تنهاترین نوع تنهایی

 آدما از نظر من دو گروهن : آدمایی که فقط وقتی باهات کار دارن سراغت میان ، وقتی شماره شون میفته روی گوشیت ، با خودت میگی یحتمل یه جای کارش گیره ، و گروه دوم آدمایی هستن که واقعن دوستت دارن ، و چون نسلِ مورد دوم در دنیای واقعیات منقرض شده ، پس همون یک گروه باقی می مونن: آدمایی که فقط وقتی کاری باهات دارن سراغتو میگیرن !!! و چون از این جور آدما خسته شدم ، همون بهتر که وقتی ساعت اداری تموم میشه گوشی رو خاموش کنم و خلاص ...

تنهایی لعنتی ، تنها کثافتی که به زندگی آدم میزنه ، همینه ! اینکه حاضر میشی بخاطر فرار ازش ؛ جواب تلفن آدمایی که فقط کارشون پیشت گیره رو بدی ! تنها تر از اون وقتیه  که هیچکس دیگه کارش هم پیشت گیر نباشه. مثل من !

میتونم شیشه آبجو رو بگیرم دستم ، یه سیگار روشن کنم و تو تاریکی بشینم و وبلاگمو آپ کنم ، خیالمم راحت باشه حالا حالاها کسی حتی نمی پرسه من زنده ام یا مُرده ! زندگی همیشه همینقدر تخمی بوده ، فقط آدم گاهی یادش میره ، ولی زود یه اتفاقایی می افته که به آدم ثابت کنه ، هنوز زندگی همونقدر تخمیه ، فقط ورژنش عوض شده ! 

طغیان

کریسمس هم گذشت. از تعطیلات و چراغانی و حراج و شاپینگ و خرید کادو و تزئین درخت و آویزان کردن جوراب و ادای سانتا را در آوردن گرفته ، تا مهمانی کریسمس ایو و گیلاس شراب کوبیدن و استیک خوردن و کادو ها را زیر درخت کریسمس گذاشتن و با جیغ و داد باز کردن، همه و همه باعث می شدند  مدام از خودم سئوال کنم "من وسط این ماجراها چه غلطی می کنم!"

 اما هرچه باشد بهتر از ایرانِ همیشه سیاه پوش است که سیاهپوشی اش، آن اواخر دیگر یقۀ ماشینها را هم گرفته بود. زندگی کردن میان آن آدمها همیشه این سئوال را برایم بوجود می آورد که آیا این آدمها دارند دنبال غم و رنج می دوند یا درحال فرار از آنها هستند. 

فکر می کنم این مردم، دینداری را بدجوری با عزاداری اشتباه گرفته اند. چون از نظر من مسلما" لذتی که خداوند از آرامش و شادی بنده هایش می برد از غم و نا آرامی و توی سر کوبیدن آنها نمی برد، اگر اینطور است یا عشقش به بنده هایش واقعی نیست یا باید مازوخیسمی چیزی داشته باشد. 

گاهی پیش خود می گویم اگر این خدای کول و مهربانی که من میشناسم فِیک باشد و خدای بداخلاقِ آنها واقعن وجود داشته باشد و یک آتش گنده درست کرده باشد آن ور دنیا که هر کسی به دستوراتش عمل نکرد بیندازتش در آن آتش و قاه قاه بخندد ، چقدر به فاک رفته ام. بهرحال طغیان ، گناهِ آب نیست ، نشانۀ زنده بودنِ آن است.  وقتی راه به روی رودی زلال بسته شود، رود نمی میرد، بلکه تغییر مسیر می دهد و می افتد میان مزارع، باغ ها و خانه ها و هرچه سد راهش باشد ویران می کند. و این حال و روز واقعیِ الانِ من است !!!

به تو چه

خوشحال و خندون ، درحالیکه با دخترم و آقای ف شوخی میکردم و در مورد تزئینات درخت کریسمسی که خریده بودیم صحبت میکردم، کلید رو انداختم و در رو باز کردم.  یه نگاهی به گوشیم  که روی کانتر آشپزخونه جا گذاشته بودم انداختم ، که چشمم به یک پیغام افتاد و حالم دگرگون شد. پیغام از همسر سابقم بود که با لحن تندی نوشته بود  "به من زنگ بزن"

دستام یخ کرد، رنگم پرید. میتونستم طپش قلبمو از روی لباسم حتی ، حس کنم. به همه گفتم ساکت باشن ، و سریع بهش زنگ زدم. وقتی فهمیدم فقط می خواسته احوال دخترش رو بپرسه خیالم راحت شد ،  گوشیو دادم به دخترم و در حالیکه نفس عمیقی میکشیدم یه نگاه به او انداختم که همینطور از اون لحظه که ازش خواسته بودم ساکت باشه سکوت کرده بود و با تعجب به من نگاه می کرد. لبخندی زدم و برای ماست مالی کردنِ قضیه گفتم "چوبو که برداری گربه دزده فرار میکنه ، قضیه ما شده" 

