خاله سارا ، همیشه از وقتی که نوجوون بودیم بهمون میگفت ، یادتون باشه زیاد جلوی مردتون مریضیاتونو بروز ندین. مردا از زنایی که همیشه مریضن خوششون نمیاد . یه وقتی به خودتون میاین میبینین که دیگه اگه از درد هم بمیرین ، تحویلتون نمی گیرن. عوضش زنایی که همیشه سالم و سرحالن براشون جذاب و مورد توجه اند. خلاصه انقدر اینو تو کلۀ همۀ دخترای فامیل کرده بود که ما واقعن باورمون شده بود که نباید جلوی مردا ادای آدمای مریضو در بیاریم یا حتی اگه مریضیم به رومون بیاریم.
یادم میاد چند سال پیش تلویزیون یک سریال پخش می کرد ، از همین سریالای ماه رمضون بود. ماجراش از این قرار بود که یک پسری عاشق دختری شده بود که وقتی با هم ازدواج کردن ، دختره در اثر یک تصادف ، قطع نخاع میشه و زمین گیر میشه. پسره یه مدت تحمل کرده ولی بعدش رفته یه زن دیگه گرفته و بالاخره از نیازهای طبیعیش یا عیش و نوشش بخاطر عشقش نگذشته. یادمه اون موقع هنوز با مهران زندگی می کردم . ازش پرسیدم : اگه من یه بار اینجوری زمین گیر بشم ، تو هم میری سراغ یکی دیگه؟ نگاه عاقل اندر سفیهی به من کرد و جواب داد: " مگه آدما فقط برای روزای خوشی باید کنار هم باشن؟ باید تو مریضی و درد هم به هم وفادار باشن همونطوری که تو شادی کنار هم هستن" ... دو ماه بیشتر نگذشت که آقا رسوایی بالا آورد که با یک خانمی یک ساله دوسته و بهش قول داده وقتی بچه مون هفت سالش شد منو طلاق بده ، تا بتونه بچه رو پیش خودش نگه داره . بهش گفتم "حالا خوب شد من زمین گیر نبودم و محتاج تو نشده بودم !! پس آدما باید همونطور که زمان شادی با هم هستن ، تو بیماری و زمین گیری هم کنارهم باشن ، آره؟ " گفت : " شرمندتم. خودمم اگه جای تو بودم یک دیقه با این آدم نمی موندم" و خلاصه یک ماه طول نکشید که ما از هم جدا شدیم.
قبل از اینکه از همسرم جدا بشم، همیشه توی سکس ، از این آدم سه سوته ها بودم که دو دقیقه ای ارضا می شدم. اما ، بعد از طلاق از مردا فاصله گرفتم. گهگاهی خود ارضایی می کردم ، ولی چون روحن ارضا نمی شدم، روز به روز تعدادش بیشتر شد ، تا جایی که بعد از یکی دوسال که اولین دوست پسرمو گرفتم ، فهمیدم که ای دل غافل ! اصلن نمیتونم باهاش به ارگاسم برسم. کم کم رسیدن به ارگاسم از طریق سکس ، برای من شد یک معضل ! کم کم مردا رو به دو گروه تقسیم کردم: مردایی که میتونن منو به ارگاسم برسونن، و مردایی که نمی تونن ! که الحمدالله نود و نه درصدشون هم در گروه دوم قرار می گرفتن.
با فرامرز وقتی آشنا شدم که توی یک ایالت دیگه زندگی می کرد. از اون مردایی بود که با زنهای زیادی خوابیده بود و خیلی با تجربه بود . راستش اولین شبی که باهاش خوابیدم ، با وجود اینکه لذت بردم ولی اصلن به ارگاسم نرسیدم. اما فهمیدم که این آدم ، میتونه جزو مردهای گروه اول باشه. اینو از حوصلۀ بی حد و حصری که توی سکس برای آماده کردن من بخرج می داد ، و از عشق بازیایی که بعد از سکس می کرد و کونشو نمی کرد به آدم ، بگیره بخوابه ، فهمیدم. خلاصه تصمیم گرفتم باهاش بعنوان سکس پارتنر بمونم. قرار شد آخر هر هفته بیاد به شهر ما که هر جفتمون نیاز طبیعیمون رو ارضا کنیم ! همین !!
