03

+ دستتو به من بزنی جیغ می زنم
- اونجوری که من دست میزنم تو فقط میگی "keep going"

این پست بد آموزی دارد . لطفا" آن را نخوانید

بدون هیچ کلک ، از همان کلک هایی که شرکتهای تبلیغاتی برای تحریک بقیه استفاده می کنند ، گفتم این پست بد آموزی دارد. ترجیح میدهم کسی آن را نخواند. هر کسی که خواند مسئولیتش با خودش !

آدمها را هیچ جوری نمی شود شناخت. آدمها را با دوست داشتن نمی شود شناخت. یک روز یکی را پیدا می کنی ، دوستش داری، به او محبت می کنی، با او صادقی ، به او وفاداری، قلب و روحت را در طَبَقِ اخلاص می گذاری، آنوقت او چه می کند؟ برایت شاخ می شود. از بالا نگاهت می کند. خودش را آدم تر از تو حساب می کند. از صداقت و بی ریائیت عوقش می گیرد. ترجیح می دهد تو کمی شیشه خورده داشته باشی، کمی سر و گوشت بجنبد، کمی تحقیرش کنی ، کمی بقول معروف حالش را بگیری... 

آدمها نشان داده اند لیاقت اینهمه صداقت و عشق را ندارند. بهترینِ بهترینشان را هم که ببینی ، نوشته های عاشقانه و مظلوم نمایش را هم که بخوانی ، بدان، ترجیح می دهد توی سرش بزنی، به او بگویی "تو بیماری" مدام از او ایراد بگیری. آنوقت است که پوزه اش را سیخ می کند اَنَر اَنَر مثل  گربه دنبال گوشت ،موس موس می کند. 

به آدمها زیاد بها ندهید، زیاد محبت نکنید، زیاد ابراز عشق نکنید ، به خدا جنبه اش را ندارند. برایتان شاخ می شوند، که قلبتان را شوخی شوخی به گه بکشند. 

بدون عنوان

خیلی ها به من میگویند از زندگی سابقت بکش بیرون ، اینقدر در مورد رفتن همسر سابقت ننویس. خب راستش را بخواهید، به پیر ، به پیغمبر، از او کشیده ام بیرون ! خیلی وقت هم است که کشیده ام بیرون. آن بیچاره جز در کابوسهای من جایی ندارد. تقریبا" شده شخصیت منفی فیلم، که من در نوشته هایم گاهگاهی از آن یاد میکنم. والسلام

نوشتن است که قابل تحملش می کند.

امروز دلم عجیب گرفته است. اینکه میگویند خنده بر هر درد بی درمان دواست ، اشتباه است. بر دردهای من مرهم نمی شود لاکردار. از نالیدنِ مکرر احساس گناه میکنم. احساس می کنم وبلاگم تبدیل به صحرای کربلا شده است و من نقش یک مداح را در آن بازی می کنم. خب چاره چیست؟ وقتهایی که دلم می گیرد بیشتر دوست دارم بنویسم . فعلا" تنها لذت کرخت کننده زندگی من ، بویی است که وقتی دخترم کنارم میخوابد از بدنش استشمام می شود. بوی تنش را دوست دارم. گورپدر تنهایی .دل خود را به این خوش کرده ام که همه رابطه ها از دور قشنگ به نظر میرسند. وقتی داخلشان بروی بوی تعفنش حالت را بهم میزند.

بعله ! اینجوری فکر کنم بهتر است. 

دو زن

روزی که این فیلم اکران شد، من با دوستم برای دیدنش رفتیم. وقتی فیلم تمام شد، تمام وجودم در سینما می لرزید، احساس کردم فیلمی از زندگی آینده خودم را میدیدم در طول این دو ساعت. نمیدانم قانون جذب بود ، یا حس ششم من بود که زندگی مرا کاملا" شبیه شخصیت اول فیلم دوزن کرد. با همسری که مرا میخواست تبدیل به یک زن دیگر کند !

فقط فرقش این بود که آن زن علیرغم همه تلاشهایی که کرد موفق نشد طلاق بگیرد، و در آخر فیلم شوهرش مُرد، ولی من توانستم.

