Turn off

من از انجام دادن کارهای مزخرف در رختخواب خوشم می آید. مزخرف ترین کار ممکن است این باشد که وقتی طرفت چهار چنگولی افتاده است رویت و دارد با تمام وجودش تو را میگاید، بجای اینکه آه و اوه و سر و صدا راه بیندازی ، دوربین را دستت بگیری و هی از لنگ و پاچه های خودت که روی هوا رفته است ، یا از یک زاویۀ بسته از سرشانه و گوشِ پارتنرت عکس آبستره بیاندازی و هی عکسها را چک کنی ببینی خوب افتاده اند یا نه، و بعد ، اگر یکی از عکسها فلو شده بود بگویی " اه خراب شد! یه بار دیگه همون پوزیشنو تکرار کن" بعد مثلن وقتی طرف دارد به اوج می رسد، و ضربه های نهایی را می زند، بگویی : "بگو پنیررررر " البته اگر تا آن موقع تِرن آف نشده باشد ...

دیر ارگاسم

خاله سارا ، همیشه از وقتی که نوجوون بودیم بهمون میگفت ، یادتون باشه زیاد جلوی مردتون مریضیاتونو بروز ندین. مردا از زنایی که همیشه مریضن خوششون نمیاد . یه وقتی به خودتون میاین میبینین که دیگه اگه از درد هم بمیرین ، تحویلتون نمی گیرن. عوضش  زنایی که همیشه سالم و سرحالن براشون جذاب و مورد توجه اند. خلاصه انقدر اینو تو کلۀ همۀ دخترای فامیل کرده بود که ما واقعن باورمون شده بود که نباید جلوی مردا ادای آدمای مریضو در بیاریم یا حتی اگه مریضیم به رومون بیاریم.

یادم میاد چند سال پیش تلویزیون یک سریال پخش می کرد ، از همین سریالای ماه رمضون بود. ماجراش از این قرار بود که یک پسری عاشق دختری شده بود که وقتی با هم ازدواج کردن ، دختره در اثر یک تصادف ، قطع نخاع میشه و زمین گیر میشه. پسره یه مدت تحمل کرده ولی بعدش رفته یه زن دیگه گرفته و بالاخره از نیازهای طبیعیش یا عیش و نوشش بخاطر عشقش نگذشته. یادمه اون موقع هنوز با مهران زندگی می کردم . ازش پرسیدم : اگه من یه بار اینجوری زمین گیر بشم ، تو هم میری سراغ یکی دیگه؟ نگاه عاقل اندر سفیهی به من کرد و جواب داد: " مگه آدما فقط برای روزای خوشی باید کنار هم باشن؟ باید تو مریضی و درد هم به هم وفادار باشن همونطوری که تو شادی کنار هم هستن" ... دو ماه بیشتر نگذشت که آقا رسوایی بالا آورد که با یک خانمی یک ساله دوسته و بهش قول داده وقتی بچه مون هفت سالش شد منو طلاق بده ، تا بتونه بچه رو پیش خودش نگه داره . بهش گفتم "حالا خوب شد من زمین گیر نبودم و محتاج تو نشده بودم !! پس آدما باید همونطور که زمان شادی با هم هستن ، تو بیماری و زمین گیری هم کنارهم باشن ، آره؟ " گفت : " شرمندتم. خودمم اگه جای تو بودم یک دیقه با این آدم نمی موندم" و خلاصه یک ماه طول نکشید که ما از هم جدا شدیم.

قبل از اینکه از همسرم جدا بشم، همیشه توی سکس ، از این آدم سه سوته ها بودم که دو دقیقه ای ارضا می شدم. اما ، بعد از طلاق از مردا فاصله گرفتم. گهگاهی خود ارضایی می کردم ، ولی چون روحن ارضا نمی شدم، روز به روز تعدادش بیشتر شد ، تا جایی که بعد از یکی دوسال که اولین دوست پسرمو گرفتم ، فهمیدم که ای دل غافل ! اصلن نمیتونم باهاش به ارگاسم برسم. کم کم رسیدن به ارگاسم از طریق سکس ، برای من شد یک معضل ! کم کم مردا رو به دو گروه تقسیم کردم: مردایی که میتونن منو به ارگاسم برسونن، و مردایی که نمی تونن ! که الحمدالله نود و نه درصدشون هم در گروه دوم قرار می گرفتن.

