عوضی درون

من یک عوضی ام. یک عوضی که توی مقاله اش از چیزی که خودشم باهاش مخالفه ، طوری دفاع میکنه که همۀ مخالفین رو قانع و راضی میکنه ، مقاله اش توی Academic Success Center ثبت میشه و همه با خوندنش بَه بَه و چَه چَه می کنن .

چند ماه پیش ، با وجود اینکه با تمام وجودم دوست داشتم بچه ای رو که در درونم بوجود اومده بود،  نگه دارم و بهش عشق بورزم   ، از بین بردم. هیچکس نمیتونه بفهمه چقدرتمام این مدت عذاب کشیدم از اینکه احساس می کردم قاتلم. از اینکه بچۀ خودمو کشتم. هر وقت عکس یه بچه میبینم یا یه بچه کوچولو رو تو بغل مامانش می بینم حالم خراب میشه. از نظر من هر آدمی ، یک عوضی درون داره، و اون عوضی درون همیشه آدم رو به ایگنور کردن و فراموش کردن و توجیه کردنِ کثافتکاریاش سوق میده.  من در اینکه کار کثافتی مرتکب شدم شکی ندارم، ولی وقتی قرار شد مقاله ای بنویسم که از سقط جنین دفاع کنم ، همون عوضی درونم باعث شد تا من با وقاحت تمام ،  موضوع رواز تمام جنبه ها طوری بررسی کردم که هر خواننده مخالفی هم به جُرگۀ موافقین پیوست، و این در حالیه که هنوز خودم در درونم از عمق فاجعه و عمل کثیفی که در حق بچۀ خودم کردم زجر می کشم. 

ناخونک

چند سال پیش ، بر حسب اتفاق ، چشمم به کتاب بیولوژی سلولی افتاد و به یاد سالهای دانشجویی ، نشستم و همۀ کتاب را با لذت و ولع خواندم. آنقدر به نظرم جالب بود که باورم نمی شد دو بار این درس رو افتاده بودم و با نفرت و سختی اونو برای بار سوم پاس کرده بودم. هر کاری که نقش وظیفه و اجبار پیدا کنه و آدم در اون احساس آزادی نکنه ، کلن مزه اش رو از دست می ده و تبدیل میشه به یک چیز دست و پا گیر ، که فقط آرزو می کنی از دستش خلاص بشی.

وقتی تازه ازدواج کرده بودم ، خاله سارا یه روز منو کشید کنار و بهم گفت: "هر وقت شوهرت سکس خواست ، "نه" در کارش نیار ، و اللا میره  سراغ یک زن دیگه" . جواب دادم  "خب واسه چی؟" گفت : " مردا ذاتشون اینه ، ناخونک زنن ، اگه هوس سکس کنن و زنشون بهشون نده ، میرن سراغ یکی دیگه" . فردا شبش همینطور که دراز کشیده بودم و داشتم برای خودم به داستانی که می خواستم بنویسم فکر می کردم ، شوهرم اومد سراغم. خواستم بهش بگم الان تو مود بکن بکن نیستم ولی یهو حرف خاله سارا اومد تو ذهنم و مثل بچه های حرف گوش کن ، سرمو انداختم پایین و لنگامو هوا کردم. و قاعدتن هر کاری که از روی اجبار انجام بشه، لذتی نداره ، خصوصن اگه اون اجبار ، زائیدۀ ترس آدم از ازدست دادنش باشه.

