معشوق فراری من

نفسم!
کاش می شد تو را یک روز حبس کنم در خود
بمانی همانجا در اعماق من تا ابد
مهم نیست اگر جانم بسر آید
مهم این است که تو میمانی برای من

دردی که ایگنور نمی شود

صبح است . ته کلاس به شوفاژ چسبیده ام. ماگ قهوه ام را در دست گرفته ام و همانطور که از پنجره ، بیرون را نگاه می کنم، هر چند دقیقه کمی از آن می نوشم. دختری را می بینم با تونیک طوسی و چکمه های طوسی بسیار زیبا. از همان هایی که بالایش یک عالمه پشم دارد ، از همان هایی که همیشه دوست داشتم داشته باشم. فکرم متمرکز نمی شود. برای همین هم همه کلاس را سر کار گذاشته ام . به این فکر می کنم که امروز شانزدهم نوامبر است و فقط نیمی از ماه گذشته در حالیکه سه چهارم از حقوق من رفته. فکر میکنم چگونه این پولها می آید و می رود. انگار من هیچ دخالتی ندارم، آنقدر که در باغ نیستم . آنقدر که فکرم مشغول است. حالا که خوب فکر میکنم خیلی از وقتی ایران بودم بدبخت ترم. آنجا خیلی بیشتر خرج می کردم. همیشه روی میز خانه ام پر از گل بود.  باغچه ام پر بود از نسترن و شمعدانی هایی که با دستهای خودم کاشته بودمشان. آخر هفته ها که دخترم با پدرش بود، تنهایی آزارم نمیداد. برای خودم شمع روشن می کردم و موزیک ! کوفته درست می کردم ، ککتل ودکا و بستنی و قهوه ! گاهی هم موز و انبه و طالبی را میکس می کردم  کمی هم بستنی اضافه می کردم. کتاب می خواندم و از همۀ آن زندگی لذت می بردم. اما الان بسیار تنها هستم و احساس بدبختی دست از سر کچلم بر نمی دارد. همه چیز زیر سئوال رفته است در نظرم . عشق، سکس، آزادی، همه چیز وقتی شدیدا" بی پول باشی برایت کمرنگ می شوند. وقتی عصاره وجودت را میگذاری وسط ، یک چیزی هم باید از روح و روانت بکَنی رویش بگذاری بخاطر یک لقمه نان، دیگر نایی برای عاشق شدن برایت نمی ماند شاید. وقتی دخترت را مجبوری ساعتها تنها بگذاری بخاطر چندرغاز (نمیدانم دیکته اش درست است یا نه) و وقتی کلید را می اندازی وارد خانه می شوی می بینی طفلک معصوم کنج اتاق پنهان شده . میدود در آغوشت ، می گوید مامانی جونم ! بالاخره اومدی؟ دیگر نمیتوانی زورکی به ریش این زندگی بخندی. وقتی دنیایت می شود یک دنیای مجازی، آغوشهای مجازی، بوسه های مجازی، وقتی تمام دلخوشیت می شود همین چیزهای مجازی ، باور می کنی که دوستت دارم ها هم همه مجازی اند. فقط می خواهند کونت را پاره کنند و بروند. همۀ این زندگی فقط یک فریب است. از خیرش هم که بگذری ، مجبورت می کند بازی باخته را تا آخر ادامه دهی . برای من که همیشه بازنده بوده ام درد آشنایی است تاس انداختن برای بازی ای که می دانی مارس می شوی. حتی امیدی برای مارس نشدنت هم وجود ندارد. ولی باید مثل احمقها تاس بیندازی و مهره ها را جلو ببری تا بازی تمام شود . با خود فکر می کنم چرا با وجود اینکه سه برابروقتی ایران بودم کار می کنم اینهمه مشکل دارم؟ همه چیز سرجایش است. شاید یک عنصر ماورایی آنموقع بوده و الان نیست. عنصری که نمیبینمش. ولی میدانم از زندگی ام حذف شده. نبودش را حس می کنم . وقتی می رفتم ، هیچکس نبود که بگوید نرو. حالا هم کسی نیست که بگوید بیا.  کسی نیست که با تمام وجودش من را بخواهد. شاید آدم خوبی نبوده ام که اینهمه در زندگی همه کمرنگ و بی ارزش بوده ام. زیاد هم مهم نیست. وقتی پول باشد همه چیز هست. همه می خواهندت. وقتی نیست ، گویی تو هم از ارزش و اعتبار می افتی. همیچین دنیایی ارزش خواستن ندارد. فقط باید تسلیمش شد  و گفت هر چقدر میخواهی بگایی بگا، فقط وقتی خسته شدی ولم کن بروم.  نوشته ام دارد طولانی می شود میدانم . میدانم هیچکس حوصله خواندن نوشته های طولانی را ندارد. هیچکس مثل من نیست که بنشیند با اشتیاق نوشته های طولانی را بخواند و فکر کند. همه اینها را می دانم. اما باز می خواهم بنویسم. نمی خواهم با وسواس این نوشته را ویرایش کنم. کلاس تمام می شود . از کلاس بیرون می آیم. هنوز در راهرو از پله ها پائین می روم ، سیگارم را در آورده ام . قهوه که کاری ازش بر نمی آید. شاید چند پک به این سیگار زدن حواسم را کمی پرت کند. یک بار یک جا خواندم اگر میخواهید زندگیتان تغییر کند، خودتان را اول تغییر دهید.  به آن فکر می کنم و نمی دانم چه تغییری باید بکنم. نفرتی از کسی ندارم که باید از دلم بیرون رود. خیانتی نکرده ام. دروغی نگفته ام . با کسی درگیر نشده ام تا جائی که ممکن بوده. همیشه همه را دوست داشته ام. همه را بخشیده ام. حتی کسی که توی سرم کوبیده است  همیشه. یا کسی که آنچنان مشت محکمی توی چشمم زده که قرنیه ام خراش برداشته است. یا حتی کسی که قلب مرا گذاشته زیر کونش ، و با خیال راحت رویش نشسته . همه همیشه در قلب من بخشیده شده اند و من نمی دانم چه کسی از من نگذشته است که اینهمه تاوان آن را میدهم. همین که باید بنشینم و همسایه طبقه بالائی ام با وقاحت در صورت من خیره شود و بگوید همسر من زیاد از سکس خوشش نمی آید، تو پایه ای؟ و من خودم را زیر و رو کنم تا دنبال آن رفتاری در خودم بگردم که به این آدم اجازه داده در مورد من چنین فکری بکند ، که احتمال دارد من پایه باشم. و بگویم من پایه مردن هستم. هر وقت پایه بودی بیا. هر جا تو بگی. من چشمامو میبندم ، تو فقط هولم بده ، چون خودم تخم این کار را هم ندارم.

