که تو هم خیانت کردی وقتی تنهام گذاشتی.
تو هم اونقدرا که من بهت دودستی چسبیده بودم خوب نبودی
تو هم مثل بابام آدما رو فقط تا وقتی حرفاتو گوش میکنن دوست داری.
همینکه جلوت واستن و تو روت نیگا کنن و چارتا ایراد ازت بگیرن ، یه تیپا میزنی در کونشون و میگی برن گمشن
میگی برن گمشن، فکر نمیکنی بگا میرن؟
بگا شون میدی ، فکر نمیکنی پس تکلیف اونهمه احساسی که به هم داشتین چی میشه؟
یادته ازت قول گرفتم کمکم کنی؟
آره؟ امیدوارم آلزایمر نگرفته باشی
این بود کمکت؟
منو ببین؟
اینی که من الان هستم، اینجایی که من الان واستادم، نشونۀ یه آدمیه که بهت اعتماد کرده و ازت کمک خواسته؟
کاش میفهمیدی چقدر تنهام
کاش میفهمیدی چقدر آرزو میکنم این زندگی فول آو شت تموم شه و راحت شم
کاش اونقدر که سفت و سِوِر رو حرفای خودت واستادی و من رو بخاطر یه مشت کسشر از خودت روندی، یه کمم دوسم داشتی.
کاش دوسم داشتی. اگه دوسم داشتی الان به این حال و روز نیفتاده بودم.
من که دوستت دارم. اما تو دیگه بی خیال من شدی
کاش منم زودتر بیخیالت بشم و خلاص
والا
یا رومی روم ، یا زنگی زنگ ...

ماجرای مسافرت عمه قدسی به شهر ما

داستان از آنجایی شروع شد که پسرِ عمه قدسی تصمیم گرفت برای اینکه بتواند نفسی تازه کند و عیاشیِ بدون دردسر راه بیاندازد، یک بلیط هواپیما برای عمه قدسی بخرد و او را به هوای اینکه آب و هوایی تازه کند ، بفرستد به شهر ما. من سی سال بود عمه قدسی را ندیده بود، ولی از ناراحتی همۀ بچه های فامیل ، حدس زدم باید یک خبرهایی باشد. دختر عمه هایم راه می رفتند و می گفتند بدبخت شدیم به گا رفتیم، و سر اینکه عمه قدسی این مدت را منزل کدامشان بماند با هم جر و بحث می کردند. اولش همۀ این داستانها برای من خنده دار بود تا اینکه از نزدیک عمه قدسی را زیارت کردم. به محض ورود عمه ، حکومت نظامی شروع شد. نیازی به گوشزد کردنِ هیچ چیز نبود. همه خوب می دانستند که چه چیزهایی نباید جلوی عمه قدسی رو شود. مثلن هیچکس حق ندارد جلوی عمه قدسی مشروب یا حتی سیگار یا دوست پسر رو کند. همه فقط می خواستند این دو هفته را مثل بچۀ آدم جلوی عمه  حضور پیدا کنیم تا بدون دردسر و شر درست کردن برود. با وجود اینکه همۀ نکات ایمنی رعایت شده بود ، باز هم عمه جان در خانۀ دختر عمه ام، درحال ایراد گرفتن از نگه داشتنِ سگ در خانه بود که نفس در سینه اش حبس شد.همه با کنجکاوی نگاهش را دنبال کردیم و دیدیم که عمه خانم چشمش را از روی قلیانی که تو تراس گذاشته اند بر نمیدارد. چند ثانیه طول کشید که نفسش برگشت سر جایش و شروع کرد به گفتنِ "خدایا توبه ! قلیان تو خونۀ شما چیکار میکنه؟" 

