گه خوری زیادی

ارواح عمه ام، تازه کوچ کرده ام به یک ایالت بهتر . همه می آیند و می روند، با دوستانشان تفریح می کنند و شاپینگ می روند و همینطور از کردیت کارت نامحدودشان پول خرج می کنند ، من خودم را حبس کرده ام در خانه، امروز ماکارانی درست می کنم فردا قرمه سبزی. تنها سرگرمی ام شده توله سگ را ببرم توی حیاط جیشش را بکند و بیاید داخل، آنهم با ترس و لرز، چرا که لایسنسش منقضی شده و اگر بیرون برود گیر می افتد ! نوشتم لایسنس ، چون دقیقن نمی دانم فارسی اش چه میشود. ما هیچوقت در سرزمین مادری مان ، سگ لایسنس دار نداشتیم که بدانیم فارسی اش چه کلمه ای است. قبول دارم که هیچوقت در صحبت کردن و نوشتن این جور فارسی را پاس بداریم ها را مراعات نمی کنم ، ولی این کلمۀ لایسنس ، خواندنش یک مقدار سخت است، برای همین ترجیح می دادم معادل فارسی اش را بنویسم. داشتم می گفتم ، من اینجا تنها همدمم آقا سگه شده که آن بدبخت هم از بی کسی ، تا پشت در توالت دنبال من می آید. بنده خدا خبر ندارد هیچ محبتی از من نمی ماسد، یعنی هرچه محبت داشتم همه را تا بحال ماسانده ام و الان این چس مثغال تتمه اش را نگه داشته ام برای دل خودم ! اصلا" با خودم قرار گذاشته ام با طنابِ پسر ایرانی های کون ندیده داخل چاه نشوم و شِر و وِر هایشان را باور نکنم چون فقط هدفشان این است که لنگ یک دختر ایرانی تازه پا به امریکا گذاشته را تا دسمالی تر از این نشده است، هوا کنند. این مدل شارلاتان بازیِ رختخوابی اصلن فاز نمی دهد. من دوست دارم با کسی باشم که روحم را ارضا می کند. هر کس هم می خواهد بگوید اینها کسشر است، حرفهای خودش از دم، ندید، کسشر است. من تجربۀ ارضا شدن روح و جسم همزمان در رختخواب را داشته ام، پس هیچ اعتراضی وارد نیست. فعلا" که همان ننه قمرهای آلت به دست را هم پرانده ایم و یکه و تنها در دیار غربت ، زمان اجابت مزاجِ توله سگ را ثبت می کنیم و برای خریدن یک ناخن گیر به صد نفر رو می اندازیم که ما را تا فروشگاه برسانند. زندگی یعنی این. یعنی به فلاکتی بیفتی که روزی صد بار از گه خوردن خودت پشیمان شوی و همان فلاکتهای قبلی را طلب کنی که دیگر دستت هم بهشان نمی رسد. زندگی یعنی تا اینجا (خرخره) گه خوری زیادی کردن. زندگی یعنی بتمرگ سر زندگیت بگذار شوهرت کونت را جر بدهد و تو صدایت در نیاید، اگرهم در آمد، تا ابد الآباد باج بده که همسر سابقت فرزندت را از چنگت در نیاورد . تو را چه به این گه خوری های از ایران رفتن و امریکا رفتن و زندگی جدید از صفر شروع کردن؟ تو فقط باید بنشینی مثل یک وزغ خوشبختی دیگران را تماشا کنی و قور قور کنی. زندگی یعنی ، لنگت را هوا کن و توقع عشق نداشته باش که لیاقتت همین است. فقط چشمت را ببند، دماغت را بگیر، ارگاسمِ زهرمارت را فرو بده تا یائسه نشدی ، آرزو به دل و عقده ای از دنیا نروی. زندگی یعنی همین گه خوردنهای زیادی را فراموش کن ! تو را چه به عشق؟ تو را چه به ژورنالیست شدن؟ تو را چه به موفقیت ؟ تو را چه به آدم ؟ تو لیاقتت همین ننه قمرهای لنگ هوا کن هستند که فقط دنبال یه سوراخ تنگتر می گردند که آبشان را تویش خالی کنند و تو را مثل یک بدبخت عقده ای ، وسط رختخواب رها کنند و بروند بقیه فوتبالشان را نگاه کنند. اینکه نمی خواهی با همچین آدمهایی دمخور شوی هم گه خوری زیادی کرده ای!

