سکوت

ظهر که خسته و کوفته آمدم خانه، بوی قرمه سبزی ای که صبح قبل از رفتن توی آرامپز گذاشته بودم توی خانه پیچیده بود. توله سگ دوید به سمتم شروع کرد به بپر بپر. هیچوقت نمی دانم منظورش از اینکه هر کسی می آيد می رود جلویش مَلَق می زند چیست. بهرحال مجبور شدم تا شالگردن گرانقیمتم را جرواجر نکرده بغلش کنم یک کم کول داون شود. خانه تاریک و ساکت بود. دوست پسرم که شبکار است صبح بعد از من آمده بود خانه و خوابیده بود. از سر و صدای توله سگ هم بیدار نشد. یکهو دیدم یک پیغام از دوستم آمد. دیشب یک نامه خیلی بدجور برایش نوشته بودم. از آن نامه هایی که قابلیت این را دارد که یک نفر را برای همیشه از آدم جدا کند. اما باید می نوشتم. دوست پسرم وقتی دیده بود دارم برای دوستم نامه می نویسم گفته بود این ماه پریود من یقه رفیقم را گرفته است. و من پرسیدم :چرا هر وقت آدم می خواهد مثل‌ آدم حرفش را بزند تقویم عادت ماهیانه آدم را رو میکنید؟ خلاصه دوست من از آن آدمهای نبود که با خواندن آن نامه با من قطع رابطه کند. پیغام داد که می خواهد به من زنگ بزند ولی نمی داند چه وقتی من در دسترس هستم. برای خودم قرمه سبزی کشیدم و شروع کردم به خوردن. خیلی خوشمزه بود. درست مثل اینکه مادر آدم از صبح توی خانه به عشق برگشتن آدم این قرمه سبزی را درست کرده باشد. بعد نشسته باشد و هی از آدم بپرسد خوشمزه شده؟ و آدم کونش پاره شود که یک دستت درد نکند خشک و خالی بهش بگوید. بعد مادر آدم نا امید شود و احتمالن توی دلش بگوید کُسِ خارَت! و برود سراغ خیاطی اش. سکوت خانه را فرا گرفته بود. یک چای برای خودم دم کردم و رفتم سراغ کابینت هرچه عدس داشتیم را ریختم توی قابلمه بپزد که برای امتحان روز جمعه آمادگی مغزی ام بالا برود. زیر گاز را کم کردم و نشستم پشت میزم به درس خواندن. دوست پسرم بیدار شد و پرسید چه خبر؟ و من با بی اعتنایی گفتم «چینا کارمند نمونه شد» . دوست پسرم خندید و پرسید چرا ؟ با بی حوصلگی جواب دادم «احتمالن به رئیسمون میده» پرسید «مگه خوشگله؟» گفتم «نه بابا ولی این دختر چینیا گویا سوپرتنگن. همه میخان بخابن روشون» . یکی از همکارانم زنگ میزند می گوید علتش این بود که ما بجز دو روز همه روزهایمان را بسته ایم ولی او تمام روزهای هفته اش را باز گذاشته و هر وقت دلشان بخاهد به او اسکجوال می دهند. می گویم «به دَرَک» ، می نشینم سر درسم. حالم دارد از خودم بهم می خورد. از این موهای بلند فرفری گوه! باید یک فکری به حال موهایم بکنم. چون دیگر دارد اعصابم را بهم می ریزد. یک نگاهی به حجم چیزهایی که باید تا جمعه بخوانم می کنم و چهارستون بدنم میلرزد. دوستم که نامه وحشتناک را به او داده بودم زنگ می زند که یک سر بیاید پیشم. می پرسد «قهوه می خوری سر راه بخرم بیارم؟» می گویم «نه! » توله سگم می نشیند کنار میز تحریرم و با چشمهای درشتش به من خیره می شود. از سکوت بی وقفه اش در حد مرگ خوشم می آيد. گاهی وقتها آنقدر ازش خوشم می آيد که میخواهم گازش بگیرم، و تنها چیزی که اینقدر جاذبه در او ایجاد کرده است سکوتش است. تصمیم میگیرم منهم یک مقدار به میانگین سکوتم اضافه کنم. بعد احساس می کنم وقتی سکوت می کنم بجای اینکه موجود جذابتری شوم  فقط ترسناک تر می شوم. دوستم از راه می رسد. همینطور که دارد سیگارش را روشن می کند، می پرسد « این کسشرا چی بود واسه من نوشتی؟»

عن خاص

آدمها درست از وقتی که شروع می کنند به تعریف کردن از خودشان، یعنی یک اتفاقِ وحشتناک در درونشان در حال وقوع است. یعنی دارند اعتماد بنفسشان را از دست می دهند. یعنی دیگر خودشان را باور ندارند، اما می ترسند که بقیه این را بفهمند، برای همین هم دست و پا می زنند تا احساس حقارتشان را پشت اراجیفشان پنهان کنند. اراجیفی که همه اش در راستای اختفای همان نقطه ضعفشان ساخته و پرداخته شده است. 

