۱۳۹۰ بهمن ۷, جمعه

گویا خیلی ولخرجی کرده ام

شده تا بحال مقدار قابل توجهی پول در کیفتان بگذارید و بعد از یکی دو روز کیفتان را نگاه کنید و ببینید اثری از آنهمه پول نیست، و هرچه فکر کرده اید یادتان نیامده این مبلغ را کجا و کِی خرج کرده اید ، و افسوس خورده اید ؟؟؟ شده؟
برای من شده . همۀ احساسی که داشته ام را نمی دانم کِی و کجا و خرجِ چه کسی کرده ام ، و الان فقط با یک مشتِ خالی ، و شاید بهتر باشد بگویم با یک قلب خالی ، مواجه شده ام. دیگر دلم برای کسی تنگ نمی شود. افسوس هیچ چیزی را نمی خورم. از هیچ اتفاقی هیجان زده نمی شوم. نمی توانم کسی را دوست داشته باشم. از هیچ حادثه ای محزون نمی شوم. حتی دیگر عصبانی هم نمی شوم. ای وای ! این درد بزرگی است .  این خیلی وحشتناک است . من مانده ام و تتمه هوش و حواسم و یک عمرِ باقی مانده و ...

۱۳۹۰ بهمن ۴, سه‌شنبه

In a relationship with my loneliness

خواستم اعلام کنم ، من با تنهائیم هیچ مشکلی ندارم . تنهائی ام مثل برگ گل پاک و صادق است. کنارش می نشینم ، با او فیلم می بینم. برف که میبارد، دوتایی پتو را میپیچیم دور خودمان، می رویم کنار پنجره ، فنجان قهوه مان را هم با خودمان میبریم. برف را تماشا میکنیم و سیگار می کشیم ، و موزیک مورد علاقمان را گوش می دهیم. تنهائی من صاف و صادق است ، به من خیانت نمی کند. دوستم دارد. تنهایم نمی گذارد. از این که گاهی سرم شلوغ است و به او بی اهمیت می شوم ، دلگیر نمی شود. گیر نمی دهد. آرامشش ، آرامم می کند. قبول دارم که گاهی بدخُلق می شوم ، سرش داد می زنم، با او قهر می کنم، ولی او صبور است. منتظر می شود حالم بهتر شود، بیایم باز در آغوشش. می داند که اول و آخرش ، همان آغوش او تنها پناهگاهم است.

آقای دردسر ساز

جانم برایتان بگوید چندی پیش خبری به سمعمان رسید که گل از گلمان شکفت . آقای دردسر ساز برای ملاقات فرزندشان ، بنا دارند عید نوروز را تشریف بیاورند اینجا. همین اینجا! معلوم نیست دوباره چه خوابی برایمان دیده اند که اعصاب و روانمان را با پشگل یکسان کنند. علی الحال ، من یک مشکل بزرگ دارم و آن این است که هنوز از ایشان می ترسم. 
نمیخواهم بگوئید "مادیان و این حرفها؟" و یا بگوئید " اینجا که ایران نیست که او بتواند قلدری کند و بچه را گرو کشی کند و دولت هم حمایتش کند و ..." هزارتا چیز دیگر، خودم همه اینها را از حفظم . ولی ترس از آقای دردسر ساز در خون من عجین شده است. تلفنم که زنگ میخورد قلبم میریزد. اسمش که می آید چهار ستون بدنم به لرزه درمیاید. شاید قبلا" در یکی از پست هایم خوانده باشید که من بعلت مسائل خانوادگی ، کلا" با دعوا میانه خوبی ندارم . و این آقای دردسر ساز هم بطرز ماهرانه ای از این نقطه ضعف بنده بتمامه استفاده نمودند، و کلیه حقوق بنده را مصادره فرمودند و بنده هم لام تا کام حرف نزدم. 
حالا ایشان دارند تشریف می آورند که شر جدیدی بپا کنند. ببینید کِی گفتم. ایشان بالاخره بنده را جوانمرگ میکنند. لعنت به من! به خودم قول داده بودم دیگر در مورد ایشان مطلبی در بلاگم ننویسم ، ولی این مسئله بیشتر در مورد خودم است. گاهی ، بعضی ترسها در وجود آدم نهادینه می شود. آدم نمی تواند هیچ رقمه از شرشان خلاص شود. اگر میسر بود ، باور کنید تا بحال این کار را کرده بودم. گاهی فکر می کنم کاش یک بار هم که شده یک سیلی آبدار در گوش ایشان می نواختم که حساب کار دستشان بیاید. ولی تا با ایشان مواجه می شوم، لحن صدایم عوض می شود. مثل موش می شوم. از این مادیانی که در برابر ایشان قد خم میکند هیچ خوشم نمی آید. شاید بهتر باشد پیش یک مشاوری چیزی بروم. ولی اینجا امکانش نیست. کاش یک نفر می توانست به من یک اعتماد بنفسی بدهد که ایشان تا چشمشان به بنده می افتد قالب تهی کنند ، و به همان دیدار فرزندشان کفایت کنند، و بدون هیچ جنگ اعصابی به آغوش خانواده باز گردند.

