همبازی دُم مار

در زمانی که گاندی برای شناختن مردم کشورش با قطار درجه سه درون کشورش مسافرت میکرد، بخاطر بیرون کردنش از قطار بدلیل هندی بودن توسط یک مامور سفیدپوست، گاندی مبارزه با تبعیض نژادی را آغاز کرد. او ریشه  تبعیض ها و خشونت ها را ترس میدانست. برای همین الگوهای مبارزاتی او به نوعی برای تخریب روانی دشمن ترسو تدارک دیده می شد. (روزه سکوت، نپوشیدن لباس خارجی و ...). ایدئولوژی  گاندی زیربنایی بود و برای همین هم شد نماد آزادی و مقاومت در برابر استعمار.چون او معتقد بود که استقلال سیاسی و تغییر روش زندگی مردم بدون تغییر دادن ذهنیات و روحیه و اخلاق آنان ممکن نخواهد شد. او همزمان در اجتماع خویش نیز با افکار منحط و عقب مانده مبارزه میکرد. در روش مبارزاتی اش که مبارزه منفی نامیده می شود برای تضعیف اقتصادی انگلستان شروع به نمک گرفتن از دریا کرد بجای اینکه نمک با مالیات بالا خریداری کند، و پارچه لباسش را خودش دوخت. اینطوری او روح خودکفایی را به جامعه هندوستان تزریق کرد و این تاثیر چنان شگرف بود که همه لباسهای خارجی به نشانه اعتراض در خیابانها به آتش کشیده شد و این آغاز استقلال و خود کفایی هندوستان بود. اساس مبارزه منفی که باعث پیروزی می شود اتحاد و وحدت است. تا سال ۱۹۴۸ او بارها با انگلیسیها در مورد استقلال هند به مذاکره نشست و بالاخره توانست در ۱۵ اوت ۱۹۴۷ استقلال هند را بدست آورد . 

اما در ایران! اندیشمندان بزرگ ایدئولوژی هایشان را برای خودشان نگاه داشتند و امثال خمینی آمدند و برای ملت ما آشی به اسم ولایت فقیه را پختند و با یک سری دروغ و دَوَنگ مثل آب و برق مجانی و پول نفت بر سر سفره ها، ملت را خر کردند و رفتند بر سر قدرت. این برای آن بود که هیچ کس دیگر نظری ارائه نداد. 

باز هم در ایران ! مردم کشور تا حلق در باتلاق مشکلات اقتصادی و تورم گیر کرده اند. زنهای ما شهروند درجه دو بحساب می آیند، و آنوقت زنها چکار می کنند؟ می آیند به تبعیت از یک نفر، در خیابان  یواشکی روسریشان را بر می دارند و عکسش را می گذارند در پیجی به اسم آزادی های یواشکی زنان. بعد امثال امید معماریان و کامبیز حسینی هم به دلیلی که کاملن مشهود است پشت این مقوله می ایستند چون بازار تماشاچی کم است و همه باید هوای هم را داشته باشند. بعد اسمش را گذاشته اند مبارزه! اولن که این مبارزه نیست چون طرف مقابل آنقدر قَدَر است که شما را مگسی هم نمی پندارد و از قدیم گفته اند ای مگس عرصه سیمرغ نه جولانگه توست. دومن این مبارزه دقیقن قرار است چکار کند؟ حجاب اجباری را از میان بردارد؟ آیا فکر نکرده اید دولت جمهوری اسلامی هیچوقت نمی آید آتوریته خودش را به یک پیج فیس بوکی و با یک سری عکس یواشکی ببازد و از اقتداری که بخاطرش اینهمه آدم کشته و جنایت کرده بکاهد؟ آیا فکر نمی کنید برای مبارزه ، هدفمندی کودکانه ای صورت داده اید؟ آیا نمی دانید که برای از بین بردن مار نباید دمش را قطع کرد، بلکه باید سرش را برید. شما با این عکس هایی که در فیس بوک میگذارید بیشتر شخصیت و نماد فکری یک زن ایرانی را در معرض دید منتقدان قرار می دهید و همه را به تعجب وا میدارید. شما خمینی این زمان هستید و مبارزه تان مبارزه خمینی گونه است، نه گاندی وار.

مبارزه با استعمارگر و استبدادگر باید هوشمندانه و قوی باشد. با این عکس های پرت و پلا از کوچه خیابانها با زنهای یواشکی روسری درآورده فقط ما بیشتر مضحکه  دنیا می شویم. در مبارزه منفی گاندی هر چند یک نسل فدا شد ولی به نتیجه رسید. مشکل ما این است که می ترسیم. از فدا شدن می ترسیم. حاضریم با همین خفت و خواری روسریمان را دربیاوریم عکس بیندازیم ولی فدا نشویم. شاید هم ترجیح می دهیم مردها بیایند و بخاطر حقوق ما خودشان را فدا کنند. اگر اینطور است که بسیار ساده نگر و سطحی هستیم.  مبارزه منفی یعنی اینکه یک نسل  متحدانه خودمان را فدا کنیم و از چیزی که اختیارش را داریم بگذریم تا دنیا به فکر بیفتد. همانطور که گاندی بجای نمک خریدن کار سخت تر از دریا نمک گرفتن را در پیش گرفت. تا زمانی که من برای خودم مهریه تعیین می کنم، نباید دنبال حق اضافی باشم، چون خودم را با موجی که آنها من را تویش انداخته اند دارم وفق می دهم و پا به پایش شنا می کنم. مبارزه منفی یعنی برخلاف جریان آب شنا کردن. که البته سخت است اما تنها چیزی است  که دشمن را آچمز می کند. مبارزه منفی مثلن یعنی من و تو و همه زنها بیاییم و از خیر مهریه مان بگذریم. که البته من گذشتم. پدر پولدار هم نداشتم و هیچکس هم پشتم نبود، ولی نمُردم. و می بینید که هنوز زنده ام. البته درست است دو تا از دوستانم که همزمان با من طلاق گرفتند و جای مهریه شان خانه را برداشتند و تازه ماهی یک سکه هم می گرفتند از من ، که برای اجاره خانه و مخارج باید از هفت صبح تا یازده شب یک نفس بدون حتی وقت ناهار خوردن تدریس می کردم،  کمتر سختی کشیده باشند، اما من به چیزی که معتقد بودم با شهامت عمل کردم. مبارزه منفی یعنی نسل زنهای ما ممکن است حتی از بی مهریه گی بهشان ظلم شود یا توی خیابانها بیفتند اما پیروز می شوند و حقوق برابر می گیرند. می شوند شهروند درجه یک. می شوند یک انسان مستقل که می تواند بدون نیاز به رضایت محضری شوهرش گذرنامه بگیرد، نگران ممنوع الخروج شدن از جانب شوهرش را نداشته باشد، و هزار چیز کوچک و بزرگ که همه زنان ما را به نوعی به فلجی کشانده است. حرف من به ادمین های این پیج نیست که حقیرانه با دم مار بازی می کنند. با اندیشمندانی است که نشان داده اند ایدئولوژی و روشش را می دانند، اما بیان نمی کنند. ترسم از این است که باز هم یک نهضت خمینی گونه بیاید و همه چیز را سیکیم خیاری پیش ببرد. همین!