سراب

کنار بالش بیتابی تو

سر هوشیاری من خوابیده

و من اما....

چه بیدارم امشب

من نماز سحر زنجره را میبینم

و خراش آرامش دریا

به نوک زورق بیتابی ها

من سرابم؟ نه آبم

خود آبم امشب

بوی تو می آید به مشام احساس

و خراشی بر عقل مینشیند امشب

گویی من میروم امشب از خود

یا که نه...

می آید  کسی

به نوانخانه تنهایی من...

واژه

می دانم فردا می آیی

و آن واژه را بر زبان می رانی

که من

قبلا"

در سکوتت هم شنیده بودم

می آیم که بگویم

فردا که آن را بگویی

حرف به حرف آن واژه را آب می شوم

وتو

حتی

سکوتم را نمی شنوی...

نجات

من از سرزمینم گریخته ام.

کلاهم افتاد اما...

رویم را برنگرداندم برای برداشتنش

من از سرزمین مادری ام ...

بیکس و تنها ...

بدون کوله بار

گریخته ام

همه عشق و خاطراتم را

همه کودکی ام را

و همه تکیه گاهم را

که خالی از قرار و آرامش است

جا گذاشتم

تا هویتم را دیگر

نبازم

این آخرین چیزی بود که برایم مانده بود