با فرامرز وقتی  آشنا شدم که توی یک ایالت دیگه زندگی می کرد. از اون مردایی بود که با زنهای زیادی خوابیده بود و خیلی با تجربه بود . راستش اولین شبی که باهاش خوابیدم ، با وجود اینکه لذت بردم ولی اصلن به ارگاسم نرسیدم. اما فهمیدم که این آدم ، میتونه جزو مردهای گروه اول باشه. اینو از حوصلۀ بی حد و حصری که توی سکس برای آماده کردن من بخرج می داد ، و از عشق بازیایی که بعد از سکس می کرد و کونشو نمی کرد به آدم ، بگیره بخوابه ، فهمیدم. خلاصه تصمیم گرفتم باهاش بعنوان سکس پارتنر بمونم. قرار شد آخر هر هفته بیاد به شهر ما که هر جفتمون نیاز طبیعیمون رو ارضا کنیم ! همین !!

روزای اول که میومد خونه ام، کلی تدارک می دیدم. لباس خواب های سوپر سکسی می پوشیدم یا وان حموم رو پر از آب گرم می کردم و دور تا دورش شمع روشن می کردم و  دوتا گیلاس شراب و کلی شکلات میذاشتم کنار وان ، و خلاصه کلی فانتزی پیاده می کردم ! و همونطور که حدس زده بودم، خیلی زود تونست قلقِ ارگاسمِ منو به دست بیاره و مثل بازیچه تو آغوشش باهام بازی کنه و کاری کنه که تا نیم ساعت نتونم از جام تکون بخورم از شدت ارگاسم !

یکی دو ماه بیشتر نگذشته بود که اون به من گفت که عاشقم شده . فکر کردم بخاطر لحظه های هیجان انگیزی که پیش من داره این احساس بهش دست داده. بهش گفتم چطور تونستی به این سرعت عاشق بشی؟ گفت نمی دونم. حس می کنم روحت با روحم یکی میشه وقتی باهات می خوابم. گفت من دلیلی نداره بخوام با این حرفام مختو بزنم. چون اگه بخوام مخت رو برای سکس بزنم ، که اونو باهات دارم. پس باور کن که واقعن عاشقتم. 

چند ماه بیشتر از دوستیمون نگذشته بود که من حامله شدم . روزای سختی رو سپری کردیم ، ولی بدجوری پشتم وایساد. گفت مهم نیست که من چی می خوام . هر چی که تو بگی. اگه بخوای بچه رو نگه داری می تونیم با هم ازدواج کنیم که خانواده ات هم شاکی نشن. ولی من بچه رو انداختم. چون نمی خواستم از روی استیصال تصمیم بگیرم ! از روزی که سقط جنین کردم تا حالا، همیشه مریض احوال بودم. و اون مثل پروانه دورم می چرخید. همش تو رختخواب ، همش آه و ناله ، همش درد و آرامبخش و دارو ... و اون همچنان از کوچکترین سرفۀ من نصفه شب از خواب بیدار میشه و میره برام آب میاره. دیگه شبا بجای لباس خواب سکسی ، با گرمکن و سوئیت شرت می خوابم و اون که عادت داشت موقع خواب دستشو بذاره روی سینه ام، فقط دستمو میگیره و انقدر می بوسه تا خوابم میبره. دیشب یه کم حالش بد بود. قبل از خواب گفت: "اگه یه روز صبح بیدار شدی و دیدی که من کنارت مُردم، بدون که به بزرگترین آرزوی زندگیم رسیدم. اینکه در آغوش تو بمیرم ، برای من بهترین مرگه !"

