قانون مبارزه کون بلوری ها

زندگی تو امریکا برای من مثل این بود که وسط یک رینگ بوکس شروع شد. بدون اینکه خودمم بدونم کجا هولم دادن بلند شدم وایستادم دیدم وسط یه میدونم و تا سرم و چرخوندم یه مشت خورد توی دماغم. دماغو گرفتم و بلند شدم که یه حرومزاده دیگه مشت بعدی رو زد توی گونه ام. صدای جیغ و داد تماشاچیا تو گوشم میپیچید.  تا به خودم بیام یه لگد خورد توی زانوم و دوباره افتادم زمین. به خودم گفتم تمام انرژیمو جمع میکنم و با مشت میرم تو صورت اون مادرقهبه ای که الان جفت پا رفت تو زانوم. اما اون مادر قهبه برای تشویق شدن اومده بود وسط و به این راحتیا کنار نمیرفت. اولین مشت رو که خورد و دید از پس من برنمیاد، یه نگاه موذیانه به من کرد و شلوارشو کشید پایین. کون گوشتالود و سفیدشو دراورد بیرون دولا شد گفت هرکی میخاد بیاد هرچی دوست داره بکنه تو کونم. همه دورش جمع شدن نوبتی شاید یه چیزی از کون بلوری بهشون بماسه یکی دستش تو شلوارش بود خودشو میمالید که وقتی نوبتش شد کیرش راست راست باشه، یکی انگشتشو تُفی میکرد، یکی هم بطری آبجوشو داشت سر میکشید که خالیش کنه و بکنه تو کون سفید ببینه چطور گوشتاش میلرزه وقتی بطری رو عقب جلو میکنه. من که با دماغ خونی و گونه ورم کرده وسط میدون هاج و واج واستاده بودم، به جمعیت نگاه میکردم که منو هُل میدادن کنار انگار من بازنده میدون شده بودم. مادرقهبه کون بلوری هم در حالیکه غرق لذت بود که همه رو دور خودش جمع کرده و برنده میدون شده یه پوزخندی به من زد و گفت دیدی من بردم؟

مبارزه کردن با آدما قلق داره. بعضی آدما قانون بازی یا مبارزه رو میدونن و طبق قوانین بازی پیش میرن. شایدهم این وسط سعی کنن روی نقطع ضعف حریف کار کنن که اونم جزئی از مبارزه اس. که البته حریف باهوش اونیه که نقطه ضعف دست کسی نده.  بعضی آدما اما نه تنها قوانین مبارزه رو نمیدونن بلکه این وسط چیزی هم جز برنده شدن براشون اهمیت نداره. این آدما مرز ندارن. مدل مبارزه شون هم تیریپ اقدس خانوم بازیه. حتی حاضرن برای اینکه تو رو سرکوب کنن وسط خیابون شلوارشونو بکشن پایین دولا شن کونشونو به همه نشون بدن و به تو لبخند بزنن و بگن دیدی کم آوردی؟ و بعدش احساس پیروزی شون انقدر قویه که اصلن حتی متوجه نمیشن بخاطر بدست آوردنش مجبور شده بودن وسط میدون خراسون کون برهنه بشن و پنجاه نفرم انگشت بکنن تو کونشون. تو مجبوری بازی رو ببازی چون تو مرز داری، برای تو برنده شدن همینه که تو شلوارتو نکشیدی پایین. شاید هم برای یه مدت طولانی خودتو سرزنش کنی که چرا جلوی اقدس خانوم بازیِ اون یارو کم آوردی و باعث شدی برنده میدون بشه، ولی بعد از یه مدت میفهمی همینکه فهمیدی کجا باید مبارزه رو واگذار کنی این یه بُرد محسوب میشه.

زیاد یادم نمیاد وقتی توی ایران بودم ازین اقدس خانوم بازیا دیده باشم. شاید بخاطر اینکه دایره معاشرتم محدود بود به دوست ها و همکارا و فامیل. اینجا تو امریکا ولی تو سر سگ بزنی ازین اقدس خانوما ریخته. راه میرن و به همه توهین میکنن و میدونن هیچکی جلوشون وانمیسته و ازین بابت به خودشون میبالن. مبارزه باهاشون هیچ منفعتی برای آدم نداره چون میدونی وقتی مبارزه شروع بشه اونا حاضرن برای نشوندن تو سرجات کارایی رو بکنن که تو حاضر نیستی بکنی. اینجاس که میگن با خوک در نیفت. اون از مبارزه توی گِل و کثافت لذت میبره. این وسط تویی که دست و پات به کثافت کشیده میشه. 

