دستور پختِ من

شیرینی هایی که این خانم مُسن پخته و آورده محل کارم، معرکه اند. اصلن کثافت ترین شیرینی هایی هستند که در تمام عمرم خورده ام. ازش پرسیدم دستور پختش را می دهید؟ گفت "نه ، از کار و کاسبی می افتم"  و من هم گفتم حق با شماست. بعد مثل این بچه پرروهایی که از رو نمی روند ، سیریش شدم و گفتم :"با روغن کرمانشاهی درستش کرده اید؟" گفت "نه ! کرۀ گاوی را از کاسکو خریدم و گذاشتم آب شود بعد با آرد برنج و شکر و زعفران قاطی کردم و ... " خلاصه تمام چیزهایی که نمی خواست لو بدهد ، را بطور مبسوطی توضیح داد و در آخر پرسید: متوجه شدی دخترم؟   لبخندی زدم و با خودم فکر کردم : چقدر شبیه خودم است! من هم از همان اولی که با هر پسری دوست می شوم،  دستور پخت خودم را میگذارم کف دستش. خیلی از آدمها از دستور پخت ها به نفع خودشان بهره برداری می کنند.  این خانم سادۀ مُسن ، شانس آورد که من قصد نداشتم او را از کار  و کاسبی بیاندازم.

خشک خشک

قوری را که از روی کتری برداشت ، پرسید: " چای غلیظ دوست داری یا رقیق؟" 

همانطور که گردنم را می مالیدم گفتم: " رقیق ، لطفن". 

فنجان چای را گذاشت جلویم ، درِ جعبۀ بیسکوییت را باز کرد و گفت " بیسکوییتاش خوشمزه اس ! با چایی خیلی می چسبه ، امتحان کن" 

گفتم : "مرسی. من دوست دارم تلخیِ چایی تو دهنم بمونه" 

فنجان خودشو دستش گرفت و گفت : "واسه همینه اینقد لاغر موندی دیگه" 

لبخندی زدم و پرسیدم : " مسافرت خوش گذشت با شوهرت؟" 

با دلخوری گفت : نه بابا ! من خیلی بدبختم. زندگیم تباه شده. دارم می سوزم و می سازم. چه خوشی؟ خشک خشک رفتیم و برگشتیم! فکر کن! آدم بره پاریس رو دور بزنه حتی یه بار هم سکس نکنه" 

گفتم : "خب بهش میگفتی که هوس کردی!" 

گفت :"ازین حرفا خوشش نمیاد. حتی من تا بحال بهش نگفتم هیچوقت ارضا نمیشم. همیشه وانمود می کنم که شدم درحالیکه حتی یه بارم نشدم. اصن نمیدونم چه حسیه! تو میتونی بهم بگی ارگاسم چجوریه؟ "

 فنجان چای رو که سر می کشیدم گفتم :"خواهش کن بخوره " 

گفت : "کدوم قسمتو؟ " 

گفتم : "همین بالاشو ! بهش میگن کلیتوریس" 

گفت : "دیگه اینقدا هم بی سواد نیستم بابا ! اسمشو میدونم فقط نمیدونم چطوری آدم ارضا میشه !" 

گفتم : " بعد از پونزده سال زندگی مشترک تازه به صرافتش افتادی؟" 

گفت : "همینکه تو بغل هم میخابیم و بمال بمال میکنیم همیشه برام کافی بوده" 

تلخی چای دلمو زد. دهنم تلخ شده بود. احساس کردم زهرمار خوردم. بلند شدم و پرسیدم :"از کجا میتونم آب بردارم؟" بلند شد و دوید یه لیوان آب داد دستم و گفت: " خوشش نمیاد بخوره ! چندشش میشه" 

گفتم :"خب خودت ، خودتو ارضا کن" 

گفت : " بلد نیستم" 

همونطور که گردنمو می مالیدم،  دست کردم از توی کیفم یه بسته هایدروکدوئین برداشتم . یه دونه قرص از توش دراوردم و گذاشتم دهنم. 

ادامه داد: "خب نظرت چیه؟ "

 گفتم : "وقتی خودت بلد نیستی خودتو ارضا کنی ، توقع داری اون بتونه؟" 

گفت :"خب اون مرده ! وظیفۀ اونه. همش اون داره لذت میبره ، من هیچی به هیچی " 

یه نخ سیگاربا یه فندک از تو کیفم درآوردم . 