این روزا زیاد یاد حرفای خاله سارا می افتم. با خودم می گم "شاید خاله سارا اصلن اشتباه می کرد، شاید اینکه من نذاشتم تو تمام سالهای زناشوئیم ،همسرم از هیچکدوم از بیماری هایی که میگرفتم خبردار بشه ، اصلن اشتباه بوده، شاید اگه این جوری همیشه ادای آدمای سرحال و قوی رو در نمی آوردم، توی اون خونه ، دیده می شدم. شاید از بس هیچوقت هیچیم نبوده ، دیگه مهم نبودم" نمی دونم ! ولی این روزا دارم پی می برم که کسی که آدمو واقعن دوست داشته باشه ، امکانش هست  که حتی وقتی قطع نخاع میشی به پات بمونه و هنوز دوستت داشته باشه !

وحشی ، مثل همیشه !

دلم برای وحشی بازی تنگ شده است. دلم برای بلند کردن موزیک در ماشین و ویراژ دادن در اتوبان صیاد و نیایش ، و لایی کشیدن و کورس گذاشتن با پسرهایی که تا سقف ادعای دست فرمان می کنند ، بدجوری تنگ شده است. اینجا حتی اجازه نداریم 5 مایل بالاتر از سرعت مجاز رانندگی کنیم ، چرا که اگر تیکت بگیریم ، اولین چیزی که در خطر می افتد، سیتیزن شیپِ بینوایمان است. همین چند روز پیش بود که یکی از مراجعه کنندگانمان ، به همین علت دچار مشکل شده بود، و همش میگفت فقط پنج مایل بالاتر از حد مجاز رانندگی کردم و من با خودم فکر کردم " پس من چه غلطی کنم وقتی سرعت مجاز 35 مایل در ساعت است و من 80 مایل می روم. پیش خودم نفس راحتی کشیدم که تا بحال دم به تله نداده ام ولی خب به هرحال ، سرعت رفتن در اینجا چندان حالی ندارد ، چون هیچکس اینکاره نیست که تو را در چلنج بیاندازد و بیاید با تو کورس بگذارد و تو بتوانی کمی از وحشی گری هایی که در درونت غلیان کرده اند را اینگونه تخلیه کنی. خب من هیچوقت راه مناسبِ دیگری، بغیر از سرعت،  برای تخلیۀ هیجاناتِ درونی ام پیدا نکرده ام. آمده ام اینجا، شده ام یک شهروندِ با ادب ، که تمامِ استاپ ساین ها را فول استاپ می کند، حتی اگر 2 نصفه شب باشد و پلیسی هم در کار نباشد. وقتی می گویم فول استاپ، یعنی واقعن "فول استاپ" ! نه حتی "رولینگ استاپ" !!

تصور کنید اینهمه فشار عصبی برای محترم شمردنِ قانون، چه تاثیرات مخربی روی روح و روان آدم می گذارد. نتیجه اش این است که آدم وقتی می بیند هندی ها همان فرهنگ تخمی رانندگی خودشان را اینجا هم پیاده می کنند، شروع می کند به فحش دادن به هرچه هندی است و یکهو به خودش می آید می بیند شده است یک ریسیست (نژادپرست) تمام عیار ! 