All I think about is you

بعضی از آهنگ ها را نمی شود فقط شنید، نمیشود حتی فقط به آنها گوش کرد، باید آنها را زندگی کرد، با تمام وجود در ملودی آنها غرق شد، با آنها بالا رفت ، پایین آمد ، با ریتمشان ضربان قلب را تنظیم کرد و ارتعاش سلولهای عصبی رابهم ریخت ، دوباره از اول چید. این آهنگ  از آنهاست که هوشیاری من را مسخ می کند. با ساختارِ گامش، روحم رها می شود و احساس می کنم یک جوری به روح کائنات وصل شده ام. بلند میشوم دستهایم را باز می کنم و شروع می کنم به چرخیدن. موهایم می خورَد به صورتم . با آن عشقبازی می کنم . فواصلی که در آن بکار می رود مرا در آغوش خود فشار می دهد ، طول موج اصواتش ، مرا بلند می کند ، همینطور می چرخاند، انرژی روانی ام را بالا و بالاتر می برد، پرت می کنم خود را در آغوش هارمونی اش، الگوهای امواج مغزی ام شدیدتر حرکت می کنند، خیس میشوم،  انرژی ام تخلیه میشود، درست درهمین لحظه فواصلش ، کوتاه و فشرده می شوند، ریتم کند می شود ، ضربان قلبم به حالت قبل باز می گردد، آهنگ تمام می شود ...

تیری به آقا غوله در تاریکی

  غُرغُر کردن برای من یک جور خودارضایی محسوب می شود (مطمئن نیستم غرغر را با غین مینویسند یا با قاف ) و همیشه از اینکه از زمین و زمان طلبکار بوده ام که گویا ارث پدری ام را بالا کشیده اند و من را تنها و بی کس ( به فتح کاف) پرت کرده اند در کشور غریب و از همۀ عزیزانم دورم کرده اند، لذت برده ام. علی الحساب، گور بابای زمین و زمان، من خودم از آدمهای غرغرو خوشم می آید ، چون اصولا" نقش اساسی در بالابردن تحمل بقیه آدم ها دارند. البته کاش امورات آدم با همین غرغرها می گذشت، ولی هرچقدر هم بنشینیم غرغر کنیم که چرا فلان دیپلمات ، انگشت در ماتحت دختربچه های فلان کشور کرده است ،  و هر چقدر هم بگوییم ، آقا جان این دولت فخیمۀ ما بجای اینکه ثروت کشور را صرف محکم سازی ساختمانها کند، رفته برای تبلیغات اسلامی در کشورهای تخمی افریقایی مثل جیبوتی هزینه کرده، یا صرف قدرتمند کردن حزب الله در هر قبرستان دیگری جز ایران، خرج فرموده اند  و حالا بخاطر یک زلزله 6 ریشتری به گدایی از ملت افتاده که معلوم نیست واقعن طبق اعتقادات اسلامی شان چه مقدار از این پول را صلاح می دانند برای آن بیچارگان زلزله زده خرج کنند ، را کسی به تخم چپش هم حساب نمی کند. تازه خیلی ها هم پا روی دم شیر گذاشته اند و از این حد هم فراتر رفته اند و از هزینه هایی که برای حضرت غنی سازی اورانیوم انجام شده است ، خرده گرفته اند. "اعتقادات اسلامی"  یعنی قدرت جهان باید دست اسلام باشد، حتی به ضرب خون و خون ریزی. و حتی به بهای بدبختی و آوارگی و گرسنگی همان ملتی که این پفیوزها را روی کار آوردند. با غرغرهای ما هم یک پاپاسی از قدرتشان کاسته نمی شود، و قرار نیست با این شر و ور های ما شَتَک شوند.  یعنی آنقدر سِوِر بر مسند قدرت چسبیده اند و با افکار تخمی شان مملکت را اداره می کنند که حرفهای ما بیشتر نقش پشگل را بازی می کند این وسط! اینجور غر زدن ها هم برای فاطی ، تمبان نمی شود و آواره ها و بی خانمان ها و زنده بگورهای زیر آوار را نجات نمی دهد. جالب اینجاس که ما هم راست کرده ایم که حتمن غرغرمان را بکنیم ، اگر نکنیم ، اموراتمان نمی گذرد. 