نگاه عمیقی بهم انداخت و گفت : "چوب؟ دزد ؟ منظورتو نمیفهمم! اما برای اینکه منظورت رو بفهمم باید اول این مسئله برام روشن بشه : هنوز دوسش داری؟ " لبخند تمسخر آمیزی زدم و گفتم :"دیوونه شدی؟ معلومه که نه !" با تعجب پرسید : "پس چرا اینقدر ازش میترسی؟ چرا نمیخای بفهمه که من توی خونه ات بودم؟ اینه اون همه شهامت و ساختار شکنی و تابو شکنی هایی که براشون زجر کشیدی؟ تو یه زن تیپیکالِ ایرونی نیستی ! برای همین تعجب میکنم که چته !!" سرمو انداختم پایین ، سعی نکردم هیچ توضیحی بدم. یعنی جوابی نداشتم که بدم. خودمم درک نمی کردم چطور میتونه بعضی ترس ها در وجود آدم نهادینه بشه که حتی فرسنگها فاصله و حمایت همۀ قانون های دنیا هم نتونه ازش چیزی کم کنه. درست مثل اون میمون هایی که توی قفسشون ، بالای نردبون یه موز میذاشتن و هر میمونی که از نردبون بالا میرفت یه سطل آب یخ ریخته میشد روشون و همین باعث شده بود که دیگه هیچکس سراغ اون موز نمی رفت . حتی وقتی نردبون رو عوض کردن و دیگه آب سردی روی میمونها ریخته نمی شد ، کسی سراغ اون موز نمی رفت. 

احساس می کردم همون میمونی هستم که نربونش عوض شده و دیگه قرار نیست آب سردی روش ریخته بشه ولی باز هم سراغ موز نمی ره. اما نه ! اوضاع خرابتر از این حرفا بود. میمونا نمی دونستن که قضیه ریخته شدن آب کنسل شده ، ولی من میدونستم و بازم سراغش نمیرفتم. همونجا تصمیم گرفتم از این ترسی که بهتره بگم از آخرین ته مانده های یک شکستِ زجر آور در زندگیمه خودمو خلاص کنم. 

به چشماش نگاه کردم. گفت : نترس ! دیگه هیچوقت نمی تونه بچه رو ازت بگیره ! ایندفعه اگر زنگ زد ، حتی اگر گفت چرا با یه نفر رابطه داری ، فقط بگو : "به تو چه !"

بی تخم

 هر مادر و پدری برای به کرسی نشاندن قدرت دیکتاتوریشان  یک روشی دارند ، بعضی به تشویق متوسل می شوند ، برخی با تهدید. اما مهم این است که همۀ این روشها نتیجتا" می خواهند آدم را به اطاعت از یک سری اصولی که برای یک موجودی غیر از خودِ آدم پذیرفته شده ، مجبور کنند. پدر و مادر من هم برای وادار کردنِ ما به اطاعت از اصول تخمی ای که فقط برای خودشان ارزشمند بوده از یک دیکتاتوری زیرپوستیِ استفاده کردند که به آن میشود گفت روش "هندوانه زیر بغل گذاشتن". همیشه تا یک رفتار غیر قابل قبولی از هر کداممان سر میزد، شروع می کردند  به تعریف کردن . مثل " من به تو اعتماد دارم و همۀ دوستها و فامیل روی اسم تو قسم میخورند. و نجابت تو آوازه خاص و عام است" ، و از همین کسشر ها. یک اتمسفری ایجاد می کنند که دیگر تخم نکنی قصر کاغذی آرزوهایشان را خراب کنی. و آنها را با آوارِ حقیقت روبرو نمایی. راستش را بخواهید این روش اتفاقا" از نظر من خیلی ظالمانه عمل می کند. مجبور می شوی مثل من ، بجای اینکه با دوست پسرت همخانه شوی تا اقلن مخارجتان نصف شود، از ترس ویران شدن کاخ آمال و آرزوهای مادرو پدرت مثل خر کار کنی و از صبح تا شب نان استاپ کون وارو بدهی که فقط اجاره خانه و مایحتاج زندگی ات را تامین کنی بخاطر خانه ای که از صبح تا شب خالی افتاده. 