من خیلی وقتها خودم را از روی همین تعریف هایی که از خودم می کنم می شناسم و ریشه یابی می کنم. بعد از خودم می پرسم چه چیزی باعث شده است فکر کنم که باید به بقیه ثابت کنم که در این مورد خاص از بقیه بهترم. البته راستش من در هیچ موردی خودم را وسط ماراتنِ  ایده آلیسم  نمی اندازم، چون مسابقه برای بهترین بودن ، از نظر من یک بیماری مرموز و خطرناک است که بصورت موزیانه و آرام وارد زندگی یک آدم می شود و او را نابود می کند. مثلن چه اصراری هست که من بخواهم به همه ثابت کنم که از همه خوش سکس ترم؟ این کردیت بغیر از کسانی که از این راه پول در می آورند، به درد چه کسی می خورد؟ تازه نه تنها سودی برای آدم ندارد، بلکه باعث می شود هر کسی که از راه رسید هوس کند آدم را سر راهش یک فشاری بدهد ببیند چقدر ادعاهایش صحت دارد. 

آقا شما خوب. شما عالی. شما بی نقص. ما گُه ! ما عن. ! فقط می خواهم بدانم این یک جمله چه چیزی به محسنات شما، یا نقائص بنده اضافه می کند. تنها چیزی که می تواند به آدم بفهماند این است که نشان می دهد طرف کم کم دارد برداشتش از خودش گوه مرغی می شود. همین!

استیک تکراری

در شرایط خاص ، یک آدم جدید کافی است دست آدم را بگیرد تا از مغز گرفته تا شورت آدم خیس شود، کاری با این ندارد که دختر هفده ساله است یا زن سی و پنج ساله. اما، حتی یک استیک خوشمزه با سس قارچ هم نمی تواند برای چند روز متعدد اشتهای آدم را تحریک کند . یعنی بعد از دو سه روز از هر چه استیک است حال آدم به هم می خورد. سکس هم همینطور است. با یک پارتنر ثابت نمی شود همیشه یک جور تحریک شد. گاهی وقتها یک نگاه ، یک حرکت جدید ، یا حتی یک دیالوگ می تواند بیشتر از لیس زدن سر و کله آدم تحریک کننده باشد . حرکت جدید هم الزامن این نیست که لنگهای طرف را بگیری و فیتیله پیچش کنی، یا زبانش را آنچنان بمکی که از حلقومش بزند بیرون.  زنان دوست دارند اغوا شوند. دوست دارند خلا های روحیشان پر شود. دوست دارند پارتنرشان حرف های جدید تری توی گوششان زمزمه کند. یا در شرایط متفاوت تری غافلگیرشان کند. اگر به اینها توجه نشود بعد از یک مدت همه چیز کلیشه ای و مکانیکی می شود. میشود یک سلسله مراتبی که  از دست زیر بلوزش بردن شروع می شود و با انداختن دستمال توی سطل آشغال  تمام. بعد او بلند می شود می رود دوش می گیرد و شما فکر می کنید او چقدر بی احساس و سرد مزاج شده است بدون اینکه بفهمید حتی بهترین ارگاسم هم نمی تواند سکسی که آمادگی ذهنی اش وجود نداشته است را تضمین کند. چون وقتی یک چیزی تبدیل به عادت می شود، لذت خود را از دست می دهد. حتی برای گاییدن هم باید از هوش استفاده کرد.

لالایی

خوابم میومد. سرم رو گذاشتم رو سینه اش ، بهش گفتم حرف بزنه، و اون شروع کرد به حرف زدن. یادمه داشت از بچگیاش می گفت که چشمام رفت روی هم و دیگه هیچی نفهمیدم. هر وقت خوابم بیاد ازش می خوام حرف بزنه و اون حرف می زنه. حتی اگر قبلش دعوامون شده باشه. حتی اگه بیست و چهار ساعت باشه که نخوابیده باشه، و پلک های من آروم آروم سنگین میشن. اکثر وقتا حتی نمیفهمم چی میگه. فقط به تن صداش گوش میدم. به آرامشی که توی صداشه. به اینکه چی در این آدم باعث شده که آرامش بخش باشه. اون هیچوقت گله ای نمیکنه از اینکه وسط حرفاش خوابم می بره. اینکه به خودش میاد میبینه نیم ساعته داره حرف میزنه و من خوابم. اینکه به حرفاش گوش ندادم.