اینجا تمام ایرانی ها از هندی ها حالشان بهم می خورد. علتش مطمئنن به این ضرب المثل که می گویند مهمان از مهمان بدش می آید ربطی ندارد ها ! علتش این است که ایرانی های بدبخت ، کون خودشان را پاره کرده اند که طبقِ فرهنگ اینجا رانندگی کنند ، ولی این هندی ها کونِ همه را پاره کرده اند که همان فرهنگ کثافت خودشان را اینجا پیاده کنند. با همان جوراب های کلفتشان ، دمپایی لا انگشتی پایشان می کنند و در برف و سرما راه می افتند در خیابان ، و مثل گاو از فرعی حمله می کنند به خیابان اصلی.  آنوقت ما در حسرتِ یک مقدار وحشی بازی داریم پر پر می زنیم. بعد می گویند چرا هر کسی پایش را می گذارد در امریکا، نژاد پرست می شود. سئوال من این است که اینهمه گاندی و کریشینا مورتی و بودا ، در این کشور ، چطور نتوانسته اند درست و حسابی اینها را ادب کنند. خب هر چقدر که کوروش و زرتشت توانستند در امر تربیت ایرانی ها موفق عمل کنند ، آنها هم می توانند ! پس حسابی با ایشان نداریم ولی همچنان از بویشان و لباس پوشیدنشان و رانندگیشان حالم بهم می خورد و وقتی از کنارشان رد می شوم ، در دلم به آنها می گویم " گو بَک تو یور فاکینگ کانتری" ولی چون دوست ندارم یک نفر ، همین را به خودم بگوید، بنابراین دهنم را می بندم و فقط به در دل گفتن ، اکتفا می کنم .

تخم زدگی

فکر می کنید حال کسی که امروز مجبور شده برای رفتن به سر کار یک ساعت جلوی آینه ، کرم پودر و پنکیک بزند تا بتواند گند کاری هایش را ماست مالی ، که چه عرض کنم، بتونه کاری کند ، چطور می تواند باشد؟ دیروز صورتِ عزیز تر از جانم را با کِرِمِ موبر حسابی زخمی پَخمی کرده ام . هر کسی که می آید آفیس، من سعی می کنم یک کاری کنم که به صورتم زیادی خیره نشود. همکارایرانی ام می گوید : تو که صورتت مو نداشت این چه کار تخمی ای بود کردی ؟ به او می گویم من کلن سر تا پایم تخمی است ! اصلن زندگی من را تخم ، فرا گرفته . برای همین است که تخمی گری ، دارد از همه جایش می زند بیرون. تصمیمات تخمی ، کارهای تخمی، رفتارهای تخمی، و حتی عقاید تخمی !! 

بعد آن همکار ویتنامی مان ، پرسید : چرا می گویید "تخمی" ؟ و من گفتم هر چیزی که مزخرف باشد ، از نظر ما ایرانی ها یک ربطی به تخمِ آقایون پیدا می کند. و این درحالیست که چیزهای جیگر و مامانی ، را به آلت محترمِ بانوان مربوط می کنیم. همکارویتنامی پرسید : مگه مملکتِ شما ، بر مبنای مرد سالاری نیست؟ و ما گفتیم مملکت خودتان برمبنای مرد سالاری است . اتفاقن مملکت ما خیلی هم شایسته سالار است .  ازدیدگاهِ بنیانگذاران و سرانِ مملکت،  چه چیز شایسته تر از آلت بانوان ؟؟ حتی موضوع اصلیِ تمامی کتابهای عقیدتی را هم در بر گرفته است. و کلن هرچقدر ادعا می کنند با هرزه گی مخالفند ، در عمل دامن به هرزگی می زنند. چون با هرزه گی بیشتر حال می کنند. نشان به آن نشان که همسر سابقم در دادگاه اعلام کرد که اگر من ازدواج کنم، بچه را از من می گیرد. و دادگاه هم با مُحِق دانستنِ صد در صدِ ایشان، حکمِ حضانت را مبتنی بر ازدواج نکردنِ بنده صادر فرمودند، و وقتی بنده آهسته به حاج آقا گفتم : من جوانم و می خواهم زندگی کنم، ایشان فرمودند ، راه برای زندگی کردن فراوان است ! منهم اطاعتِ امر کردم و لاشی شدم، و شدم یک آدمِ تخمی ، مثلِ خودِ حاج آقا  و تصمیماتِ تخمی شان !

هرچه باشد تخم زدگی ، بهتر از غرب زدگی است. چون یک ابداع محسوب می شود، و هیچ کشوری اینچنین بر مبنای تخم ، پایه گذاری نشده است .