روزای اول که میومد خونه ام، کلی تدارک می دیدم. لباس خواب های سوپر سکسی می پوشیدم یا وان حموم رو پر از آب گرم می کردم و دور تا دورش شمع روشن می کردم و دوتا گیلاس شراب و کلی شکلات میذاشتم کنار وان ، و خلاصه کلی فانتزی پیاده می کردم ! و همونطور که حدس زده بودم، خیلی زود تونست قلقِ ارگاسمِ منو به دست بیاره و مثل بازیچه تو آغوشش باهام بازی کنه و کاری کنه که تا نیم ساعت نتونم از جام تکون بخورم از شدت ارگاسم !
یکی دو ماه بیشتر نگذشته بود که اون به من گفت که عاشقم شده . فکر کردم بخاطر لحظه های هیجان انگیزی که پیش من داره این احساس بهش دست داده. بهش گفتم چطور تونستی به این سرعت عاشق بشی؟ گفت نمی دونم. حس می کنم روحت با روحم یکی میشه وقتی باهات می خوابم. گفت من دلیلی نداره بخوام با این حرفام مختو بزنم. چون اگه بخوام مخت رو برای سکس بزنم ، که اونو باهات دارم. پس باور کن که واقعن عاشقتم.
چند ماه بیشتر از دوستیمون نگذشته بود که من حامله شدم . روزای سختی رو سپری کردیم ، ولی بدجوری پشتم وایساد. گفت مهم نیست که من چی می خوام . هر چی که تو بگی. اگه بخوای بچه رو نگه داری می تونیم با هم ازدواج کنیم که خانواده ات هم شاکی نشن. ولی من بچه رو انداختم. چون نمی خواستم از روی استیصال تصمیم بگیرم ! از روزی که سقط جنین کردم تا حالا، همیشه مریض احوال بودم. و اون مثل پروانه دورم می چرخید. همش تو رختخواب ، همش آه و ناله ، همش درد و آرامبخش و دارو ... و اون همچنان از کوچکترین سرفۀ من نصفه شب از خواب بیدار میشه و میره برام آب میاره. دیگه شبا بجای لباس خواب سکسی ، با گرمکن و سوئیت شرت می خوابم و اون که عادت داشت موقع خواب دستشو بذاره روی سینه ام، فقط دستمو میگیره و انقدر می بوسه تا خوابم میبره. دیشب یه کم حالش بد بود. قبل از خواب گفت: "اگه یه روز صبح بیدار شدی و دیدی که من کنارت مُردم، بدون که به بزرگترین آرزوی زندگیم رسیدم. اینکه در آغوش تو بمیرم ، برای من بهترین مرگه !"
این روزا زیاد یاد حرفای خاله سارا می افتم. با خودم می گم "شاید خاله سارا اصلن اشتباه می کرد، شاید اینکه من نذاشتم تو تمام سالهای زناشوئیم ،همسرم از هیچکدوم از بیماری هایی که میگرفتم خبردار بشه ، اصلن اشتباه بوده، شاید اگه این جوری همیشه ادای آدمای سرحال و قوی رو در نمی آوردم، توی اون خونه ، دیده می شدم. شاید از بس هیچوقت هیچیم نبوده ، دیگه مهم نبودم" نمی دونم ! ولی این روزا دارم پی می برم که کسی که آدمو واقعن دوست داشته باشه ، امکانش هست که حتی وقتی قطع نخاع میشی به پات بمونه و هنوز دوستت داشته باشه !