یادمه یه روز از روزایی که هنوز از «م» طلاق نگرفته بودم و توی شیش و بش بودم که تصمیم نهاییمو بگیرم، رفتم پیش یه مشاور. مشاور یه آقای میانسال بود حدود ۵۰ ساله. نشست و من یک ساعت تمام حرف زدم، و اون گوش داد. آخرسر فقط یه جمله گفت‌ :«دخترم. دنیا خیلی بزرگه و پر از آدم. دنیا بزرگتر از اینه که تو تمام عمرت رو با کسی که دوست نداری و دوستت نداره زندگی کنی». مشاور همینو گفت و وقت من تموم شد. 

چند روز بعدش من طلاق گرفتم.

چند سال بعدش درست وقتی پلکام داشت با صدای صحبت کردن یکی سنگین میشد، درست چند ثانیه قبل از اینکه خوابم ببره، یاد اون مشاور افتادم. راست میگفت. دنیا بزرگه و پُر از آدم. آدمایی که بلخره یکیشون میتونن کاری کنن که آدم وقتی سرشو میذاره رو سینشون ازشون بخاد براش حرف بزنن، و اونا انقدر حرف بزنن تا خوابت ببره و هیچوقت هم شکایتی نکنن از اینکه حرفاشونو نشنیدی.

خوش حشر

راحله دوست من نبود. فقط مادرش سپرده بودش به من که هوایش را داشته باشم. یادم نمی آید چرا از مدرسه اخراج شده بود. فقط یادم است قرار بود من درسهای مدرسه را به او یاد بدهم تا از مدرسه عقب نیفتد. راستش دقیقن نمی دانستم منظور مادرش از اینکه هوایش را داشته باشم چیست. او هم بجز الواتی و گاهگاهی خانه دوست پسرش رفتن ، حشرش را خالی کردن، کار دیگری نمی کرد. حشرش خیلی بالا بود. برای همین هم قبل از اینکه حتی دیپلم بگیرد، شوهرش دادند رفت استرالیا. چند سال  بعد از رفتنش وقتی که فارغ التحصیل شدم، ازدواج کردم. همسر من با پدر راحله شریک شده بود و دونفری افتاده بودند به برج سازی در ولنجک. یک روز از شوهرم پرسیدم بیزینس یخچال رو بی خیال شدین؟ گفت «سپردیمش دست راحله». با تعجب پرسیدم «راحله؟» جواب داد « نگفتم برگشته؟ طلاق گرفته برگشته الانم مدیریت آفیس خیابون هدایت رو دادیم به اون».

تولد دو سالگی دخترم که شد، با دیدن راحله جلوی سر در خانه با یک کادوی بزرگ حسابی غافلگیر شدم. باورم نمی شد بدون مشورت با من دعوت شده باشد. کم کم از گوشه کنار شنیدم که راحله با شوهر من ریخته رو هم. چند بار هم متوجه تلفنهای عجیب غریبش به شوهرم شدم، ولی همه چیز همانطور مسکوت ماند تا روزی که بلخره من بخاطر مسائل دیگری جدا شدم. دیگر راحله را ندیدم تا همین چند روز پیش که توی فیس بوک برایم ریکوئست فرستاد. گویا دوباره ازدواج کرده و همسر سابق من هم فقط بعنوان ترانزیت بین دو شوهر به نیازهای جنسی اش رسیدگی می کرده. بهرحال من جوابش را ندادم. فقط تعجب کردم چطور آدمها می توانند اینقدر ساده به خودشان حق بدهند هر کاری بکنند بعد هم به همان سادگی فراموشش کنند. بعضی ها در همان  حالت خود محوری دوران کودکیشان می مانند. چهل سالشان هم بشود خودشان را مرکز دنیا می دانند و فکر می کنند همه باید خودشان را با نیازهای آنها وفق بدهند. نیازهای آنها نه فقط برای خودشان بلکه برای همه هم باید در الویت باشد. اینجور آدمها ، آدم را مریض می کنند. دوستی که سهل است، حتی هوایشان را هم نباید داشت.