کم کم ، خوابیدن باهاش برام تبدیل شد به یک وظیفه و تکلیف مشقت بار که مجبوری انجامش بدی واللا آخر ترم ، اون درس رو میفتی. تازه فهمیدم که وقتی پای اجبار به میون بیاد ، لذت ، کم کم و خیلی نامحسوس از اون کار پَر میکشه و میره . بهرحال دیری نپائید که صحبت ناخونک زدن های همسر من از اکناف و اطراف به گوشم رسید و من که به خاطر اینکه این آدم رو حفظ کنم به طرز رقت انگیزی همۀ لذت زندگیمو تبدیل به وظیفه ای منزجر کننده کرده بودم، حقارت بار ، به حاصل دسترنجم نگاه می کردم و می خندیدم. خنده ای نه از سر عجز ، بلکه از اون خنده هایی که وقتی توی قمار می بازی و پیش خودت فکر میکنی تو که از اول می دونستی نباید پولاتو تو این بازی قمار می کردی ، می کنی، و به خودت میگی "ریدی"

همه چیز مثل یک معادلۀ خطیه ! اگر اجبار باشه ، لذت نمی بری. اگر لذت نبری، لذت نمیدی ، تا اینجاش درست . ولی هیچوقت درک نکردم و تو کَتمم نرفت که این حرف مهمل که میگه مردا ناخونک زنن ، چرا اینقدر برای ما زنا پذیرفته شده و قابل توجیهه. بهرحال ، من که به همسرم بخاطر خانوم بازیش هیچوقت حق ندادم، ترجیح دادم میدون رو خالی کنم و بسپرم به همۀ خانومای رنگ وارنگی که دور و بر شوهرم جمع شده بودن.  میخان مگس گرد شیرینی باشن ، یا  گردِ گُه ! برای من فرق نمی کرد.

حالا از اون روزا خیلی گذشته. من با دوست پسرم زندگی میکنم و گاهی وقتها که  شب که میام خونه و خسته ام وقتی میاد بغلم کنه که سکس رو شروع کنه بهش میگم ببخشید ، ولی من الان خسته ام.  یه وقتایی میگه ، خب بخاطر اینکه به من فشار نیاد که می تونی فداکاری کنی ... و من سکوت می کنم و فقط بهش لبخند میزنم ، در حالیکه توی دلم میگم : " تو بیشتر از این می ارزی که من لذت با تو خوابیدن رو با احساس وظیفه و فداکاری نابود کنم "

اندر مزایای گوگل ترنسلیت

- الان داشتم با مامان اینا صحبت میکردم ، خلاصه کلی تشویقشون کردم که بیان اینور آب . تو هم از اونور فشار بیار بهشون ، طفلکیا خیلی تنهان ! دارن زجر بیخودی میکشن .

+ I think it's useless

- فارسی بگو ببینم چی میگی؟  آهان یعنی "آن عبث است؟"

دستور پختِ من

شیرینی هایی که این خانم مُسن پخته و آورده محل کارم، معرکه اند. اصلن کثافت ترین شیرینی هایی هستند که در تمام عمرم خورده ام. ازش پرسیدم دستور پختش را می دهید؟ گفت "نه ، از کار و کاسبی می افتم"  و من هم گفتم حق با شماست. بعد مثل این بچه پرروهایی که از رو نمی روند ، سیریش شدم و گفتم :"با روغن کرمانشاهی درستش کرده اید؟" گفت "نه ! کرۀ گاوی را از کاسکو خریدم و گذاشتم آب شود بعد با آرد برنج و شکر و زعفران قاطی کردم و ... " خلاصه تمام چیزهایی که نمی خواست لو بدهد ، را بطور مبسوطی توضیح داد و در آخر پرسید: متوجه شدی دخترم؟   لبخندی زدم و با خودم فکر کردم : چقدر شبیه خودم است! من هم از همان اولی که با هر پسری دوست می شوم،  دستور پخت خودم را میگذارم کف دستش. خیلی از آدمها از دستور پخت ها به نفع خودشان بهره برداری می کنند.  این خانم سادۀ مُسن ، شانس آورد که من قصد نداشتم او را از کار  و کاسبی بیاندازم.

خشک خشک

قوری را که از روی کتری برداشت ، پرسید: " چای غلیظ دوست داری یا رقیق؟" 

همانطور که گردنم را می مالیدم گفتم: " رقیق ، لطفن". 