پرسید: " کجا میری؟" 

همینطور که می رفتم به سمت تراس ، گفتم : "سیگار !"

گائیدن مهره های سوخته

امروز که رفتم سر کار، همکار ویتنامی ام آمد سر میز من و سال نوی ایرانی را به من تبریک گفت. من هم خر کیف شدم و جوگیر شدم و آن قطاب های تازه ای که مادرم برایم از ایران فرستاده بود و به هیچ مهمانی تعارفش نکرده بودم را به او تعارف کردم و کلی هم از مزۀ شیرینی های ایران تعریف کردم. ناگهان سه تا قطاب را یک لقمۀ چپ کرد و به من که همانطور با دهان باز نگاهش میکردم مدام میگفت :" اَه ! چقدر شیرینه" و من هم در دلم گفتم زهر مار بخوری ولی چون نمیخاستم رابطۀ همکاریمان خراب شود ، فقط به او لبخند زدم. 

گفتم رابطۀ همکاری ، یادِ رابطۀ همکاری ام با تاتیانا افتادم که سرِ یک پست وبلاگم که یکی از ایرانی ها برایش خوانده بود و زیر آبِ من را زده بود به گا رفت. البته از حق نگذریم من فقط از مذهب مورمنیسم انتقاد کرده بودم ولی بهرحال خوشایندش نبود و با من رفت توی قیافه . الان که فکرش را میکنم می بینم چقدر دختر بامزه ای است، و دارد کلی تلاش می کند که فارسی یاد بگیرد . شاید هم بخاطر اینکه دوست دارد دوست پسر ایرانی پیدا کند. چون خیلی به حالِ ما که دوست پسرهای ایرانی داریم و برایمان تور کردنِ پسر ایرانی سه سوت است ، غبطه می خورد. نه بخاطر اینکه پسرهای ایرانی خوشتیپ هستند ها، فقط بخاطر اینکه بعد از سیاه ها ، این پسرایرانی ها به بُکُن بودن، مشهور شده اند. البته  نمیداند همین پسرها و مردهای ایرانی که اینجا اینقدر جنتل من و نایس و کول هستند ، تک تکشان  در ایران که میدان زورگویی برایشان محیا بود، چه کونی از زنشان و دوست دخترانشان پاره کرده اند. خانه نشینیِ بی بی از بی چادری اش است. اینجا تخم نمی کنند نفس بکشند. فقط باید بکُنند و صدایشان هم در نیاید. پس فردا هم اگر دیدند دوست دخترشان در بغل یک نفر دیگر خوابیده، تنها کاری که اجازه دارند انجام دهند این است که دیگر جواب تلفنهای دختره را ندهند. از این خبرا نیست که اسید بپاشند در صورتِ دختر مردم  و دستشان را بگیرند به دودولشان و راست راست در خیابان راه بروند و به خایه خود افتخار کنند.

خودم  شاهد ماجرای دختری بودم که دوست پسرش به هوای اینکه میخاهد با او ازدواج کند ، رُسَش را کشیده بود، و وقتی خانواده دختر می خواستند دختره را بکُشند، آقای شومبول بدست، زد زیر همه چیز و گفت اصلن من دست بهش نزدم. حالا بیا و ثابت کن. این شد که خانواده اش از خانه بیرونش کردند و بعد از چند ماه ازپزشک قانونی تماس گرفتند که بیائید جسد دخترتان را شناسایی و تحویل بگیرید. او را در یکی از خیابانها تنها گیر آورده بودند و ده پانزده نفری ریخته بودند رویش و آنقدر گائیده بودنش که از پارگی رحم و مثانه و در اثر خونریزی شدید ، توی یک خرابه ، مُرده بود.