من ترسو ام ، تخمش را ندارم . چوب همین ترسو بودنم را هم مثل سگ خورده ام. نتیجه اش این است که دوست پسرم می رود با یک نفر دیگر آپارتمان اجاره می کند و این وسط سر همه از دم ، بی کلاه می ماند. ازآن مادروپدری که فکر میکنند که  دخترشان هیچوقت از این کارهای بی ناموسی مرتکب نمی شود گرفته ، تا خودم که باید تک و تنها اینهمه پول بی زبان را برای اجاره خانه بدهم ، و دوست پسرم که باید برود با یک سیبیل ، همخانه شود و بابت خانه ای که درش ساکن نیست ، اجاره خانه بدهد فقط بخاطر اینکه هر کسی از او پرسید کجا زندگی می کنی ، بگوید فلان جا، و دهن ایرانی های این دورو بر که اتفاقن به طرز وحشتناکی خبر بِیَر ایران هستند، بسته شود . فقط بخاطر اینکه یک دوست دختر ترسو دارد که تخمش را  ندارد بزند کعبۀ آمال و آرزوهای مادر و پدرش در آن سر دنیا را خراب کند و بنشیند روی خرابه هایش بقیۀ حالش را بکند. 

بی رنگ

پدرم پلیس شهربانی بود. از آن پلیس خوب ها که همیشه  بخاطر صداقت و رشوه نگرفتن لوح افتخار می گرفتند . لباس پلیسی اش را دوست داشتم . هر روز صبح دست من را می گرفت وبه  مدرسه می برد. ظهر که می شد، خودش می آمد دنبالم. همیشه وقتی می آمد دنبالم یک دنیا لبخند روی لبش بود. هیچوقت نفهمیدم برای چه لبخند می زد . شاید پیش خودش خوشحال بود از اینکه بچه اش آنقدر بزرگ شده که مدرسه می رود. یک روزی از این هم بزرگتر می شود ، درست زمانی که او پیر تر شد. مدرسه اش تمام می شود ، دانشگاه می رود ، فارغ التحصیل می شود. موفق می شود، مایه افتخارش می شود. هنوز هم وقتی در اسکایپ می بینمش ، همان لبخند هست. گاهی آرزو می کنم توان این را داشتم که از او بخواهم دیگر به روی من لبخند نزند. از داشتن فرزندی مثل من به خود نبالد. قسمش بدهم به هر چیزی که برایش عزیز است ؛ حالا که تنها آن گوشه دنیا افتاده  لطفا" لبخند نزند. لبخندش قلب مرا به درد می آورد. از زندگی سیرم می کند.  

این روزها که دخترم را به مدرسه می برم ، به خودم در آینه ماشین نگاه می کنم. هیچ لبخندی روی لبم نیست . با خودم فکر می کنم  پدرم چقدر راهش دور می شد که مرا پیاده برساند به مدرسه و برود اداره ولی باز لبخند می زد. خوشحال بود. تمام راه را با من صحبت می کرد . آن موقع ها خوشحال بود و لبخند می زد. الان می دانم غمگین و تنهاست ، ولی باز وقتی من آنلاین می شوم ، لبخند می زند. کاش می توانستم سرم را بگذارم روی پایش ، روی همان پیژامۀ راه راهی سورمه ای اش اشک بریزم که چقدر از زندگی خسته ام ... واقعا" خسته ام! بگویم چقدر شانه هایش را کم دارم . بگویم دیگر نایی برای زنده ماندن ندارم. 

دلم می خواست این نوشته را با یکی از عکسهایش بگذارم در فیس بوک، که بخواند. دیدم بهتر است من هم تا  روزی که این زندگی لعنتی تمام شود  ، به همان لبخند بیرنگِ اسکایپی بسنده کنم . بگذارم شادی من دلیل شادی اش شود. بگذارم دردم در دل خودم بماند. این روزها از زندگی کردن واقعا" خسته ام ! شاید با اولین بلیط برگردم ... می خواهم کنار همان پلیسِ بازنشستۀ پیر بمیرم .

تیز

لپ تاب را از روی پایش برداشت ، خندۀ تلخی کرد، و همانطور که سیگارش را روشن می کرد ، سرش را تکان داد . پرسیدم : "به چی خندیدی؟" گفت : "از اینکه اینقدر ناامیدی تعجب می کنم، از اینکه به تمام چیزهایی که داری بی توجهی و فقط عادت کردی نیمۀ خالی لیوان را ببینی تعجب می کنم." ساکت شدم. نه اینکه جوابی نداشته باشم ها، ولی از این جواب دادنهای آشفته برای توجیه کردنهایی که آدمها با اصرار خاصی انجام می دهند ، خوشم نمی آید . دوست دارم وقتی کسی نقدم می کند، زبان به دهان بگیرم و اینقدر شتابزده خودم را توضیح ندهم. 