فنجان چای را گذاشت جلویم ، درِ جعبۀ بیسکوییت را باز کرد و گفت " بیسکوییتاش خوشمزه اس ! با چایی خیلی می چسبه ، امتحان کن" 

گفتم : "مرسی. من دوست دارم تلخیِ چایی تو دهنم بمونه" 

فنجان خودشو دستش گرفت و گفت : "واسه همینه اینقد لاغر موندی دیگه" 

لبخندی زدم و پرسیدم : " مسافرت خوش گذشت با شوهرت؟" 

با دلخوری گفت : نه بابا ! من خیلی بدبختم. زندگیم تباه شده. دارم می سوزم و می سازم. چه خوشی؟ خشک خشک رفتیم و برگشتیم! فکر کن! آدم بره پاریس رو دور بزنه حتی یه بار هم سکس نکنه" 

گفتم : "خب بهش میگفتی که هوس کردی!" 

گفت :"ازین حرفا خوشش نمیاد. حتی من تا بحال بهش نگفتم هیچوقت ارضا نمیشم. همیشه وانمود می کنم که شدم درحالیکه حتی یه بارم نشدم. اصن نمیدونم چه حسیه! تو میتونی بهم بگی ارگاسم چجوریه؟ "

 فنجان چای رو که سر می کشیدم گفتم :"خواهش کن بخوره " 

گفت : "کدوم قسمتو؟ " 

گفتم : "همین بالاشو ! بهش میگن کلیتوریس" 

گفت : "دیگه اینقدا هم بی سواد نیستم بابا ! اسمشو میدونم فقط نمیدونم چطوری آدم ارضا میشه !" 

گفتم : " بعد از پونزده سال زندگی مشترک تازه به صرافتش افتادی؟" 

گفت : "همینکه تو بغل هم میخابیم و بمال بمال میکنیم همیشه برام کافی بوده" 

تلخی چای دلمو زد. دهنم تلخ شده بود. احساس کردم زهرمار خوردم. بلند شدم و پرسیدم :"از کجا میتونم آب بردارم؟" بلند شد و دوید یه لیوان آب داد دستم و گفت: " خوشش نمیاد بخوره ! چندشش میشه" 

گفتم :"خب خودت ، خودتو ارضا کن" 

گفت : " بلد نیستم" 

همونطور که گردنمو می مالیدم،  دست کردم از توی کیفم یه بسته هایدروکدوئین برداشتم . یه دونه قرص از توش دراوردم و گذاشتم دهنم. 

ادامه داد: "خب نظرت چیه؟ "

 گفتم : "وقتی خودت بلد نیستی خودتو ارضا کنی ، توقع داری اون بتونه؟" 

گفت :"خب اون مرده ! وظیفۀ اونه. همش اون داره لذت میبره ، من هیچی به هیچی " 

یه نخ سیگاربا یه فندک از تو کیفم درآوردم . 

پرسید: " کجا میری؟" 

همینطور که می رفتم به سمت تراس ، گفتم : "سیگار !"

گائیدن مهره های سوخته

امروز که رفتم سر کار، همکار ویتنامی ام آمد سر میز من و سال نوی ایرانی را به من تبریک گفت. من هم خر کیف شدم و جوگیر شدم و آن قطاب های تازه ای که مادرم برایم از ایران فرستاده بود و به هیچ مهمانی تعارفش نکرده بودم را به او تعارف کردم و کلی هم از مزۀ شیرینی های ایران تعریف کردم. ناگهان سه تا قطاب را یک لقمۀ چپ کرد و به من که همانطور با دهان باز نگاهش میکردم مدام میگفت :" اَه ! چقدر شیرینه" و من هم در دلم گفتم زهر مار بخوری ولی چون نمیخاستم رابطۀ همکاریمان خراب شود ، فقط به او لبخند زدم. 