خلاصه من با همین همکار ویتنامی ، سر صحبت را باز کردم و یکی من  از ایران گفتم ، یکی او از ویتنام . و  در نهایت به نتیجه رسیدم که ویتنامی ها هم تا دویست سال پیش ، همان قوانین  سرکوبگرِ زن را داشته اند ولی خیلی وقت است که آنها را کنار گذاشته اند و خودشان را با جهان امروز وفق داده اند. و بیخود نیست که خاور میانه ،تبدیل به آشغالدانیِ دنیا شده است. بخاطر همین قوانینی که هزار سال است از تاریخ انقضایشان گذشته. یکی از همین سالها ، یک رنسانسی باید در خاور میانه بوقوع بپیوندد و رهبران مذهبی بروند بنشینند در حوزه ، دعا و نمازشان را بخوانند یا در مساجد خطبه نماز جمعه بگویند. متاسفانه ، جهان اول ، از هوشیاری مردم ما سودی نمی برد، شغال برای حکومت، محتاج یابو هاست ، و هیچ کشوری نمی تواند به اندازه ایران برایشان در این منطقه شلوغکاری کند و راه را برای بیزینس آنها باز کند.  از همان اول هم از قریحه مذهب پرستی ایرانیان سوء استفاده کردند برای آوردن این آخوندها در راس کار ، و بازی دادنِ آنها برای مقاصد خودشان.  گور بابای ملتی که نسل اندر نسل، سوخته به دنیا می آیند و سوخته هم از دنیا می روند. گور بابای حق و حقوق زنهای ایران!

برای همکار ویتنامی ، شاید قطاب، زیادی شیرین بنظر بیاید ، ولی برای من و همۀ زنهای ایرانی ، حقیقت،  تلخ تر از این است که با یک قطاب بتوان شیرینش کرد. 

پُر از زندگی ...

عادتِ ایگنور کردنِ اتفاقهای بد زندگی ، اصولن در وجود من ، بصورتِ دیفالت ، دایورت می شود به نمیدانم کجا ! این نمیدانم کجا را بدان سبب ذکر کردم که از تذکراتِ بیشمارِ آقایانی که مُصِرانه تلاش دارند به من ثابت کنند تخم ندارم خسته شده ام. بنابراین دیگر ننوشتم به تخمم دایورت می شود. بهرحال من چند روز پیش یک جواب آزمایشی گرفتم و ترس و وحشت بر من مستولی شد و یک چیزی نوشتم و بعد طبقِ همان دیفالتی که در بالا قید کرده ام ، گذاشتمش کنار. چند ساعتی نگذشت که دوست و آشنا از اقصا نقاطِ عالم به یادِ احوالپرسیِ من افتادند و کم کم شک من برانگیخته شد که چه شده که اینهمه آدم یکهو یادی از من کرده اند، چه کسی می تواند چیزی گفته باشد. تازه یادم افتاد که من یک چیزی در این رابطه در وبلاگم نوشته ام و ... امکان ندارد! یعنی من خودم را کسخل کرده ام که با اسم مستعار می نویسم؟ همه که من را می شناسند ! "طبل پنهان چه زنم طشت من از بام افتد، کوس رسوایی ما بر سر بازار زنند." با خودم عهد بستم یک وبلاگ دیگر باز کنم و اسمش را هم یک چیزی بگذارم که کسی شکش نبرد. مثلن الاغ ترسو ! یا چه می دانم ، گاو اهلی ! اتفاقن اینجوری بیشتر به شخصیتم می خورد. من نمیدانم کدام شیرپاک خورده ای اسم مستعار من را اینجور بیرحمانه به همۀ فک و فامیلها جوری پخش کرده است که اگر تمام عمر و دارایی شان را می گذاشتند نمی توانستند به این قشنگی و مرتبی ،آمار از کسی بگیرند.شاید هم  بهتر است اسم وبلاگ من بشود "آرشیو آمارهای یک گاو" 

بهرحال اگر هم این تلفنها به من نمی شد،  من تصمیم نداشتم آخرین پستم در سال 91 ، یک پست اندوهگین و مایوس کننده باشد. چون من اصلن آدم مایوسی نیستم فقط غرغرو هستم. عادت دارم به هر چیز خارج از استانداردی غُر بزنم و هی انتقاد کنم. در عوض آدم دموکراتی هستم و بقیه را آزاد میگذارم که از من انتقاد کنند. مثلن همین فرامرز دوست پسرم، همش به من میگوید "جقی" من هم ناراحت نمی شوم. چون لذتی که در جق زدن هست در هیچ چیز دیگری در دنیا نیست. بماند که کم کم دارد صفت ممدوحۀ جقی بودن از من سلب می شود . یعنی دوست پسرم مجال نمی دهد که حشر، آنقدر بزند بالا که بشود جق زد ! 

