پُر از زندگی ...

عادتِ ایگنور کردنِ اتفاقهای بد زندگی ، اصولن در وجود من ، بصورتِ دیفالت ، دایورت می شود به نمیدانم کجا ! این نمیدانم کجا را بدان سبب ذکر کردم که از تذکراتِ بیشمارِ آقایانی که مُصِرانه تلاش دارند به من ثابت کنند تخم ندارم خسته شده ام. بنابراین دیگر ننوشتم به تخمم دایورت می شود. بهرحال من چند روز پیش یک جواب آزمایشی گرفتم و ترس و وحشت بر من مستولی شد و یک چیزی نوشتم و بعد طبقِ همان دیفالتی که در بالا قید کرده ام ، گذاشتمش کنار. چند ساعتی نگذشت که دوست و آشنا از اقصا نقاطِ عالم به یادِ احوالپرسیِ من افتادند و کم کم شک من برانگیخته شد که چه شده که اینهمه آدم یکهو یادی از من کرده اند، چه کسی می تواند چیزی گفته باشد. تازه یادم افتاد که من یک چیزی در این رابطه در وبلاگم نوشته ام و ... امکان ندارد! یعنی من خودم را کسخل کرده ام که با اسم مستعار می نویسم؟ همه که من را می شناسند ! "طبل پنهان چه زنم طشت من از بام افتد، کوس رسوایی ما بر سر بازار زنند." با خودم عهد بستم یک وبلاگ دیگر باز کنم و اسمش را هم یک چیزی بگذارم که کسی شکش نبرد. مثلن الاغ ترسو ! یا چه می دانم ، گاو اهلی ! اتفاقن اینجوری بیشتر به شخصیتم می خورد. من نمیدانم کدام شیرپاک خورده ای اسم مستعار من را اینجور بیرحمانه به همۀ فک و فامیلها جوری پخش کرده است که اگر تمام عمر و دارایی شان را می گذاشتند نمی توانستند به این قشنگی و مرتبی ،آمار از کسی بگیرند.شاید هم  بهتر است اسم وبلاگ من بشود "آرشیو آمارهای یک گاو" 

بهرحال اگر هم این تلفنها به من نمی شد،  من تصمیم نداشتم آخرین پستم در سال 91 ، یک پست اندوهگین و مایوس کننده باشد. چون من اصلن آدم مایوسی نیستم فقط غرغرو هستم. عادت دارم به هر چیز خارج از استانداردی غُر بزنم و هی انتقاد کنم. در عوض آدم دموکراتی هستم و بقیه را آزاد میگذارم که از من انتقاد کنند. مثلن همین فرامرز دوست پسرم، همش به من میگوید "جقی" من هم ناراحت نمی شوم. چون لذتی که در جق زدن هست در هیچ چیز دیگری در دنیا نیست. بماند که کم کم دارد صفت ممدوحۀ جقی بودن از من سلب می شود . یعنی دوست پسرم مجال نمی دهد که حشر، آنقدر بزند بالا که بشود جق زد ! 

امیدوارم زندگی تان به شادابی و نشاطِ بهار باشد، و سال نود و دو ، یکی از بهترین سالهای زندگی تان باشد. پُر از شادی و سلامتی. پُر از زندگی ...