شتک = له شدن ، ترکیدن ، پخش زمین شدن

در آغوش یک زن

دارم عمیقا" به این فکر می کنم که لز بشوم . از کسکش بازی های مردها خسته شده ام . از اینکه آدم را به مانند یک سوراخ متحرک می بینند، عوقم می گیرد. احساس می کنم حتی خیلی بهتر می توانم یک زن را ارضا کنم ، تا یک مرد زیاده خواهِ سرشار از فانتزی های بی سر و ته ! از لمس کردن سینۀ زن ها حس خوبی بهم دست می دهد. از احساساتی شدنشان موقع سکس ، به هوا می روم. می توانم یک زن را ، وقتی جلویم لخت می شود تا خرخره مزه مزه کنم و لذت هم ببرم ، اصلن هم چندشم نشود. حداقلش این است که زن ها نمی نشینند بعد از سکس ، پشت سر طرف صفحه بگذارند پیش دوستانشان ، که هرچه زیر لباس ، دیده اند را تعریف کنند . لز بودن شرف دارد به با مرد بودن ، که الان همه بیشتر به نامرد میزنند و من ترجیح میدهم برای یک زن ، مرد باشم در رختخواب و از نوک پایش (چون فوت فتیش هستم) تا سر را آنقدر با ولع بخورم که هیچ نامردی ، از پسش بر نیاید ، مخصوصن مردهای وسواسی که واقعن هم در رختخواب، مزخرف هستند ! 

خلاصه امروز اولین اقدام خود را انجام دادم و بطور ناخودآگاه ، سینه های یکی را گرفتم در دستانم و ناگهان احساس کردم عضلۀ پشت کتفم شروع به لرزیدن کرد ، بزاق در دهانم جمع شد و اگر مکان مناسبی بود ، تا آخرش را می رفتم. بهرحال ، دارم به این فکر می کنم که واقعا" از مردها کنار بکشم و یک پارتنر زن برای خودم پیدا کنم . امتحانش ضرری ندارد. باید تجربه اش کنم . کسی چه می داند ؟ شاید معرفت زنها بیشتر از مردها از آب درآمد . 

