حسود

به آن ترکیش کافه ای که تو می نوشی حسادت می کنم
که لبهای تو را می چشد ، گس می کند...
عطرش تو را مست می کند...
به آن هم دیگر حسادت می کنم 

ضربان تو در قلب بستر من

چشم می گشایم امروز
زیر سرم ، آمد و شدِ خون در بازویی حس می کنم
کنار گوشم ضربان قلبی
روی تنم سنگینی دستی

این خواب لعنتی با هر شب فرق دارد
یک چیزی زیاد دارد...
حیات ...

در سیاره بستر من حیات یافت شده
کجایند منجمان؟؟؟؟؟

- مامان فاحشه یعنی چی؟ - یعنی زن بد

دلم برای فاحشه ها می سوزد. اسم آنها زن بد است درحالیکه آنها سخت ترین کار دنیا را دارند. اینکه برای هر نره خری خصوصی ترین حریمت را نمایش دهی ، یا در اختیار هر پیر پاتال چروکیده حریصی بگذاری، به نظرم تلخ ترین راه پول در آوردن است. آدم باید برای اینکه بتواند در آغوش کسی بخوابد که دوستش ندارد یا هیچ حسی به او ندارد، به میزان زیادی الکل یا دراگ مصرف کند ، که نفهمد دارد چه بلایی سر قلبش می آورد. در همان عالم بیخیالی کار را تمام کند. وقتی هم که اثر دراگ از بین رفت ، خودش را بزند به بی خیالی. ولی دل لامصب آدم را همیشه مدیون خودش میکند. یک جا، در یک غروب ، کنار یک رودخانه که به انعکاس نور چراغهای شب در آب خیره شده است، دو عاشق را میبیند که در آغوش هم ، می خندند ، و یادش می افتد که چقدر دربه در است بین این همه آغوش ... میبیند که چقدر برای نادیده گرفتن  همه این در به دری، ذره ذره شیره جان خود را مکیده است.

پ ن: قضاوت نکردم. فقط همدردی کردم با اینکه میدانم دلسوزی بد ترین نوع هم دردی است .

گودر من کجاست؟؟؟

جای خالیش احساس می شود در همه لحظه هایم.
وقتی که صبح در حال نوشیدن چای صبحگاهی سراغش نمی روم
وقتی که در محل کارم در زمان استراحت  ، او نیست تا سراغش روم
وقتی که به خانه می آیم ، نیست تا خستگی ام را در کند
وقتی شب می شود ، قبل از خواب ، نیست تا تنهائی ام را پر کند
احساس میکنم یک تکه از زندگی ام پاره شده افتاده جایی ، پیدایش نمیکنم
زندگی بدون او هم می گذرد، اما سخت...

نوشتن آدم را لخت می کند

اگر شما من را ببینید که با یک لباس زیبا جلویتان  ایستاده ام چقدر تحریک می شوید؟ اگر یکی یکی لباسهایم را در بیاورم چقدر ؟ اگر لخت لخت شوم چقدر؟  آدمها هر چیزی که مینویسند،  مثل این است که دکمه ای از لباس خود را باز می کند. نوشتن آدم را لخت می کند.  خلع سلاح می کند.  برای همین است  که گاهی ، کسی ، از خواندن نوشته هایت احساس نزدیکی به تو می کند. فکر می کند توی عریان را که هر شب خوانده، حس کرده ، و لمس نموده ، دوست دارد .

شاید همان آدم اگر مرا در یک جا ی دیگر ببیند، هر جا بجز وبلاگم، اصلا" توجهش به من جلب نشود.

از شیث و نصرتی بکشید بیرون تا دهنشان بیشتراز این سرویس نشده

تصور کنید صبح از خواب بیدار می شوید.  با موهای نامرتب وارد دستشویی می شوید . شلوار خود را پائین می کشید و روی توالت فرنگی می نشینید. اجابت مزاج میکنید. بلند می شوید دست و صورت خود را میشوئید سر میز صبحانه می نشینید . همسرتان از کنارتان رد میشود و شما محکم به باسنش میزنید . او برایتان چای میریزد و شما دستتان را روی پای او سُر میدهید .