امیدوارم زندگی تان به شادابی و نشاطِ بهار باشد، و سال نود و دو ، یکی از بهترین سالهای زندگی تان باشد. پُر از شادی و سلامتی. پُر از زندگی ...

سراب ...

بهار دارد می آید. عید نزدیک شده است . آنقدر نزدیک است که باورش در قلبم نمی گنجد. با اینکه باید تمام روزها را بروم سر کار و مثل هر روز دیگری از روزهای سال زندگی کنم ، ولی یک احساس ترس از اینکه ممکن است این بهارِ لعنتی  آخرین  بهاری باشد که کنار دخترم هستم ،  نمی گذارد بی تفاوت از کنارش رد شوم. چقدر یاد کودکی ام می افتم این روزها. یاد لباس عید با جوراب شلواری و کفشهای سفید و موهای دم اسبی شده با روبان سفید . یاد رفتن به مهمانی  و دلخوشیمان در جمع کردنِ هزارتومنی و شمردنِ عیدی هایمان. هوا چقدر بهاری شده است اینجا. چقدر حال وهوای عید آمده است . ولی بهار برای من عطری ندارد دیگر. خواهرم خیلی تنهاست .بیشتر از هر وقت دیگری به من نیاز دارد، حتی در همین حد که سرش را بگذارد روی شانه ام و کمی آرام بگیرد ، و من کسخل بازی در بیاورم و همۀ دردهایش را یادش برود و از خنده غش کند، و من از اینکه او می خندد بال در بیاورم. بهار برایم هیچ عطر و بویی ندارد . مادرم تنهاست ! دلش برای من تنگ است . برای من و خواهر و برادرم. بهار چقدر بی بو شده است این روزها . دیروز در جواب آزمایشم نوشته بود یک قدم به سرطان نزدیک شده ام. اولش که جواب آزمایش را خواندم ، تمام وجودم به لرزه افتاد. احساس کردم مغزم از داخل دارد یخ می زند. از درون می لرزیدم و تلاش می کردم جلوی فرامرز نشان دهم که تخمم نیست.  راستش من از مرگ می ترسم ولی چون بالاخره قرار است یک روز بیاید و من را در خود ببلعد ، پس مرگ یک بار ، این شیونِ لعنتی هم یک بار ! بعد نشستم روی تختم و با خودم فکر کردم پس مشکلم چیست که اینقدر حالم بد شده است از خواندن این خبر؟ مشکلم این است که تمام زندگی من به تلخی گذشت و تازه داشتم معنی آزادی و آرامش را درک می کردم ، تازه می خواستم زندگی کنم. تازه می خواستم خودم را بکشم بالا و درست در همین زمان باید احساس کنم یک پله به مرگ نزدیک شده ام. فرامرز آمد و گفت نترس ! گفتم فقط یک خواهش ازت دارم. قول میدی هر وقت که من مُردم، یک بلیط بگیری و دخترم را ببری ایران ، به خانوادم تحویل بدی؟ ازش قول گرفتم. قول داد، ولی بازهم گفت نترس! قبل از اینکه بیماری و مرگ تو را از پا بیندازد، خودت ، خودت را از پا نینداز . گفتم اگر خدا الان  که بعد از این همه سختی دارم به نتیجه می رسم ، زندگی ام را نصفه و نیمه ازم بگیرد، خیلی نامرد است. ولی خدا را چه دیدی ؟ شاید هم نامرد از آب درآمد. بهرحال مهم نیست. زندگی همین است . یک مدت کوتاهی که نصف بیشترش می گذرد تا یاد بگیری چی به چی است، و نصف دیگرش هم مریضی و درد و تنهایی و وداع !!! 