گفتم رابطۀ همکاری ، یادِ رابطۀ همکاری ام با تاتیانا افتادم که سرِ یک پست وبلاگم که یکی از ایرانی ها برایش خوانده بود و زیر آبِ من را زده بود به گا رفت. البته از حق نگذریم من فقط از مذهب مورمنیسم انتقاد کرده بودم ولی بهرحال خوشایندش نبود و با من رفت توی قیافه . الان که فکرش را میکنم می بینم چقدر دختر بامزه ای است، و دارد کلی تلاش می کند که فارسی یاد بگیرد . شاید هم بخاطر اینکه دوست دارد دوست پسر ایرانی پیدا کند. چون خیلی به حالِ ما که دوست پسرهای ایرانی داریم و برایمان تور کردنِ پسر ایرانی سه سوت است ، غبطه می خورد. نه بخاطر اینکه پسرهای ایرانی خوشتیپ هستند ها، فقط بخاطر اینکه بعد از سیاه ها ، این پسرایرانی ها به بُکُن بودن، مشهور شده اند. البته  نمیداند همین پسرها و مردهای ایرانی که اینجا اینقدر جنتل من و نایس و کول هستند ، تک تکشان  در ایران که میدان زورگویی برایشان محیا بود، چه کونی از زنشان و دوست دخترانشان پاره کرده اند. خانه نشینیِ بی بی از بی چادری اش است. اینجا تخم نمی کنند نفس بکشند. فقط باید بکُنند و صدایشان هم در نیاید. پس فردا هم اگر دیدند دوست دخترشان در بغل یک نفر دیگر خوابیده، تنها کاری که اجازه دارند انجام دهند این است که دیگر جواب تلفنهای دختره را ندهند. از این خبرا نیست که اسید بپاشند در صورتِ دختر مردم  و دستشان را بگیرند به دودولشان و راست راست در خیابان راه بروند و به خایه خود افتخار کنند.

خودم  شاهد ماجرای دختری بودم که دوست پسرش به هوای اینکه میخاهد با او ازدواج کند ، رُسَش را کشیده بود، و وقتی خانواده دختر می خواستند دختره را بکُشند، آقای شومبول بدست، زد زیر همه چیز و گفت اصلن من دست بهش نزدم. حالا بیا و ثابت کن. این شد که خانواده اش از خانه بیرونش کردند و بعد از چند ماه ازپزشک قانونی تماس گرفتند که بیائید جسد دخترتان را شناسایی و تحویل بگیرید. او را در یکی از خیابانها تنها گیر آورده بودند و ده پانزده نفری ریخته بودند رویش و آنقدر گائیده بودنش که از پارگی رحم و مثانه و در اثر خونریزی شدید ، توی یک خرابه ، مُرده بود.

خلاصه من با همین همکار ویتنامی ، سر صحبت را باز کردم و یکی من  از ایران گفتم ، یکی او از ویتنام . و  در نهایت به نتیجه رسیدم که ویتنامی ها هم تا دویست سال پیش ، همان قوانین  سرکوبگرِ زن را داشته اند ولی خیلی وقت است که آنها را کنار گذاشته اند و خودشان را با جهان امروز وفق داده اند. و بیخود نیست که خاور میانه ،تبدیل به آشغالدانیِ دنیا شده است. بخاطر همین قوانینی که هزار سال است از تاریخ انقضایشان گذشته. یکی از همین سالها ، یک رنسانسی باید در خاور میانه بوقوع بپیوندد و رهبران مذهبی بروند بنشینند در حوزه ، دعا و نمازشان را بخوانند یا در مساجد خطبه نماز جمعه بگویند. متاسفانه ، جهان اول ، از هوشیاری مردم ما سودی نمی برد، شغال برای حکومت، محتاج یابو هاست ، و هیچ کشوری نمی تواند به اندازه ایران برایشان در این منطقه شلوغکاری کند و راه را برای بیزینس آنها باز کند.  از همان اول هم از قریحه مذهب پرستی ایرانیان سوء استفاده کردند برای آوردن این آخوندها در راس کار ، و بازی دادنِ آنها برای مقاصد خودشان.  گور بابای ملتی که نسل اندر نسل، سوخته به دنیا می آیند و سوخته هم از دنیا می روند. گور بابای حق و حقوق زنهای ایران!