آب عشق

دیروز من به یک ایالت دیگر اسباب کشی کردم. اسباب کشی که چه عرض کنم کل زندگی ام در چند چمدان قرمز رنگ خلاصه می شود که روی هم بچینمشان و هر وقت که سر دلم سنگینی کرد دستم بگیرم راه بیفتم بروم یک جای دیگر. آنقدر هم پول ندارم که بخواهم حتی یک جلبک به این محموله اضافه کنم و  مجبور نشوم همۀ اضافه بارم را بخاطر دویست دلار ، بریزم توی کیف دستی ام و شب از شدت کتف درد و گردن درد خوابم نبرد. خوابم نبرد و  بلند شوم یک مُسکن بخورم و لپ تابم را بگذارم روی پایم، بنشینم به وبلاگ خوانی. بنشینم به وبلاگ خوانی و ناگهان یک نوشتۀ قشنگ عاشقانه مرا آچمز کند. یادم بیفتد اصلا" بلد نیستم از عشق بنویسم. حتی بلد نیستم در موردش صحبت کنم. در رختخواب هم همیشه، لفظِ  "جندۀ من" ،  بیشتر از "دوستت دارم" ، من را میبرد هوا .  دوست ندارم یک آدم ، که قرار نیست فرق چندانی با بقیۀ آدمهای دنیا داشته باشد، بشود همۀ دغدغۀ زندگی و دلیل آبغوره گرفتن هایم . رابطۀ ملو ، برایم جذابتر از هیاهوی عاشقیت است . البته عشق همیشه همان برگ آسی است که به دست من نمی افتد و همیشه مجبوربوده ام به دنبال راهی باشم تا آن را ببُرم. عشق در برابر سکس ، مثل یک آسِ دل است در برابر دوی گیشنیز ! فقط کافیست حُکم ، گیشنیز باشد.  اما مشکل اینجاست که سکس بعد از یک مدت ، در نظرت مثل آشغال جوراب می شود. از همان جوراب ها  که کِش هایشان شُل و ول شده و یا نازک شده اند ولی نمیندازیمشان دور. فقط برای اینکه اگر یک روز که دیدیم جوراب تمیز نداریم بپوشیمشان،  ولی کلن به درد دیگری نمیخورند. سکس هم لوث می شود . بدرد نخور میشود. دیگر دوست نداری بروی در ریلیشن شیپی که میدانی دوماه دیگر قرار است تمام شود و نتیجه اش فقط یک مشت بمال بمال و نفس نفس خواهد بود. دیگر دوست نداری مثل آب خوردن، پارتنر عوض کنی و هنوز جای آب این یکی روی سینه هایت خشک نشده ، آب یک نفر دیگر رویش ریخته شود. سکس بدجوری توی آفساید می رود. مجبوری همیشه باربی بمانی ، همیشه خوشگل باشی ، هیچوقت نفطه ضعفهایت را رو نکنی ، که کسی کنارت بماند . مسئله این است که عشق اصلا"  قالی کرمان است و سکس،  فقط یک جوراب زیبا. 

پ ن : سکس در کنار عشق، مثل 2 دل است که از آس دل ، سر بزنگاه حمایت می کند

نیاز

من از ایگنور کردن احساس نیاز به سَری که کنار سَرَم روی بالش گذاشته شود خسته شده ام. از ایگنور کردن نیاز به شنیدن صدای نفس یک مرد در کنار گوشم خسته شده ام . نیاز ، نیاز است . با ایگنور کردن هم نمی رود گورش را گم کند، فقط بیشتر وحشی می شود مشت می کوبد به رانهایی که هوس نوازش شدن کرده اند. لگد می کوبد به سینه هایی که زیر لباس خواب ابریشمی ارغوانی میلغزند. به گوشی که می خواهد زمزمۀ عاشقیت بشنود جفتک می اندازند و هر جوری هم که بخواهی فرو کنی اش زیر پتو ، گّر می گیرد ، آتشت می زند. پتو را میزنی کنار، به این سمت غلت میزنی ، شاید خوابت ببرد !  از بچگی تنها چیزی که مادر و پدر و جامعه  در آموزشش نهایت تلاششان را کرده اند ، همین ایگنور کردن نیازهای طبیعی بوده است. مادرم آنقدر که وسواس داشت من با هیچ پسری قرار نگذارم و دست هیچ پسری به دستم نخورد، پیگیر نمره های دبیرستان و قبولی کنکورم نبود. در مدرسه آنقدر که معلم تربیتی کیف ما را برای پیدا کردن عکس و فیلم می گشت  و برای این قبیل چیزها وقت میگذاشت ، معلم فیزیک برای رفع اشکالاتمان وقت نمی گذاشت. آنقدر که من آی کیو ام را برای پنهان کردن خراشیدگی ته ریش دوس پسرم روی صورتم بکار میبردم ، برای حل مسئله دیفرانسیل بکار نبردم. آنقدر که خانواده ام مواظب حفظ و صیانت پرده بکارت من بودند ، به آرامش روح و روانم توجه نکردند. حالا نتیجه چه شد؟ سالهاست که پرده بکارت توسط یک عوضی تر از خودم، زایل شده رفته پی کارش ، ولی روح و روان مخدوش شده ام تا آخر عمر مثل بُز کور دنبالم می آید . سالهاست که من بدون پرده بکارت می توانم هر گهی که دلم بخواهد را بخورم و کسی هم نفهمد که من لنگهایم را برای کدام نره خری باز کرده ام ! تمام آن فشارهایی که خانواده آورده اند فقط تاریخ مصرفشان مربوط به قبل از زن شدنم بوده و بعداز آن به اندازه جلبک هم ارزش نداشتند. البته این اصطلاح زن شدن هر چند که از نظر آنها یک جور تنزل محسوب می شود ولی برای من ارزشش بیشتر است از دختر بودن . بهرحال آنها نمی دانند که من تمام مدت منتظر بودم این شستشوهای مغزی ای که به درد عمه شان می خورد را بریزم سطل آشغال و یک شب یک نفر را در بار ببینم و ببرمش در اتاقم ، آزاد و رها ، مثل یک موجود افسارگسیخته تا خود صبح با او عشقبازی کنم و باکی هم نداشته باشم که دست یک غریبه نامحرم به من خورده است. این وسط، من قربانی نشدم . درست است که مثل حیوانها به همه نگاه جنسیتی دارم و نمی توانم آدمها را بدون در نظرگرفتن جنسیت دوست داشته باشم ولی باز هم احساس قربانی شدن به من دست نمی دهد . قربانی از نظر من همان احمقهایی هستند که نصف عمرشان را گذاشتند تا به من و امثال من،  تمام این کسشر ها را القا کنند و به نتیجه نرسیدند.