عشق بی پدر مادر

عشق درد دارد. دردش اینجاست . همین کنج فقسه سینه . ضربان قلب را یک جور دیگر می کند . هورمونها را بالا و پائین می کند. نفس های آدم می لرزد. میل جنسی آدم بیشتر می شود . آدم گیج می شود. نمی داند گرم است از عشق، یا سرد شده است برای آغوش.

عشق آدم را حسود می کند. آدم میبیند حس حسادتی که هیچوقت درش وجود نداشته چه بی پروا و گستاخانه شعله کشیده است در وجودش. عشق آدم را حساس میکند. آدم احساس تنهایی می کند . احساس دلتنگی . نگرانی. خلاصه بگویم عشق برای کسی مثل من مصیبت است . و بدبختی اینجاست که لعنتی اجازه هم نمی گیرد . همینجور سر خر را می اندازد پائین می آید در قلب آدم جاخوش می کند. فقط نگرانی ام از این است که کاش کنگر نخورد لنگر بیندازد، که اینجوری دودمانم به باد می رود...

آغوش پائیزی

نورپائیزی بر صورتم می تابد
امروز هوا عطر دیگری دارد
بوی نفسهای تو به مشام میرسد
گرمای جدیدی احاطه ام کرده است
چیزی مثل گرمای آغوش تو
تنم بوی تو را گرفته 
گویی با تو آمیخته است
چشم میگشایم... آبستن آغوشت شده ام
رویا یم به واقعیت پیوسته
همخوابه تو بوده ام دیشب
تا صبح در پناه آغوشت سر کرده ام
چشمان خود را میبندم ، صبح را فراموش میکنم.
تنگ میفشاری مرا به خود
صدای قلبت بگوشم می رسد
سینه ات را می بوسم
باز در آغوشت به خواب می روم

کابوسی که همیشه هست

دیشب خواب تو را دیدم. در راهرو های پیچ در پیچ و هزار تو ، گم شده بودم. فرار میکردم از کسانی گویا. مستاصل بودم و تنها . میلرزیدم از سرما وترس. صدایت کردم. از یکی از آن اتاقها صدایت آمد . گفتی برو سراغ زندگیت . گفتم نمی توانم. بیا . کمکم کن.  باز هم صدایت کردم. تو با دوستانت بودی و با یک زن دیگر . همه را رها کردی . آمدی در دغدغه های من ...

انگار در آن ظلمت و وحشت ، نوری از امید تابید بر قلبم. دست مرا گرفتی . به دنبال خود کشاندی . رفتیم به یک جای امن. جایی شبیه به انباری بود. کوچک و نمور. اما امن. سردم بود و ترسیده بودم. تمام وجودم میلرزید. بغلم کردی. بازوانت گرم بودند و مردانه . هنوز می لرزیدم در آغوشت.

بیدار شدم. دیدم همه آن ترس و وحشت هست . همان راهروی مخوف هست . همان فرار، همان تنهایی ، همه و همه هست . فقط تو نیستی و آغوشت . نیستی که مرا همچون سازت در آغوش بگیری .سرم را روی سینه ات بگذارم ،  نوازشش کنی و بگویی نترس. من هستم.

برای مخاطب خاص ... در آن دورها

دلم برایت تنگ شده . میدانستی؟ هنوز صدای تو در گوشم زنگ می زند. کاش می دانستم کجا هستی . اصلا" هستی؟ یا تمام شده ای همان موقع که از آب کشیدیمت بیرون. شاید هم همانجا بودی و ما را نگاه می کردی که چطور دست و پا گم کرده به تو نفس می دادیم و قفسه سینه ات را می فشردیم. درست همانموقع که کف بیرون می آمد از دهانت ، و من همش منتظر بودم در یکی از همین دقایق سرفه ای می کنی ، و هر چه آب خورده بودی بیرون می آوری، تو به خوش باوری ما می خندیدی در دلت ، و میگفتی زور نزن ... من رفته ام .

هیچ میدانی ؟ من هیچوقت از دیدن مُرده ها خوشم نمی آمده. همیشه ، هر وقت می دیدمشان ، خیره در صورتشان ، دنبال خودشان می گشتم ، ولی پیدایشان نمی کردم. آن جسد دیگر هیچ چیزی از آنها نبود. درست مثل وقتی که دایی ام تصادف مختصری کرده بود و با من تماس گرفت که بروم دنبالش . وقتی به بیمارستان رسیدم حالش خوب بود. نمی دانم چه شد که ناگهان چشمانش را بست. و دیگر باز نکرد. من همانجور به صورتش خیره شده بودم . یک پرستار سِرُم را باز می کرد. یکی پنبه در دهانش می گذاشت. یکی مرا هل میداد بیرون. و من فقط نگاهش می کردم. در صورتش دنبال سرنخی ازموجودیتش می گشتم. یعنی تمام شده بود؟ یا این جسد فقط مقداری از او بود که مثل عضو قانقاریا گرفته باید قطع می شد. ..

کاش باشی. کاش این نباشد که تمام شده باشی و آخرِ تو و همه  آدمها فقط خوراکِ کرمها شدن باشد....

شکست با طعم صبحگاهی

صبح بخیر تو
شیرین ترین نوای صبحگاهیست
بوسه هایت بر صورت خواب آلوده ام
اغوایم می کند به شیطنت
در آغوشت
چه ساده اندیشند شیطنتهای قلبم
می انگارند تن من با انها همکاری می کند
در فرار از تنت
دستهای تو مرا دستگیر می کنند
محکم میگیرند
شکست را می پذیرم... می خندم
خود را به تو می سپارم...