این وسط ، ماجرایی که برای عمه قدسی از همه بودار تر و وحشیانه تر بود ماجرای زندگی کردن من با دوست پسرم بود که اصلن در مخیله اش نمی گنجید. همه سعی در پنهان کردنِ این مسئله داشتند. من هم مجبور بودم مثل یک دلقک  جلوی عمه خانم حاضر شوم و دوست پسرم برود آن گوشه، با یک عده دیگر صحبت کند که کسی بویی نبرد. بچه ها شیفتی جیم می زدند که بروند برای سیگار و خودشان را با عطر و اسپری خفه می کردند و برمیگشتند و من همش فکر می کردم عمه در این دو هفته می خواهد چه چیزی را در یک مشت نره خرِ کله گنده عوض کند که اینهمه تذکر می دهد. از طرز لباس پوشیدن گرفته تا دستور حمام صادر کردن برای کسی که تازه یک ساعت است از حمام آمده. خلاصه عمه مثل فرماندۀ کل قوا یک گوشه نشسته بود و فقط همه را زیر نظر گرفته بود. درست مثل مامور مخفی اف بی آی که آمده آمار بگیرد تا شاید اصلاحاتی صورت دهد. بعضی ها برای به دست آوردن دل عمه جان ، شروع کردند به ادای نقش خاله خان باجی ها. بعضی ها جلوی عمه لبخند می زدند و تا پشتش را می کرد میگفتند "خارتو گاییدم"! من، مثل بچه ای بودم که یک دسته گلی به آب داده  خرابکاری خود را یک گوشه پنهان کرده است. فقط تفاوتش در این بود که خرابکاری من ، آن زیر میر ها پنهان نشده بود. داشت سُر و مُر و گُنده در جمع اظهار فضل مینمود و با این و آن در مورد نژاد سگ شیبا تبادل نظر می کرد.

بعد از چند روز فشار عصبی همه رفت بالا. در جمعی که عمه قدسی حضور داشت من بعد از یک ساعت  حالم بد میشد. احساس می کردم یک ماهوت پاک کن توی معده ام گیر کرده است. غذا از گلویم پایین نمی رفت. استرس پیدا کرده بودم . به خودم فحش می دادم و لعنت می کردم که اصلن بلند شدم به این خیمه شب بازی مسخره آمدم . همه با هم یکه به دو می کردند و هی به جان هم می افتادند. عمه قدسی اسطورۀ درهم فرورفتۀ سنت و مذهب بود. آنقدر سنت و مذهب را با هم قاطی کرده بود که بنده خدا دیگر نمیتوانست آنها را از هم تفکیک کند. فکر میکرد هرکاری بر خلاف عادات او ، علیه مذهب است و باید با آن مقابله شود. فکر می کرد اگر به ما نره غول ها هارد تایم بدهد ، میتواند ما را کُن فَیَکون بکند.درست مثل آگهی هایی که در روزنامۀ همشهری کم و بیش دیده میشود: "آموزش تضمینی کامل مکالمه زبان انگلیسی در ده جلسه". عمه قدسی هم می خواست در دو هفته ، همه محتویات مغزی خودش را (که اصلن معلوم نبود تا چه حد درست است) بطور ام پی تری در کلۀ یک مشت ولد چموش بچپاند. 

بهرحال عمه قدسی دو هفته اش تمام شد و رفت. صبحِ روزی که عمه قدسی رفت، همینطور که با ماگ قهوه ام بازی می کردم ،  فکر کردم چقدر سخته در محیطی زندگی کنیم که یک سری فکر می کنند خودشان کارشان درست است. دیگر ایرادی ندارند و حالا بهتر است وقتشان را بگذارند برای اصلاح بقیه. به بقیه گفتم : "من دیگه آرزو نمیکنم که برگردم ایران"  و این تنها چیزی بود که گفتم. بعد از آن، کوله پشتی خودرا برداشتم و از خانه بیرون رفتم. 