بازی

این روزا حال اون جلال موتوری رو دارم که اینقدر حشرش زده بود بالا که غروب به غروب سوار موتورش میشد و به همین که تو کوچه های خلوت دست بکشه به کون یه دختر و از ترس زهره ترکش کنه قانع بود. امروز آقای ف زنگ زد که ناهار میاد اینجا. ازش میخام جوجه ها رو باربکیو کنه. خودم یه آبجو باز میکنم هی با فاصله کم ازش وامیستم تا تنم بخوره به تنش. درست مثل جلال موتوری. آقای ف دوزاریش نمیفته. دوست دخترش زنگ میزنه و زود بعد از ناهار میره. چند دقیقه بعد آقای ن بهم تکست میده. آقای ن ازون آدماییه که رکورد اسکور کردن دخترای لس آنجلس رو زده.ازون آدمایی که من دیگه تو فازشون نیستم. ولی وقتی روزای هورنی بودن از راه میرسن مغز آدم از هورموناش فرمون میگیره. تو میگی بپیچ راست ولی میبینی زد دنده عقب چون هورمونه داره بهش میگه برگرد. ازم میپرسه که چرا نمیای لس آنجلس پیش من. بهش چندتا تیکه در مورد ته کشیدن دخترای لس آنجلس میندازم. ادای ناراحت شدن درمیاره و میگه دیگه اینجوری به من نگو. میخندم و میگم چشم. بعد ادای آدمایی رو میاره که من براشون مهمم. با اینکه میدونه که من میدونم فقط میخاد حتی یه بارم شده با من بخابه ولی به بازیش بطور رقت انگیزی ادامه میده. این یکی از جذاب ترین بازی های زندگی منه. از نگاه کردن یه مرد که داره برای خر کردن من و پایین کشیدن شلوارم زبون میریزه و تلاش میکنه طبق برنامه اش پله پله پاشو بذاره جلو لذت میبرم. دوست ندارم بازی به این راحتیا تموم شه. خودمو میزنم به اون راه. میگه میخام بیام سیاتل ببینمت. با هم حرف بزنیم. چیزی لازم نداری برات بیارم؟  بازی داره به جاهای هیجان انگیزش میرسه که یهو میگه دوست داری رابطه جدی  باهم داشته باشیم؟ و بازی خراب میشه!! 

یه وقتایی واقعن نباید کارت آخر رو زود رو کنی. درست مثل وقتی که تو بازی حکم ، کارت آس رو بکوبی رو ۲ گشنیز ! اونوقته که من میفهمم بازیگر ماهری نیستی و حوصله ام از بازی کردن باهات سر میره. بازیگری که آس رو برای بیرون کشیدن شاه نگه نداره به درد بازی نمیخوره. بازیگری که به کسی که زیاد نمیشناسه و حتی هنوز رامش هم نکرده پیشنهاد رابطه جدی میده یا بازیش خوب نیست، یا بازیش یه چیز دیگه اس. یه احتمال سومی هم هست: اینکه  فهمیده تو فازت چیه. وقتی توی خلاء هستی گاهی اوقات آدمایی هستن که میان به هوای اینکه بتونن از توی خلاء درت بیارن تا باهم بازی کنین، ولی یه قانون توی دنیای معمولی هست که توی خلاء وجود نداره: جاذبه!! اینجا هیچی تو رو سمت خودش نمیکشونه. درست مثل اینکه از توی مریخ داری به مورچه هایی که کنار هم راه میرن و بار میبرن و گاهی هم رو هم میفتن نگاه کنی و مثل جلال موتوری جق بزنی. همینقدر احمقانه و ساده.

کجایی

 توی خلاء محض! اینجا جاییه که هستم. اگر تمام عمرت فکر میکردی اینهمه مرد جذاب چی توی تو میبینن که اینجوری دنبالت میدون و با حرفا و دورت گشتناشون تو رو هرروز و هر ثانیه به ارگاسم روحی میرسونن و بعدش بفهمی تنها دلیلش اینه که تو دنبال یه رابطه معنادار و جدی و احساسی نیستی شاید اولین جایی که میخای بری توی خلائه تا بتونی تمام این توهم جذابیتت رو هضم کنی. بفهمی جذابیت تو در نخاستن آدماس. قدرت تو در نخاستن موندنشونه. درست وقتی که بخای بمونن یا بخای دنبال کسی باشی که موندنی باشه دورت رو خلاء احاطه میکنه. اینم یه جور ترک اعتیاده. اعتیاد به مرد. به اینکه هر کدومشون یه رنگی از بوی موهات گرفته تا گردن استخونی و سینه های کوچیک و لای پاهات یه جوری تعریف میکنن که تو فکر میکنی خوش سکس ترین و هات ترین زن زندگیشونی. جالب اینجاس که تو هیچی نیستی. تو برای همین که هیچی نیستی اینقدر جذابی . و برای اینکه قصد چیزی شدن هم نداری.