از خلال نامه های سرگردان - 2

این ، یکی دیگر از نامه های اوست به فرزندی که هرگز شانس دیدن این دنیا را پیدا نکرد:

 

"فرزندم ! وقتی فهمیدم تو بوجود آمده ای، هیچ حسی از تو نداشتم، اما آنشب که سرم را بر روی بسترت گذاشتم ، و با تو حرف زدم ، حسی در من بوجود آمد ، مادرت هم با حرف زدن از تو ، عشقت را در دلم کاشت ! همانطوری که مرا عاشق خود کرده بود. مادرت مرا دوست داشت، اما عاشقم نبود. او عشق را نمی شناخت. من  بعد از سالها سرگشتگی ، به دنبال یک زندگی سالم بودم. تا اینکه او را دیدم. من عاشقش شدم. و مست او شدم. و او با من مهربان بود ، و من هر روز عاشقتر شدم. تا اینکه تو آمدی، و او را رنجاندی. درد کشید و نا امید بود. بارها گفت دارد میمیرد. و من پنهانی اشک ریختم، چون باران. از تو گفت که انگشتان کوچکت رشد کرده . گفت که احتمالن پسر هستی. من دوست ترت داشتم. مادرت را دیوانه وار دوست داشتم. نمی توانستم ببینم ذره ذره آب می شود. رنج جسمی ، و رسوایی. مادرت گل من بود، و عشق و هستی من. تو را دوست داشتم، ولی عاشق مادرت بودم، و من تنها تصمیم گیرنده نبودم که تو بمانی یا بروی. اما تو باید بروی تا مادرت بماند. او زیباست. جوان است و فرزندی دارد زیباتر از گل. شاید وقتی تو رفتی، او من را هم نخواهد. آنوقت، اگر آمدم پیشت ، می توانم انگشتان کوچکت را بگیرم در دستم ، و با هم راه برویم سبکبال به هر کجا که دوست داریم. می توانیم هر وقت دلمان خواست ، بیاییم و مادرت را تماشا کنیم. اما اگر زنده ماندم، تو را در خودم بزرگ خواهم کرد. با تو حرف می زنم. تا روزی که زنده ام. و اسمت را "مانی" می گذارم.

دوستت دارم فرزندم !

و نامه در همینجا تمام می شود ...

از خلال نامه های سرگردان - 1

شاید خودش ناراحت بشود از اینکه نامه های خصوصی اش را اینجا می گذارم ، ولی اشکالی ندارد. حداقلش این است که  اگر اعتراضی کرد، می توانم این پست را پاک کنم.  یک شب که از خواب بیدار شدم ، دیدم کنارم نشسته و سرش را با دستهایش گرفته است ، به ساعت نگاه کردم و دیدم ساعت نزدیک سه است ، آنوقت  پرسیدم : "چرا نمی خوابی؟" و جواب داد: " چون حس می کنم تو ناراحتی" پرسیدم : " من که خواب بودم ، تو از کجا فهمیدی؟" گفت : " همینکه کنارت دراز کشیدم ، با اینکه خواب بودی، من موج غمت را حس کردم"

از آن شب تا بحال ، من دارم فکر می کنم ، چطور توانست بفهمد من غمگینم در حالیکه وقتی آمد ، من خواب بودم...