قالبا" مشکل شدیدی با کلمات دارم، چون هیچ ... و هیچ کلمه ای قابلیت این را ندارد که بتواند دلیل اندوهی که در اعماق وجودم بال بال می زند را ( حداقل برای خودم) توضیح دهد که وقتی همه چیز برای داشتن یک روز کامل مهیاست ، چرا من باید بنشینم و از تخمی بودن زندگی بنالم . 

بعد گفت "نمی خواهم نصیحتت کنم" ، ولی کرد. درست از همان ها که خاله ها و عمو ها می کنند... که " تو بچه داری و باید بخاطر او امیدوار باشی و شادی را به او منتقل کنی و به مشکلات فکر نکنی و به همین چیزهایی که داری دل خود را خوش کنی و از همین حرفها.

 و بعد من باز ساکت ماندم. فکر کردم هر جای زندگی را بگیری ، یک گوشه اش کم و کسری دارد ، شاید هم کم و کسری ها شکلشان عوض می شود و هر کدام را که هندل کنی بشکل یک هیولای دیگر خودشان را در سوراخ سُمبه های زندگی ات فرو می کنند، یا شاید هم آرزو ها عوض می شوند، و یا آدمها تغییر می کنند.  اینکه من یک روز آرزوی داشتن یکی مثل او را داشته باشم ، همانطور مهربان و باهوش ، همانطور عاشق ، و یک روز داشته باشی اش و باز  !

و بعد باز تاکید کرد که " قصد نصیحت کردن ندارد" و باز به نصیحت کردن ادامه داد و ادامه داد ، ولی من از همان سوزش تیزی کلماتش ، دریافتم که تیزی او از شکستگی دلی است که گواهی داده ، شاید من در کنار او هم خوشبخت نیستم ...

در حسرت حلوای نسیه

پشت میزم در اداره نشسته ام و دارم یک قهوه با طعم زهرمار می خورم و یک سری دیتا وارد کامپیوتر می کنم . خب برای شغل اول در کشوری که مدرک تحصیلی و سوابق کاری ات را گوز هم حساب نکرده است ، شغل پدر و مادر داری محسوب می شود. همینکه مجبور نیستم بروم در یک انبار ، و جعبه های ده پوندی را آنلود کنم باید کلاهم را بیاندازم هوا. 

قهوه حتی اگر با طعم زهرمار هم باشد برای من اهمیتی ندارد اگر در سرزمینی مصرف کنم که می توانم در تراس آپارتمانم باربکیو کنم و چند مدل مشروب بگذارم روی میز ، و یک تکه کباب بخورم و یک شات ویسکی بزنم توی رگ و دوست پسرم را در تراس ببوسم و آدمهایی که عبور می کنند به چشم جندۀ محل نگاهم نکنند، و مرا متهم به کسی که اعمال خلاف عُرف و شرع و  قانون و مذهب مرتکب می شود نخوانند. البته اساسا" من با مذهب مشکلی ندارم ، اتفاقا" از نظر من اگر زیادی پایش را از گلیمش درازتر نکند وجودش خیلی هم شیک و قانونمند است ، اما مشکل اینجاست که مذهب با هر چیزی که باعث می شود آدم از زندگیش لذت ببرد ، مشکل دارد. دستور کاری که مذهب برای زندگی می دهد خیلی کلیشه ای و تیپیکال است . اینکه اگر آدمها با عشقشان مشروب بخورند با گوشت خوک گریل شده و هی لبهای هم را بخورند و وقتی پاتیل پاتیل شدند بیفتند در تخت خواب و تا طلوع آفتاب عشقبازی کنند و بجای یک خودارضایی مسخره پنج دقیقه ای که منجر به ضعف حافظه و بینایی و افسردگی می شود از نهایت لذتی که هستی در اختیارشان گذاشته استفاده کنند، پس فردا مجبورند بقیه عمرشان را تا ابد در آتش جهنم جلز ولز کنند ، بیشتر خدا را یک موجود عقده ای به نمایش می گذارد. از نظر من خدا مشکلی با حال کردن بندگانش ، تا زمانی که به یکدیگر آسیب نرسانند ندارد . من هم حاضر نیستم بخاطر کسشری مثل جهنم دوست پسرم را دعوت کنم در آپارتمانم و با یک چای و بیسکوییت خشک خشک راهی اش کنم برود خانه اش و هرکدام یواشکی در خلوت مشغول جق زدن بشویم ( البته بگذریم از اینکه جق زدن هم از نظر مذهب عملی مردود شمرده می شود) و وقتی مذهب اینقدر انگشت در هر سوراخی می کند ، همان بهتر که از آن فاصله گرفت و از زندگی لذت برد. گور بابای جهنم و بهشت  . سیلی نقد به از حلوای نسیه !!