پیژامه

با همان حالت سنگین و گیج ، از توی رختخواب بیرون می آیم، می روم سراغ یخچال ، یک قوطی نوشابه باز می کنم سر می کشم فشارم بیاید سر جایش. بر می گردم توی تخت . شروع می کند به آواز خواندن «تو همان شرری که خرمن جان من بسوزی....» آروغی می زنم بلند می شوم می روم  پشت میزتحریرم کتابم را باز می کنم . می گوید « تو نمونه یک آدم بکن در رو هستی» می گویم « درسام مونده » می پرسد « چرا همیشه با شورت میگردی ؟» نمی دانم. می گوید « آدمهایی که با شورت توی خانه می گردند بکن دررو هستند» می پرسد«از کی تصمیم گرفتی ؟» می گویم « تصمیمی برای این کار نگرفتم . حتی تا بحال بهش فکر هم نکردم. فقط با شورت راحتترم» می گوید « اونو نمیگم که! منظورم اینه از  کی تصمیم گرفتی بکن در رو بشی؟» می پرسم « هستم؟» می گوید «آره» . لپ تاب را روشن می کنم «می گوید دسر چی شد پس؟» می گویم « یادت باشه دسمالا رو از رو زمین برداری. سگ من فیتیش شدیدی به بوی اسپرم داره. تمام   دسمالا رو تیکه تیکه می کنه. » بلند می شود لباس بپوشد می گوید دسر باشه طلبم. یادم باشه یه پیژامه چارخونه واست بخرم». می خندم . می گویم « دوس دارم ». می گوید « دسر؟» می گویم « پیژامه ». می گوید « آدمها یا باید بکن دررو باشن مثل تو، یا آویزون. نوع سومی هم نداره. » می خندم و می گویم « یا خوش سکس مثل تو!»

یک مشت اسپرم

زندایی شمسی ، همش بیست و پنج سالش بود که سرطان گرفت و دیگر از بزرگ شدن بچه هایش چیزی نفهمید. آنقدر در بیمارستان زیر عمل های جراحی و شیمی درمانی زجر کشید تا در سی و دو سالگی تمام کرد. یادم است یکی از روزهای آخر عمرش که بیمارستان جوابش کرده بود و دیگر آورده بودنش خانه، پسرش که آنموقع یازره سالش بود، آهنگ دختر مشرقی شهره را بلند کرده بود و بالای سر هیکل نیمه جانِ مادرش می رقصید و ادای شهره را در می آورد. من آن  وقتها کلاس چهارم دبستان بودم. درست همسنِ دخترِ زندایی شمسی، ولی هیچوقت ویلچری که زندایی سفارش داده بود  برایش بخرند تا بتواند برای بچه هایش غذا درست کند را یادم نمی رود. ویلچری که هیچوقت استفاده نشد. زندایی شمسی در یکی از همین روزهای پاییزی مُرد. هیچوقت نفهمید دختر کوچولویش چطوری بزرگ شد. چطور سر سینه هایش در آمد و به بلوغ رسید. هیچوقت نبود تا به دخترش یاد بدهد وقتی پریود شد چطور نظافتش را رعایت کند. یا وقتی بچه دار می شود چطوری برای دخترش لالایی بخواند. برای بچه هایش هم همیشه نبود. مادر که نباشد، فراموش نمی شود نبودنش. هیچ کوفتی هم جای خالی لامصبش را پر نمی کند. گاهی از خودم می پرسم اگر زندایی شمسی می دانست خیلی زود می میرد، آیا باز هم بچه دار می شد؟

من اما هیچوقت با مادرم میانه درست و حسابی ای نداشتم. یعنی مادرم زن مهربانی بود ولی قلق من را بلد نبود، یا لااقل آنقدر سرش شلوغ بود که تخمش هم نبود قلق من کدام قبرستانی پیدا می شود. آن وقتها بچه دار شدن برای هر کسی یک وظیفه بود نه چیز دیگر. برای خیلی ها هم بچه بعنوان یک ابزار بوجود می آمد. ابزاری برای بستن دهان مردم. ابزاری برای اعلام قدرت و سلامت، ابزاری برای حفظ شوهر یا حتی برای تنها نبودن یا عصای دست در زمان پیری. کم کم ما بزرگ شدیم ، نه آنها را از تنهایی درآوردیم، نه عصای دستشان شدیم . شدیم یک مشت آدمی که بدون برنامه و حساب کتاب، فله ای ریخته اند توی این دنیا که برای خودشان بچرند تا وقت رفتنشان برسد. واقعیت این است که ما برای آنها ارزش دو ساعت فکر کردن و برنامه ریزی برای آینده مان را نداشتیم. ارزش چند ثانیه زودتر بیرون کشیدن را نداشتیم.  ما حتی ارزش یک قِران پول کاندوم هم نداشتیم.