از روزی که آقای ف از زندگی من بیرون رفته من توی خلاء موندم. آقای ف برای خودش آدمای جدید زندگیشو پیدا کرده ولی فکر میکنه من هنوز همون آدم سابقم. گاهی میاد یه پیشنهاد سکس میده و میره. گاهی آخر هفته ها صبحانه میاد اینجا. خونه من. تمام مدتی که اینجاس حتی یه کلمه هم حرف نمیزنه. سرش توی گوشیشه و داره احتمالن با دوست دختر جدیدش کسشر میگه. گاهی میام سکوت رو بشکنم یه داستانی رو براش تعریف کنم میبینم حتی سرشو از توی گوشیش بلند نمیکنه. حتی جوابی نمیده که بفهمی حرفاتو شنیده. آخرین بار صحبتم رو قطع کردم و منتظر شدم سرشو بالا بیاره ، نیاورد. اونقدر توی گوشیش موند تا بلند شد رفت. نمیدونم حتی چرا میاد به ما سربزنه وقتی حتی حرفی برای گفتن نمونده. شاید از روی عادت میاد. شایدم فکر میکنه ما به اومدنش عادت کردیم. نمیدونم. فقط میدونم این آخرین موجود دوپاییه که گاهی به خونه من سر میزنه. شاید به هوای اینکه یه چیزی هم از اینطرف بهش بماسه.

گاهی میام بهش بگم من عوض شدم. من اون دختر مستی که اولین باری که دیدیش جلوی در کلاب داشت سیگار میکشید لبتو چسبوندی روی لبش اونم نه نگفت و تو رو برد خونه اش نیستم. من دیگه اون زنی نیستم که بار اول که آقای ع اومد توی اتاق هتلش که لپتابشو نشونش بده همونجا کنج اتاق چسبید بهش و بدون اینکه اهمیت بده آقای ع با کسی هست یا نه آقای ع رو کشید رو خودش. حالا دیگه راستش خودمم نمیدونم واسه چی اینهمه وقت رو بدون حس کردن بوی تن یه مرد سر کردم و طاقت آوردم. کلن اصل دلیل برام از اهمیت افتاده، اما حالا دیگه جرأت بیرون اومدن از خلاء رو هم ندارم. اینجا امنه. سخته، ولی من ازون اخلاقای کیری دارم که یه راهیو که انتخاب میکنم باید تا تهش برم. برام سخته سرو ته کنم برگردم همونجایی که بودم. درست مثل آدمایی که بخان برگردن به میمون شدن. این روزا نه کسی به من میگه خوشگل، هات دوست داشتنی، نه کسی از ساق پام تعریف میکنه، نه از گودی کمرم که باسنمو از زاویه پشت  توی داگی استایل خاص و جذاب میکنه. اینجا توی خلاء من یه زن تنهام. همین!

بعد از چند ماه اومدم به وبلاگ سر بزنم تو توی سیزده تا پست کامنت گذاشته بودی: کجایی؟! این محبت آمیزترین کلمه یا بهتره بگم سوالی بود که بعد از چندماه شنیدم. مرسی ازت! هرکی که هستی. مرسی. خیلی حالمو خوب کرد. 

آی فاک یو

آقای ش چهل و هفت سالش بود که الهه دختر بیست و چهار ساله سر راهش سبز شد و بعد از یکی دو تا قرار و رستوران و شام ، یک شب که آقای ش مشغول کتلت درست کردن در آپارتمانش بود زنگ زد و گفت من هم هوس کتلت کردم و خودش را بهوای کتلت ، به زور چپاند در آپارتمان آقای ش. بعد از شام طبق معمول همه قرارهایی که توی خانه هست رفت توی بغل آقای ش و به آقای ش گفت من هنوز باکره ام میخام تو باکره گی منو از بین ببری.