حالا من هم مثل او احساس می کنم خیلی از زندگی عقب افتاده ام باید بجنبم خودم را به بقیه برسانم !

نمیدانم چرا ، عجیب دلم هوای تو را کرده است ...

نمایشگاه کتب علوم پزشکی شاهد بود. کتاب اورجینال جنین شناسی لانگ من را میخاستم . پیدایش کردم. باید کد کتاب را یادداشت می کردم یک همچین چیزی ! مسئول غرفه پسر جوانی بود . به کمکم آمد. گفت "خانم دکتر میتونم کمکتون کنم؟ "

خب من یادم رفت بگویم که چهارسال پزشکی خواند ه ام ولی اصولا" بدلیل اینکه حوصله ندارم دلیل تغییر رشته ام را توضیح بدهم به کسی نمی گویم . اعلام عمومیش در اینجا ، نوعی شکستن یک تابو ، محسوب می شود برای من !

برویم سراغ بقیه داستان . به او گفتم "خودکارتونو میتونم چن دقیقه بگیرم ؟ "خودکارش را داد و ادامه داد :"شما کارت شاهد دارین؟ " گفتم نه! گفت "خب باید کارت شاهد داشته باشید ! " با تاسف ،کتاب را سر جایش گذاشتم که آنجا را ترک کنم. گفت "صبر کنین! من با کارت خودم براتون میخرم. ولی الان نمیشه. این شمارمه . فردا زنگ بزنین قرار بذاریم براتون بیارم. "

اسمش شاهین بود. دانشجوی دندانپزشکی . از اهواز آمده بود. پدرش دراهواز شهید شده بود. فردای آنروز رفتم که کتاب را بگیرم ، پولش را نگرفت . ولی با هم دوست شدیم. شاید یکی از پاک ترین و خوب ترین پسرهایی بود که در تمام زندگی ام دیده بودم. همیشه یاد خاطراتش می افتم. اصلا" یادم رفت بگویم چه شد که من یاد او افتادم. اینکه او به من گفت اولین چیزی که مرا به سمتت جذب کرد این بود که تو خیلی مهربونی ! بعد از او خیلی ها به من گفتند مهربان هستم. نمی دانم چرا بعد از اینهمه سال تازه فهمیدم در کنار تمام اخلاقهای خیلی بد و مزخرفی که دارم ، مهربان هستم. خیلی هم مهربان هستم ! 

وقتی زندگی من می شود یک کابوس و... تو... فقط یک رویا ...

امروز باز هم سه شنبه است ! خودت می دانی سه شنبه های من همیشه خالیست ! خالیِ خالی... اما این سه شنبه با سه شنبه های قبل یک فرقی دارد. اتفاقا" این سه شنبه پُر است !    لبریز است از نبودنت !

پشیمان نیستم از اینکه برایت راه را باز کردم که بروی . یاد گرفته ام نباید کسی را به زور نگاه داشت. چون آخرِ آخرش می رود.

یادم می آید یک ماه از ازدواجم گذشته بود ، برایش در تدارک یک جشن تولد غافلگیر کننده بودم. همه چیز مهیا بود. نمیدانم سرِ چه موضوعی کوله پشتی اش را برداشت و گفت : "من میرم"، پرسیدم : "کجا؟ " ، گفت "نمیدونم. ولی منتظرم نباش ." صورت مغرورم پر شد از اشک. اشکی که حتی مادرم هم روی صورت من ندیده بودش تا بحال. چهره اش پر شد از تردید.  نمی دانم ! شاید دلش برایم سوخت . کوله پشتی اش را پرت کرد گوشه اتاق و گفت لعنتی بذار برم ! تمام وجودش درمانده شده بود. می خواست برود. همین چند قطره اشکِ وقت نشناس، ده سال از عمر هر دوی ما را  به شکنجه تبدیل کرد.

ده سال شکنجه به درد همین موقع ها می خورد. همین موقع ها که تو می خواهی بروی ، و من تنها کاری که می کنم این است که فقط هیکل نحسم را کمی می کشم آنطرف تر که بتوانی عبور کنی از من . و میگویم :  بسلامت !