یکی از نامه هایی که قبلن خطاب به من نوشته بود را تازه پیدا کرده ام که در آن نوشته : " آرزو داشتم از تو فرزندی داشتم. با تو بودم، هر لحظه با تمام وجودم. همه اش عشق بود و پاکی و دلدادگی. و من تورا به حد پرستش دوست داشتم و دارم. بارها به تو گفتم که فرزندی داشته باشیم و تو با دلیل گفتی که دوست نداری. و داشتن فرزند انتخاب است . نه اجبار ، نه اتفاق ! اما برای ما اتفاق افتاد. وقتی که گفتی، من غمگین نشدم. اصلن نفهمیدم یعنی چه. اولین باری بود که راست راستی کسی بوجود می آمد که من هم از بودنش سهمی داشتم. اما تو را دوست داشتم در حد پرستش و تو اشک ریختی و گریه کردی و من فقط تو را می دیدم و از هرچیزی که تو را آزار دهد متنفر بودم - اما از او متنفر نبودم- با اینحال نمی توانستم رنج تو را ببینم. آمادگی پدر شدن نداشتم ، تلاش می کردم باور نکنم که فرزندی بوجود آمده که قسمتی از من است. اما همان لحظه ای که سرم را روی شکمت گذاشتم تا به او بگویم که باید برود تا تو بمانی ، دلم گرفت... و احساس کردم صدایی با من حرف زد ! 

هر لحظه که می گذشت ، همه چیز عوض می شد. اما من با تو بودم ، و تو را می پرستیدم. گفتم "هرچی تو بخوای" و چون تو دوست نداشتی که نگهش داری، و از طرفی احساس بدی داشتی از اینکه انسانی را از بین می بریم، دوگانگیِ تو ، مرا مستاصل کرد. دوستت دارم با تمام وجودم ، ولی فرزندی که زاده شهامت هیچکداممان نیست، چگونه باید به دنیا بیاید ؟ 

روزی من خواهم مُرد ، بی هیچ نشانی ! نمی خواهم بعد از تو نشانی از من بماند هرگز ! و تو خواهی ماند با دختری از جنس خودت... 

من و فرزندم ، می توانیم هر وقت تو خوابی ، ( و چقدر زیبایی در خواب ) در خواب ، به دیدنت بیاییم و تو را تماشا کنیم. تا چند روز دیگر، او خواهد رفت و منتظرم خواهد ماند ..."

نامه در همینجا تمام می شود ....

دیوانه خانه

دیروز یکی از دوستانم به دلایلی به من پیشنهاد کرد آکادمی گوگوش را ببینم، و ای کاش هیچوقت نمی دیدم که اینقدر حرص بخورم که یک دختر محجبه را آورده اند کرده اند آن وسط ، مَنتر خودشان ! دختره نه می رقصد نه حرکات آرتیستی از خودش نشان می دهد نه لباس شیک می پوشد، وقتی که همه دارند تمرین رقص می کنند ، ایستاده یک گوشه مثل بُز ، بقیه را نگاه می کند. وقتی که همه قرار شده پیرهن قرمز بپوشند لباس خودش را عوض نکرده و وصلۀ ناجور بودنش به هر گروهی که در آن قرار می گیرد بیشتر مثل این می ماند که کنار استیک با سس قارچ ، یک بشقاب یونجه سرو شده باشد. مگر خواننده گی فقط صداست؟ مگر کار گروهی مستلزم هماهنگی اعضا با یکدیگر نیست؟ مگر آرتیست بودن فقط این است که بروی یک گوشه مثل بچه یتیم ها بایستی و شعرت را بخوانی و از استیج خارج شوی؟ خب من در اول با خودم گفتم داورها با این انتخابشان ریدند. ولی وقتی دیدم که مردم هم  عِرقِ مذهبی شان گل کرده و به آن دختر رای داده اند که حذف نشود و مثل یک عنتر تا آخر کار دنبال اینها راه بیفتد و خودش را مسخره خاص و عام کند ، واقعن افسوس خوردم. جالب اینجاس که چقدر هم در شبکه های اجتماعی از این کار احمقانه تمجید و تقدیر کرده اند و اصلن فکر نکرده اند شاید این کارشان به همان اندازه ماجرای "امام مقوایی" مضحک باشد.  گاهی از خودم می پرسم خانواده من چطور بین این همه احمق زندگی می کنند و کَکِشان هم نمیگزد؟ تصمیم گرفتم به هر قیمتی شده مادر و پدرم را از آن دیوانه خانه بکشم بیرون ، و نگذارم باقی عمرشان را آن وسط حرام کنند!!