سرم درد میکند. سرم عجیب درد میکند . همه چیز گره خورده است به هم. خسته ام . کلافه ام. آواری از کلاف کور روی سرم خراب شده. دست روی هر چیز که میگذارم گره زندگی ام را کور تر می کند. بیمارم... شدید بیمارم... ضعیف شده ام .
لخت می شوم. میروم زیر دوش . آب روی سرم هوار می شود. چشمانم را می بندم و فقط هجوم آب را حس می کنم. حس می کنم گره ها باید باز شوند. از خودم شروع می کنم. دست در موهای مجعدم میبرم. یک مشت مو ی گره خورده را از بیخ میکَنَم. با لبخند نگاهش می کنم. باز هم چنگ به موهایم میزنم. باز هم و باز و باز... هر چه بیشتر موهایم کَنده می شوند سبک تر می شوم. آرام تر می شوم. در هر مشت اگر کُپه بزرگتری از مو به چنگم بیاید بیشتر ارضا میشوم. زورم به گره های زندگی نمی رسد. به گره های موهایم ولی میرسد.
به خودم می آیم. به حجم بزرگ موهایی که وحشیانه گوشه حمام ریخته شده اند مینگرم. همانجا زیر دوش آب فریاد میزنم. زار زار میگریم. اشکم با آب شسته می شود. کف حمام مینشینم. بارانی که از دوش حمام می بارد، سرم را نوازش میکند. کاشی های کف حمام صورتم را...
از کنار بازویم به موهای کنج حمام خیره میشوم. که چگونه شسته میشوند و از چاهک پائین می روند. می گویم کاش کلاف لعنتی ای که چون تار عنکبوت اسیرم کرده هم ، همینطور شسته شود. ... شاید یک روز .... باران که بیاید ... آنها را هم با خود بشوید... شاید...