۱۳۹۰ دی ۲۹, پنجشنبه

دفترچه خاطراتِ رسوای من

یک وقتهایی هست  آدم آنقدر غم در دلش چمبره زده که فقط می خواهد یک جایی را پیدا کند و همه را  آنجا خالی کند. یک جور استفراغ احساسی ! یک جایی مثل یک وبلاگ و یا شاید یک دفتر خاطرات ...
آهان ! گفتم دفتر خاطرات ، چشمتان روز بد نبیند ، وقتی بدلیل عزم مهاجرت، یک سری از کتابهایم را فروختم و یک سری را بخشیدم ، در این میان یک دفتر خاطرات بود که لابلای بخشیده شده ها از نظر پنهان مانده بود و دست  تک تک اعضای فامیل ، از دیبا که تازه کلاس اول ابتدایی اش را تمام کرده و برای تمرین روانخوانی از آن استفاده کرده بود، تا مرجان دختر دایی محترم که علاقه زیادی به کنکاش آدم ها و اتفاق های زندگی شان دارد ، و دایی جان و خاله خانم و برادر عزیزم و همسر محترمشان، و صد البته متعاقبا" مادر همسرشان ، دست به دست ، همچون یک رمان واقعی که همه شخصیت هایش را هم خوب می شناسند و می توانند به راحتی ، و بدون نیاز به خلاقیت های فردی تصویر سازی نموده و فیلم قشنگی در ذهنشان بسازند،  گشته و خلاصه زمینه مساعدی برای فراهم نمودن بستر خاله زنک بازی و ارضای حس کنجکاوی اقوام و آشنایان را فراهم آورده است. 
یک جایی متوجه شدم از هر خاطره ای که تعریف می کنم ، همه بقیه اش را  از حفظند. تا مدتها با خودم مشغول بازیابی خاطراتم بودم که ببینم کجا این همه خاطره را برای اینهمه آدم تعریف کرده ام ، و خلاصه دهانِ لق همسر مکرمۀ برادرمان ، بند را آب داد که بعله ، ما کلی از خواندن خاطرات تو اشک ریخته ایم و کلی خندیده ایم و کلی بحث فلسفی بپا کرده ایم و چه و چه !
و بنده در کمال سکوت و البته بهت زدگی ، از اینکه این دفتر خاطرات لعنتی که تویش کلی استفراغات ذهن درگیر من روان بوده، از کدام سوراخی در دست فک و فامیل سر خورده و افتاده است ، مدتی است کارم شده فکر کردن به اینکه دیگر چه چیزهای خصوصی ای ممکن است در آن نوشته باشم، مثلن نکند در مورد فلان شب و فلان قضیه چیزی نوشته باشم ، و یا اینکه ، اوه اوه اوه .... ترجیح میدهم فکر نکنم ! خب ، البته ، جای شکرش باقی است که دیگر کسی مرا نمی بیند. اگر هم برگردم ، احتمالا" تا آنموقع همه چیز یادشان رفته. 