مهم نیست . یک احمق،  همیشه قربانی است ! 

اونی که به ما نریده بود ، کلاغ کون دریده بود

یک زن از ایالت جورجیا در امریکا در حال خرید محصولات اَپل با عمویش فارسی صحبت کرده و کمپانی فخیمۀ اَپل از فروش محصولاتش به یک ایرانی ، دقیقن به همین جرم ایرانی بودن، امتناع کرده . البته دلیلشان تحریم دولت ایران توسط امریکا بوده که بیشتر به درد گول مالیدن و توجیه کردن می خورد تا در محکمه مطرح شدن، مشکل اینجاست که خانم ایکس ( اوه ببخشید بهتر است حالا که شاخ در شاخ شده ایم ، ما هم ایکس استفاده نکنیم و بگوییم خانم میم مثلا") به دلیل اقدامات هسته ای دولت ایران در سرزمینی که مایلها با محل سکونت فعلی اش فاصله دارد از حقوق یک مشتری برخوردار نمی شود و کمپانی اَپل هم ماشاءالله دستش به دهانش می رسد و گشنۀ یک مشتری نمی باشد و می تواند با کمال گردن کلفتی بگوید: "آقا جون ! نمی فروشیم . چون تو ایرانی هستی" . بعد بیایند جشن های میلیونی بگیرند برای انتخاب شدن اولین رئیس جمهور سیاه پوست در امریکا که یعنی امریکا دیگر نژادپرستی را کنارگذاشته و حالا بی عیب و نقص ترین مملکت دنیا می باشد و هر کسی که با کشورش حال نمی کند ، اگر برود آنجا یعنی جفت شش آورده است . این حرفها بیشتر شباهت به حرف مفت پیدا کرده اند، و هرچه بیشتر باورشان کنیم ، بیشتر در پاچه مان فرو میکنند. امریکا بیشتر شبیه یک جوجه الاغ است که سعی می کند خودش را الاغ بالغ و کاملی وسط این دنیایی که هیچ چیزش سرجای خودش نیست نشان بدهد ، در حالیکه خودش هم قاطی همۀ جوجه هاست. فقط نمی خواهد باور کند. یعنی تخمِ جوریدنِ خودش را ندارد. البته نمیدانم دقیقا" این رفتار، بیشتر از چلقوز بودنش نشآت میگیرد، یا واقعا" چِت زده است. بهرحال کمپانی اَپل با این کارش ثابت کرد ، تکنولوژی ، وقتی نتیجه اش شد ترور شخصیت و نژاد،  چه آیفون و آی پَد ، چه انرژی هسته ای ، دیگر فرقی نمی کند. 

وای بحال وقتی که شور هر چیزی در بیاید ، می خواهد در امریکا باشد یا شابدول عظیم !