چاه کَن همیشه تهِ چاهه

خوب یادمه. اونموقع هنوز بچه، هشت ماهش بود. چاردست و پا می رفت از این سر خونه به اون سر خونه. درست توی اوج شیرین زبونیاش بود که مهران گذاشت رفت. رفت و گفت یکی از همین روزا برمیگردم و بچه مو میبرم از ایران. می برم یه جایی که هیچوقت نفهمی کجاس. حسرت دیدنش به دلت بمونه. می خواست حسرت دیدنش به دلم بمونه و من توی اون کشوری که زن هیچ  حق و حقوقی نداره ، دستم به هیچ جا بند نبود. بعد ازاینکه از در و دیوار زدن برای این که بگردم ببینم قانونی وجود داره بتونم مانعش بشم یا نه ، نا امید شدم، تصمیم گرفتم این روزای آخرِ با بچه بودن رو لذت ببرم و برای تا آخر عمرم خاطره جمع کنم. معلوم نبود کِی برمیگرده و بچه رو برای همیشه میبره. امروز ... شایدم فردا ... 

خوب یادمه. اون روز ، روزِ مادر بود. به خودم گفتم شاید این تنها روز مادری باشه که بچه کنارمه. دوربین و برداشتم و ازش یه عالمه عکس انداختم. رفتم عکسا رو چاپ کردم. پشت یکیشون نوشتم: هدیه روزِ مادرِ تو به من : "بودنت"

حالا از اون موقع هشت سال میگذره. بچه هنوز کنارمه. روز مادر برام با خمیربازیاش گل و قلب درست میکنه . وقتی بغلم میکنه تمام وجودم سرشار از عشق میشه. مهران اما، اون سر دنیاست. هفته ای یه بار زنگ می زنه تا صدای بچه رو بشنوه. دیشب می گفت : "داشتم خواب می دیدم بچه تو بغلمه. دستاش و پاهاشو ناز می کردم و باورم نمی شد که تو بغلمه که یهو تلفن زنگ زد از خواب بیدار شدم" دلم براش سوخت. گفتم : "کارتو درست میکنم تو هم بتونی بیای اینجا".

من هیچوقت نخواسته بودم اون رو از بچه دور کنم. اونی که نیت جدا کردن داشت ، خودش بود. اون بود که همیشه من رو تهدید می کرد که بچه رو ازم جدا میکنه.  چقدر قدیمیا قشنگ گفتن : "هر کسی نون قلبشو میخوره" 

عوضی درون

من یک عوضی ام. یک عوضی که توی مقاله اش از چیزی که خودشم باهاش مخالفه ، طوری دفاع میکنه که همۀ مخالفین رو قانع و راضی میکنه ، مقاله اش توی Academic Success Center ثبت میشه و همه با خوندنش بَه بَه و چَه چَه می کنن .

چند ماه پیش ، با وجود اینکه با تمام وجودم دوست داشتم بچه ای رو که در درونم بوجود اومده بود،  نگه دارم و بهش عشق بورزم   ، از بین بردم. هیچکس نمیتونه بفهمه چقدرتمام این مدت عذاب کشیدم از اینکه احساس می کردم قاتلم. از اینکه بچۀ خودمو کشتم. هر وقت عکس یه بچه میبینم یا یه بچه کوچولو رو تو بغل مامانش می بینم حالم خراب میشه. از نظر من هر آدمی ، یک عوضی درون داره، و اون عوضی درون همیشه آدم رو به ایگنور کردن و فراموش کردن و توجیه کردنِ کثافتکاریاش سوق میده.  من در اینکه کار کثافتی مرتکب شدم شکی ندارم، ولی وقتی قرار شد مقاله ای بنویسم که از سقط جنین دفاع کنم ، همون عوضی درونم باعث شد تا من با وقاحت تمام ،  موضوع رواز تمام جنبه ها طوری بررسی کردم که هر خواننده مخالفی هم به جُرگۀ موافقین پیوست، و این در حالیه که هنوز خودم در درونم از عمق فاجعه و عمل کثیفی که در حق بچۀ خودم کردم زجر می کشم.