چند ماه بعد الهه از آقای ش چند میلیون تومان پول قرض گرفت برای شهریه دانشگاهش و بعد از آن دیگر جواب تلفنهای آقای ش را هم نداد. حتی وقتی آقای ش خواست بیاید بدهی اش را بدهد، الهه جواب داد که من هم کم چیزی به تو ندادم! بکارتم رو دادم!!

اینجا فرقی ندارد زن باشی یا مرد، در جاده ها، همانقدر که کارگر راه سازی مرد می بینی، زن هم هست. همانقدر که کارگر شهرداری مرد را درحال تمیز کردن خیابانها و خالی کردن زباله ها میبینی، کارگر زن هم هست. زن های اینجا مدتهاست از لای زرورق در آمده اند و به جای صرف کردن وقتشان در سالن های زیبایی بخاطر زیباتر و سکسی تر شدن ، پا به پای مردها کارهای سنگین بعهده می گیرند. اینطور هم نیست که چون کارگر ساختمانی هستند و آجر پرت میکنند هوا، سکس کمتری از زنهای پَر قویی ما گیرشان بیاید چون مردهایشان هم توجه چندانی به ناخن های مانیکور شده و لب ورقلمبیده آنها ندارند. اعتماد بنفس و شخصیت است که زنها را سکسی تر و جذابتر میکند.

خیلی وقتها دیده ام که وقتی یک مرد به یک زن فحش می دهد : فاک یو ، زن در جوابش می گوید : آی فاک یو ! یعنی حتی در سکس هم زن احساس مغلوب بودن ندارد. اینطور نیست که وقتی زنی با یک مرد میخابد فکر کند دارد امتیازی به آن مرد می دهد یا وقتی یک رابطه به هم می خورد دختر مثل مادر مرده ها بنشیند ادای آدمهای قربانی را در بیاورد و به دوست هایش بگوید پسره فقط قصد سو استفاده از من را داشت. اینطور نیست که همه منشی ها زن باشند و همه کارگران راه سازی که مشغول کندن زمین هستند، مرد. البته تا جنگ جهانی اول و دوم در امریکا هم زنها همیشه در حاشیه بوده اند و نقششان در اجتماع بیشتر همسر یا مادر بود تا زمان جنگ جهانی اول و دوم که مردها به میدان جنگ رفتند و بازار کار و رشد اجتماعی برای زنها باز شد، و همین مسولیت های برابر با وجود اینکه مشقات زندگیشان را افزایش داد، توانست اعتماد بنفس زنها را بالا ببرد. در کشور ما چنین امکانی وجود ندارد. یک سری شغل ها فقط برای مرد هاست و زنها هم چنان علاقه ای به انجام آنها نشان نمی دهند. غافل از اینکه همین چیزهای کوچک تاثیرات منفی خود را در نابودی اعتماد بنفس زن در اجتماع می گذارند. البته همه جا آریستوکراسی هست، ولی یک چوب جادویی در کشور ما هست که زنها را فلج میکند. آنها نخبه نمیشوند. داف میشوند. عروسک های خوشگل بلوند با لنز آبی و بینی کوچک و ابروهای عجیب می شوند چون فکر میکنند اگر مثل زنهای اروپایی و امریکایی بشوند بهتر جلب توجه می کنند. اما از همان لای زرورق ! در همان حدی که زرورق را باز کنی و یک زن خاورمیانه ای بلوند و زیبا ببینی و دستی به سر و رویش بکشی و برش گردانی همان لای زرورق. برای همین نگاه کردن از لای زرورق دراوردن و دستی به سر و رویش کشیدن هم باید تا حلق پول خرجش کنی. زرورقی که آنها را تبدیل به یک مشت آدم عاجز کرده که از از دست دادن مرد ، از پا به سن گذاشتن و از دیده نشدن سخت میترسند و تمام کاری که از دستشان بر می آید این است که همیشه خوشگل بمانند.