بهار امسال ، برعکسِ همۀ بهار ها چقدر من یاد کودکی ام می افتم. یاد جوراب شلواری های سفید و کفشهای وِرنی سفیدی که از چند روز قبل از عید از سپه سالار می خریدیم و یک هفته در پوستم نمی گنجیدم که بپوشمشان و بروم منزل دایی بزرگم که همۀ فامیل جمع می شدند، تا ببینم لباس کداممان قشنگ تر است. امسال هم به هوای همان روزها ، سبزه گذاشتم و سمنو خریدم. شاید خدا ببیند که امیدِ بهار هنوز در قلبِ من سوسو می زند ...

یک صبح دل انگیز

دیروز سر یک مسئله ، سوء تفاهم یا هر کوفتی ، من از دست دوست پسرم ناراحت شدم. ولی چه کار کردم؟ صاف رفتم و در یکی از وبلاگهایم آنرا نوشتم. بعد او آن متن را خواند و اولش عصبانی شد. بعد سیگار کشید، بعد غمگین شد و شروع کرد به گفتن دستت درد نکنه و خیلی ممنونم ازت و ازین حرفها. بعد من عصبانی شدم و جفتک پراندم و گفتم اه ! باز شروع شد و من باید برای هر کسشری که می نویسم به هزار نفر جواب پس بدهم. بعد وحشی بازی در آوردم که هیچکس من را درک نمی کند و از همین حرفها. بعد دوست پسرم گریه اش گرفت . گفت تا با این نوشته ات دل من را شکستی. قسم بخور که به این نوشته واقعن معتقد بودی . مخصوصن به خط آخرش. اما من گفتم به خط آخرش ، نه ! یعنی واقعن ته دلم معتقد نبود که من برای او تکراری و بیمزه شده ام. و این همان موردی بود که در آن متن به آن اشاره کرده بودم و او را رنجانده بود. خلاصه گفت پس یا جمله آخر را ادیت کن ، یا بنویس خطاب به اصغر ، حسین یا یک نفر دیگر است. گفتم لزومی ندارد مخاطب نوشته را مشخص کنم. ولی با توجه به اینکه جمله آخر را از ته دل ننوشتم و فقط از حرص نوشتم، ادیتش می کنم.  متن را در وبلاگ تصحیح کردم ولی نتوانستم در فیس بوک تغییری درش بدهم. از قضا ، آقای دوست پسر، صبح بیدار شد و صاف رفت سر وقت صفحه ام در فیس بوک که ببیند چه تغییری داده ام. فکر می کنید چه شد؟ فکر کرد من او را مسخره کرده ام و علکی به او گفته ام که ادیتش کرده ام و واقعن حالش گرفته شد. وقتش بود که بجای اینکه به او توضیح بدهم در وبلاگ اصلی و گوگل پلاس عوضش کرده ام ولی در فیس بوک قابل ادیت نبود ، قهر کنم و دست پس را پیش بیاندازم و خودم را ناراحت نشان دهم وبگویم متاسفم که اینقدر زود قضاوت می کنی و بگذارمش در خماری تا خودش برود تحقیق کند و اصل ماجرا را دریابد. بعد بیاید نازم را بکشد و ماجرا دیگر از بیخ و بن پرونده اش بسته شود. 

ولی رابطۀ ما اینطوری نیست. خیلی صاف و صادقانه و بی شیله پیله است ، و من دلم نمی آید خرابش کنم...

روز جهانی زن

روز جهانی زن را باید تبریک بگویم یا تسلیت؟ اینکه همیشه در دنیا روز جهانی زن وجود داشته ولی هیچوقت روز جهانی مرد وجود نداشته برای من جای سئوال است. حالا که نصف بیشتر دنیا به این امر واقف شده اند که زن و مرد ، علیرغم تفاوتهای جسمی و فیزیولوژیکی ای که دارند، هر دو انسانهایی محسوب می شوند با ارزش یکسان ، دیگر آنقدر مطرح شده که صحبت کردنش بچه گانه محسوب می شود. 