۱۳۹۰ دی ۲۸, چهارشنبه

تغییر چهره تخماتیک

من همیشه در زندگی ام  برعکس خیلی از همجنس هایم، که با عوض کردن رنگ و شکل مو و یا عمل های زیبایی، ظاهرشان تنوع دارد،  یک دختر با موی فرفری بلند مشکی بوده ام . گاهی اطرافیانم از این همه یکنواختی درقیافه من خسته شده اند. گاهی خواهش کرده اند که یک بلایی سر این چهره بِکر بیاورم . از شما چه پنهان ، خودم هم بدم نمی آید یک دستی به سرو گوش چهره ام بکشم وبروم بزنم به سیم آخر و موهایم را یک جوری کوتاه کنم که از پشت معلوم نشود من دخترم یا پسر ! رنگش را هم قرمز بکنم بعد یک جوری پشتش را سیخ سیخ و شلخته ای درست کنم جلویش را کجکی بریزم توی صورتم. خواهرم معتقد است من تخم این کار را ندارم. بنظرم گاهی لازم است آدم تخمش را به اطرافیان نزدیکش نشان بدهد ، که مبادا فکر کنند تخمی در کار نیست. 
یادم می آید فقط یک بار موهایم را تا این حد کوتاه کرده بودم . آن دفعه هم هر کسی می گفت "چقدر زشت شدی" سریع اعتماد بنفسم را از دست می دادم و بقول معروف از گه خوردن خودم پشیمان می شدم. راستش چند وقت پیش رفتم یک مقدار کوتاه کردم دیدم بد نیست. خوشم آمد. این شد که تصمیم گرفتم از دم همه را خلع مقام کنم و از جایگاه عالی کلّۀ بنده به مقام شامخ تر سطل آشغال منسوب نمایم. هر چند که فرقی برایشان نمی کند. 
فکر کردم فعلا" که زمستان است و مو برای گرم کردن سرو کله چیز خوبی است. باشد برای وقتی هوا گرمتر شد. آن وقت هم دیگر در ترکیه نخواهم بود و در محل اقامت جدید هم سرم خیلی شلوغ می شود و وقت نمی کنم هر دوماه یکبار بروم آرایشگاه و بدهم موهایم را مرتب کند. پس کلا" صرفنظر کردم. تخم را هم ، شما نداشته فرض کن !
پ ن : حاضرم قسم بخورم تا دیروز فقط یک تار موی سفید داشتم. امروز چهار مورد در سرم کشف کردم. نه اینکه فکر کنید من تمام وقتم را جلوی آینه می گذرانم ها ! نه ! فقط وقتی که در آسانسور هستم یک نگاهی به خود می اندازم ببینم هنوز زنده ام یا نه ! 

۱۳۹۰ دی ۲۶, دوشنبه

یک احساس غرورِ غریب

یک وقت هایی یک اتفاقی می افتد آدم یادش می آید چقدر از یک چیز محروم مانده این همه سال. یکی از این چیزها ، احساس افتخار به وطنی است که همیشه سعی می کنی با غلو کردن در موردش ، به زور جلوی چشم اجنبی ها گنده نشانش دهی.
برنده شدن اصغر فرهادی یکی از آن اتفاق ها بود که احساس افتخاری که هیچوقت تجربه اش نکرده بودم را ، زمانی که برای همکاران و شاگردانم پخش کردم و تشویق و تبریک همه آنها را شنیدم تجربه کردم.
از اصغر فرهادی که این تجربه را به من و بقیه ایرانی ها هدیه کرد ، متشکرم.

۱۳۹۰ دی ۲۳, جمعه

اینطوری: هووووووع

"... هر چیزی که به حلقت نزدیک بشه باعث میشه بالا بیاری. انقد تند تند همه چیو فرونکن تو حلقت. حوصله داشته باش. حسابی تو دهانت بجو. طعمش رو زیر زبونت مزه مزه کن. درکشون کن . آدما بی حوصله ان رفیق، آدما زود هر چیزی رو که بهشون میدی بالا میارن . فقط باید بهشون گفت عشقی که باید تو وجودت موندگار بشه رو پاش حوصله خرج کن تا فردا روزی، همشو یه جا پس ندی..."
این ها حرف های یک دوسته که من خیلی بهشون فکر کردم، ولی با وجود اینکه میدونم همیشه کجای راه رو اشتباه می رم ، باز هم، درست همونجایی که باید درست قدم بردارم،  نمی دونم چرا همین راه رو تکرار می کنم. و باز ... و باز...
من خودمو یاد قاطر مش زین العابدین (باغبون باغ پدری ام) میندازم . اونم همیشه فقط یه راه رو می رفت. حتی اگر میبردیمش راه میون بُر رو نشونش می دادیم، باز هم دفعه بعد ، همون راه خودشو می رفت. یعنی فرق من با قاطر مش زین العابدین چیه واقعا"؟؟؟

پ ن: ایندفعه اگر این اشتباه رو تکرار کنم، برای تنبیه خودمم که شده، این وبلاگو میبندم. باید یه جا بالاخره این پا رو قلم کنم. این پایی که نمی خواد  راهِ درست رو یادبگیره، بهتر که نباشه!!!