سرزمین غریب

اینجا سرزمین بزرگ و بی در و پیکری است. سرزمینهای بزرگ آزادی های بزرگ دارند. اما در سرزمین های بزرگ ضربه زدن به آدمها خیلی آسانتر است. چون یک مشت آدم تنها هستند که همه رقمه میتوان خارشان را گایید. فقط کافیست انسان کوچک و ضعیفی باشی تا بتوانی خنجر را برداری به ریشه زمین و زمان بزنی. نصفه شب بروی زنگ  خاله جان شمسی را بزنی و بگویی گلناز جنده است. خاله جان شمسی هم که با آن لباس خواب صورتی اش در حالی که کون خود را میخاراند خوشحال و خندان نقشه نابود کردن گلناز بدبخت را به جرم جندگی بکشد. بعد دو روز نشده یک نفر دیگر بیاید دست برقضا خودت را از پشت پنجره خانه همسایه در حال ساک زدن دودول اصغر آقا ببیند و کل دنیا را خبر کند که خودت هم جنده از آب در آمده ای. بعد تو برای اینکه رد گم کنی بروی سر در خانه عمه بلقیس و بگویی شهلا عملی است. یا سوسن دزد است. اینجا ملت دنبال صحت و سقم چرندیاتی که از دهان گشاد تو درمیاید نیستند. فقط کافیست یک نفر پیدا شود و شایعه را شروع کند. همه دنبالش را میگیرند  چون در این مملکت بزرگ و غریب تنها کاری که یاد گرفته اند قدرت نمایی است.
اینجا در این سرزمین ضربه زدن به آدمها خیلی آسان است. چون آدمها تنها هستند و کسی را ندارند برود ازشان دفاع کند. اینجا حتی کسی که چندین سال عاشقت بوده هم برای ضربه زدن به تو نقشه میکشد تا تو را با خاک یکسان کند. اینجا آزادی هست و همه با هم شاد و خوشبخت زندگی میکنند و هر وقت هم دلشان بخواهد فقط بیست و چهار ساعت میکشد که تیشه به ریشه هم بزنند و احساس غرور و افتخار کنند. بعد دفتر تلفنشان را دستشان بگیرند و از الف تا ی به همه زنگ بزنند و با لذت خبر به خاک نشاندن یک آدم دیگر را بدهند. اینجا خیلی ها نیامده اند درس بخوانند و پیشرفت کنند. دست و پای پولدار شدن هم ندارند. یک مشت شکست خورده درب و داغان هستند که تنها کاری که باعث میشود یادشان برود بازنده هستند بازنده کردن همدیگر است. تابستان به تابستان هم تیکت میگیرند میروند ایران که به همه آنهایی که ایران زندگی میکنند فخر سکونتشان در امریکا را بفروشند. اینها برایشان ارگاسم واقعی است. این آدمها به دیلدو و وایبرتور و حتی سکس بسیار خفن نیازی ندارند . فقط یک تیشه میخواهند و یک تیکت مستقیم به ایران!



پ ن :این روزها تلخ مینویسم ولی این نیز بگذرد!  فقط کمی با من مدارا کن ...

از عشق تا نفرت فقط یه جمله اس

یه روز بارونی بود. یکی از روزای مه آلود پاییزی. اینجا همیشه صبح ها مه آلوده و بارونی. آقای ف شب قبلش بعد از اینکه به یه بهانه ای دعوا راه انداخت گذاشت رفت بیرون رفت سراغ معشوقه جدیدش  و وقتی که برگشت خونه اتفاقی دیدم معشوقه اش بهش تکست داده «حالا بعد از دوشب میتونم راحت بخوابم.»
از دوست داشتن تا نفرت فقط یه جمله اس. مهم این نیست که کی اونو میگه. فقط کافیه بهت ثابت کنه چقدر آدم کوچیک و حقیری رو برای خودت بزرگ کرده بودی. اون جمله بارها و بارها میاد توی مغزت و هر دفعه که یاد اون جمله می افتی انگار یه زخمه با چاقو به قلبت میزنن و اون آدم کوچیک و کوچیک تر میشه تا تمام وجودت رو نفرت میگیره. بعد به خودت میگی اشکالی نداره. تو چند بار از بهم خوردن رابطه های جدی جون سالم به در بردی از اینم می بری. بعد تصمیم میگیری دیگه حتی یه ثانیه هم این آدمی که با تمام وجودت ازش متنفری رو نمیخای ببینی. تصمیم میگیری صبح که اون سرکار بود و تو بچه ات رو گذاشتی مدرسه تمام لباس های خودت و بچه رو بندازی توی ماشینت و برای همیشه از اون خونه خراب شده بری بیرون. بری یه خونه برای خودت بگیری و همه چیو دوباره از صفر شروع کنی. بذاری نفرتت کم کم از بین بره و بتونی آدم کوچیکی که حالا برات تبدیل به یه تپه تاپاله شده بذاری توی یه قوطی کبریت بندازیش دور. دیگه حتی از بوی تاپاله ای که شب ها کنارت میخابه خوابت هم نمی بره. فقط میخای هرجوری که شده از اون بوی گندی که همه جا پیچیده خودتو خلاص کنی.
صبح میشه همه لباساتونو میریزی رو صندلی عقب ماشین . دو تا چمدون هست با چند تا اسباب بازی بچه. همه رو با یه بدبختی توی ماشین جا میدی . توله سگت رو بغل میکنی و میری سمت ماشینت. موقع رفتن برمیگردی یه نگاه به خونه ای که چند سال توش زندگی کردی میکنی و میشینی روی زمین. ناگهان تمام شب ها و روزهایی که توی اون خونه سپری کردی مثل یه فیلم سینمایی جلوی چشمت میاد.  بارون روی سر و صورتت میریزه و تو حتی نمیدونی که چرا این دایره معیوب تموم نمیشه و تو چرا هیچوقت نتونستی یه جا آروم زندگی کنی بدون اینکه کسی زخمیت کنه .
باز اون جمله کذایی اون زن میاد جلوی چشمت .«حالا بعد از دوشب میتونم راحت بخوابم.» هم اون زن و هم مردی که چند سال توی آغوشش خوابیدی در نظرت حقیر و حقیر تر میشن. سعی میکنی ازشون متنفر نباشی ولی به خودت میگی اشکال نداره. به امید اینکه زمان نفرتت رو از بین ببره میشینی پشت فرمون در حالیکه تمام وجودت از بارون و اشک خیس شده ماشین رو روشن میکنی و برای همیشه از خونه ای که برای همه چیش با عشق و لذت زحمت کشیدی خداحافظی میکنی و یه نگاه به پرده هایی میکنی که یک هفته وقت صرف کردی تا رنگ مورد علاقه ات رو پیدا کنی. دوباره اون جمله میاد توی مغزت: «حالا بعد از دوشب میتونم راحت بخوابم.» پاتو روی گاز فشار میدی و میری. 