یک زمان ، سفید پوستها فکر می کردند چون خودشان صاحب تکنولوژی هستند و بقیه نه ، هر کسی که رنگ پوستش سفید نباشد ، از فهم و شعور و اندیشه کمتری برخوردار است و باید تمام عمرش بردگیِ سفیدهای فاشیست را بکند. نتیجه ، بعد از اینهمه سال حقارت سیاهان و تجاوز به دختران و زنانشان و به کار کشیدنشان چه شد؟ اینکه یک روز علم کثافتشان پیشرفت کرد و آمدند آناتومی بدن سیاه ها و سفیدها را مقایسه کردند و دیدند که هیچ فرقی بین آنها از لحاظ هوش و شعور وجود ندارد. بعد گفتند اشتباه کردیم و گُه خوردیم و برده داری را از بین بردند، نتیجه اش این شد که الان سیاهها قشر خلافکار  امریکا را در بر گرفته اند و بیشترشان معتقدند حالا که این سفیدها تعداد زیادی از دختران و زنهای آنها را کرده اند ، آنها هم باید با استفاده از آلت بزرگشان ، این زنهای سفید را جذب کنند و تا می توانند در طول زندگیشان زنهای آنها را بگایند. چیزی که از برده داری و فاشیسمِ آنزمان باقی مانده ، عقده و خشم و یک سری خلافکار است که عزمشان را جزم کرده اند که خار آنها را بگایند . امریکایی ها کور خوانده اند که فکر کرده اند باز هم با یک "آی اَم ساری" میتوانند همه چیز را ختم به خیر کنند. حالا چوبش را هم دارند می خورند. به جهنم ! همۀ اینها را گفتم که برگردم سر حقوق زن ها در کشورهای خاور میانه مثل ایران. یک روزی آدمهای احمق فکر می کردند چون زن از لحاظ جسمی با مرد تفاوت دارد ، پس باید مثل برده زندگی کند و هر چقدر هم حق و حقوقش پایمال شد صدایش در نیاید. چون زورش کمتر بود و کتک می خورد و هیچ شیر پاک خورده ای هم نبود ازش دفاع کند. حالا علمِ لعنتی پیشرفت کرده ، و همه دوزاریشان افتاد که زن و مرد فرقهای فیزیولوژیکی دارند ولی تفاوتی از لحاظ سطح شعور ندارند. با این وجود، هنوز با زن مثل برده رفتار می شود. هنوز باید برای گرفتن یک پاسپورت ، اجازه نامه همسر یا پدر داشته باشد. هنوز شوهرش می تواند چند تا زن بگیرد و او چنین حقی ندارد. و هزاران هنوزِ دیگر ! با اینکه الان دیگر خیلی دیر است که بشود از پسِ حقارتی که چندین و چند نسل به این قشر جامعه که اتفاقن مادرهایی شده اند که همه بچه هایی با عقده حقارت تحویل جامعه داده اند ، برآمد و با یک "متاسفیم و گوه خوردیم" قال قضیه را کَند، ولی این کشورهای خاورمیانه و جهان سومی دست از سر کچلِ این اعتقادات کیری شان بر نمی دارند و علم را هم زیر پا گذاشته اند و گویا واقعن باورشان شده که جنس مذکر جنس اول است. نتیجه اش همین است که زن هایشان تمام فکر و ذکرشان این شده که کون و لب و گونۀ سیلیکونی برای خودشان بگذارند فقط برای اینکه مردهای بیشتری نگاهشان کنند. یا بعبارتی هرچه داف تر ، پیروز تر ! 

یک روزی سفید پوستها آمدند از بیسوادی و عدم اتحاد سیاهپوستها سوء استفاده کردند ، که البته گذشت آن دوره. حالا مردها از حقارتی که خودشان به زنها داده اند سود می برند و استفاده می کنند. زنهای سیلیکونیِ بدون عیب و نقص ، که حاضرند حتی اگر آن آقا، زن و بچه داشته باشند، باز هم زنشان بشوند و زندگی زن اول را به فاک بدهند. اینها فقط زائیده حقارت زن است. زنی که فکر می کند اگر داف نشود ، قابل توجه نیست و فاقد ارزش خواهد بود. 

زنها هم اگر نشسته اند که آقایانی که دارند این وسط از آب گل آلود ، تا خرخره ماهی میگیرند ، دو دستی حق و حقوثشان را بهشان بدهند، کور خوانده اند. تا روزی که خودشان ، هنوز خودشان را پیدا نکرده اند، هیچ قانونی نمی تواند به آنها کمک کند. دیگر چه رسد به اینکه در مملکتی زندگی کنند که از گاو هم حق و حقوقشان کمتر باشد.