به محل کارتان که می رسید با همکارانتان شوخی را شروع می کنید. حرفهای رکیکِ خنده دار که این روزها هم الحمدلله بسیار تبش داغ است ! منشی سر میز شما می آید و شما به منشی چشمک می زنید. منشی به شما نخ می دهد و شما هم با او قرار می گذارید آخر هفته را با هم به بهانه ماموریت کاری به سفر بروید و در خانه ویلایی تفریح کنید. یکی از همکارانتان که اتفاقا" دوستتان هم هست به شما میگوید یک شیشه ویسکی فَردِ اعلا خریده و شما عصر با او به منزلش می روید و بساط مشروب خوری راه می اندازید. حالا اگر کمی گراس یا حشیش هم چاشنی اش باشد که چه بهتر . حال ، تصور کنید یکی از روزهای زندگیتان زیر نظر دوربین باشد. دوربینی که قرار است آنرا به میلیونها نفر نشان دهد. چه احساسی پیدا می کنید؟

مشکل این نیست که  مردم ما همیشه بقول معروف به سوتیِ کسانی که زیر نظر دوربینها بسر میبرند میخندند ، مشکل اینجاست که آنقدر آن مسئله را سوژه میکنند که خانواده اش نتوانند پایشان را از خانه بیرون بگذارند.  شیث با نصرتی شوخی کرده که کرده ! همه ما شوخی می کنیم . حتی بد تر از این ! به جرأت می گویم دست خودم ، مادرم ، و همه کس و کارم از این خیلی هرزتر رفته . کسی ندیده ، صدایش هم در نیامده .همه ما خیلی کارهای بد تر از این انجام میدهیم. فقط شانس داریم و کسی از ما فیلمبرداری نمی کند. مطمئنا" آنها هم اگر می دانستند در این شلوغی بعد از گل ، ملت حواسشان به چه چیزهایی هست، به گور هفت جد و آبادشان میخندیدند که چنین آتویی دست ملت غیور و شهید پرور ایران بدهند و خود و خانواده شان را اینهمه آزار دهند.

 

تهوع

تمام عمرت تنهایی ... تنهای تنها... وقتی پا به مدرسه می گذاری، وقتی مادر، تو را با نگاه نگرانت در حیاط بزرگی که پر از بچه های غریبه و آدمهایی که نمیشناسی شان تنها می گذارد، وقتی که مریض می شوی ، در تب می سوزی، درد میکشی، وقتی که عاشق می شوی ، و میبینی که او زندگی ای دارد که تو درش جایی نداری، وقتی که  تمام لحظه هایی که تو در همین تنهایی خودت آبکش شده بودی او ککش هم نگزیده، وقتی که میروی و کسی دلتنگت نمی شود،  وقتی که احساس میکنی صد سال دیگر هم سراغی از تو نشود به قبای مبارک کسی بر نمیخورد. ..همه این وقتها و همه وقتهای دیگر ، احساس میکنی حال بدی داری. چیزی انگار سر دلت گیر گرده که با یک بشکه عرق نعناع و جوشانده پائین نمیرود...

چیزی که نه پائین می رود هضم شود در اعماقت ، نه بالا می آید برود پی کارش ، بتوانی نفس صاحب مرده را فرو بدهی ... قلمبه میشود اینجا. درست همینجا . وسط قفسه سینه. به دنبال دوا و درمان و دعا و نماز و نیاز و دخیل و امامزاده و زیارت و حاجت و نذر و نیاز نباش. حل نمیشود.

بهترین راه این است که انگشت حماقتت را تا ته در این باور که "کسی برای تو هست" فرو کنی و هر چه عشق تا بحال بلعیده بودی ، همه را یکجا بالا بیاوری...