پاییز را دوست داشتم

با صدای سخت نفس کشیدن خودم از خواب بیدار می شوم. یادم می آید مُرده بودم و تمام نگرانی ام این بود که مرا بسوزانند. من از سوختن متنفرم. دوست داشتم من را به خاک بسپارند و همیشه یک قبر داشته باشم که آدمها بتوانند بروند آنجا برایم گل بگذارند که خیالم راحت شود کسی توی این دنیا وجود داشت که دوستم داشت.توی مُردنم حواسم به این است که الان حساب بانکی ام بلاک می شود و حتی کسی هم نیست پول کفن و دفنم را بدهد. با خودم فکر می کنم یک مقدار پس انداز توی کیفم هست کاش آن را خرج کفن و دفنم کنند. اما نمی کنند. 

اینجا در خیابان رِینیر در سیاتل یک مرکزی هست که مُرده های بی صاحب را میفرستند آنجا و می سوزانند.  همه دغدغه های آدمها از اینکه مادر و پدرشان درکشان نمیکنند یا اینکه دوست پسرشان جواب تکست هایشان را با تاخیر میدهد یا حتی شوهر یا زنشان سرش جایی گرم است بنظرم لوس بازی می آيد. بال بال می زنم من را نسوزانند . میگویم من مُردهُ بی صاحب نیستم. نمی شنوند. التماس می کنم من را نسوزانند. آنها نمی شنوند. من را می گذارند توی کوره ای که درش از جنس فولاد است و درش را محکم می بندند. آنجا توی تنور هم نا امید نیستم. منتظرم کسی پیدا شود و ادعا کند من را می شناسد. آتش را روشن می کنند.هیچکس پیدا نمی شود من را بکشد بیرون. تنور شروع به گرم شدن می کند.  گرمایش برای منی که از سردخانه بیرون آورده انم لذتبخش است. میفهمم آنها درست فهمیده بودند. من یک مُرده بی صاحب هستم. دیگر دست و پا نمی زنم. با خود میگویم زندگی ام بر وفق مرادم نبود حالا مُردنم هم نباشد. فقط کاش کسی بود که می دانست من پاییز را دوست داشتم و برگهای رنگارنگی که روی زمینهایش می ریختند را، و خوابیدن با صدای باران هایش را و تنهایی را. گرما زیاد و زیادتر می شود. پاهایم می سوزند یک قطره اشک روی گونه ام میلغزد. اما بی کسی دردش آنقدر زیاد است که سوزش را حس نمی کنم. همانطور که خاکستر می شوم از دنیا خداحافظی می کنم و میگویم فقط ای کاش یک نفر می دانست من پاییز را دوست داشتم.