برای همکار ویتنامی ، شاید قطاب، زیادی شیرین بنظر بیاید ، ولی برای من و همۀ زنهای ایرانی ، حقیقت،  تلخ تر از این است که با یک قطاب بتوان شیرینش کرد. 

پُر از زندگی ...

عادتِ ایگنور کردنِ اتفاقهای بد زندگی ، اصولن در وجود من ، بصورتِ دیفالت ، دایورت می شود به نمیدانم کجا ! این نمیدانم کجا را بدان سبب ذکر کردم که از تذکراتِ بیشمارِ آقایانی که مُصِرانه تلاش دارند به من ثابت کنند تخم ندارم خسته شده ام. بنابراین دیگر ننوشتم به تخمم دایورت می شود. بهرحال من چند روز پیش یک جواب آزمایشی گرفتم و ترس و وحشت بر من مستولی شد و یک چیزی نوشتم و بعد طبقِ همان دیفالتی که در بالا قید کرده ام ، گذاشتمش کنار. چند ساعتی نگذشت که دوست و آشنا از اقصا نقاطِ عالم به یادِ احوالپرسیِ من افتادند و کم کم شک من برانگیخته شد که چه شده که اینهمه آدم یکهو یادی از من کرده اند، چه کسی می تواند چیزی گفته باشد. تازه یادم افتاد که من یک چیزی در این رابطه در وبلاگم نوشته ام و ... امکان ندارد! یعنی من خودم را کسخل کرده ام که با اسم مستعار می نویسم؟ همه که من را می شناسند ! "طبل پنهان چه زنم طشت من از بام افتد، کوس رسوایی ما بر سر بازار زنند." با خودم عهد بستم یک وبلاگ دیگر باز کنم و اسمش را هم یک چیزی بگذارم که کسی شکش نبرد. مثلن الاغ ترسو ! یا چه می دانم ، گاو اهلی ! اتفاقن اینجوری بیشتر به شخصیتم می خورد. من نمیدانم کدام شیرپاک خورده ای اسم مستعار من را اینجور بیرحمانه به همۀ فک و فامیلها جوری پخش کرده است که اگر تمام عمر و دارایی شان را می گذاشتند نمی توانستند به این قشنگی و مرتبی ،آمار از کسی بگیرند.شاید هم  بهتر است اسم وبلاگ من بشود "آرشیو آمارهای یک گاو" 

بهرحال اگر هم این تلفنها به من نمی شد،  من تصمیم نداشتم آخرین پستم در سال 91 ، یک پست اندوهگین و مایوس کننده باشد. چون من اصلن آدم مایوسی نیستم فقط غرغرو هستم. عادت دارم به هر چیز خارج از استانداردی غُر بزنم و هی انتقاد کنم. در عوض آدم دموکراتی هستم و بقیه را آزاد میگذارم که از من انتقاد کنند. مثلن همین فرامرز دوست پسرم، همش به من میگوید "جقی" من هم ناراحت نمی شوم. چون لذتی که در جق زدن هست در هیچ چیز دیگری در دنیا نیست. بماند که کم کم دارد صفت ممدوحۀ جقی بودن از من سلب می شود . یعنی دوست پسرم مجال نمی دهد که حشر، آنقدر بزند بالا که بشود جق زد ! 

امیدوارم زندگی تان به شادابی و نشاطِ بهار باشد، و سال نود و دو ، یکی از بهترین سالهای زندگی تان باشد. پُر از شادی و سلامتی. پُر از زندگی ...